Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες του Κομπάνι από φορείς της Μεσσηνίας

Μέχρι τις 7 Δεκέμβρη θα συγκεντρώνουν φορείς της Μεσσηνίας τρόφιμα, είδη υγιεινής και φαρμακευτικό υλικό για τους πρόσφυγες του Κουρδικού Κομπάνι στη Συρία.
Πρόσφυγες που έφυγαν βίαια από τις εστίες τους, λόγω μιας πολεμικής σύρραξης η οποία συνδέεται με κάποιο τρόπο και με την κατάσταση που βιώνει σήμερα η πλειοψηφία των Ελλήνων…
Οι εκπρόσωποι των φορέων που ανέλαβαν τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία έδωσαν σήμερα συνέντευξη Τύπου, στο Εργατικό Κέντρο Καλαμάτας και κάλεσαν τους εργαζόμενους του Νομού να ανταποκριθούν στο κάλεσμά τους.
Ο πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων Ιατρείων Κοινωνικής Αλληλεγγύης Μεσσηνίας, Μιχάλης Μπορνόβας, τόνισε, μεταξύ άλλων, ότι «πίσω από τις φλόγες και τις εκρήξεις υπάρχουν πάντα οι πρόσφυγες. Την ώρα που οι μάχες μαίνονται στο Κομπάνι, 100.000 άνθρωποι, στην πλειοψηφία τους γυναικόπαιδα, ζουν μέσα σε σκηνές, χωρίς τα στοιχειώδη μέσα επιβίωσης και σύντομα θα βρεθούν στο έλεος του χειμώνα. Η ευθύνη της διεθνούς κοινότητας είναι τεράστια. Εμείς, η Ελλάδα της κρίσης και της φτώχιας, αποφασίσαμε να σηκώσουμε ένα μέρος της ευθύνης».
Όπως επεσήμανε, κεντρικά την ευθύνη για τη συλλογή της βοήθειας, πήραν ο ραδιοφωνικός σταθμός «Στο Κόκκινο», το ΚΕΘΕΑ, η Αλληλεγύη για όλους, το Συντονιστικό Κοινωνικών Ιατρείων - Φαρμακείων Αττικής και η ΑΔΕΔΥ.
Σε τοπικό επίπεδο στην πρωτοβουλία συμμετέχουν το Εργατικό Κέντρο Καλαμάτας, ο Ιατρικός Σύλλογος Μεσσηνίας, το ΚΕΘΕΑ «Κύτταρο», το Ιατρείο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Καλαμάτας, το Νομαρχιακό Τμήμα της ΑΔΕΔΥ, η περιφερειακή παράταξη «Πελοπόννησος Πρώτα», το Κέντρο Νέων Καλαμάτας, η Κοινωνική Ανάπτυξη Νέων, ο Σύλλογος Ασφαλισμένων Ανασφάλιστων ΟΑΕΕ, ο Φαρμακευτικός Σύλλογος, ο Ορειβατικός Σύλλογος Καλαμάτας και άλλοι φορείς.
Τα είδη που χρειάζονται είναι όσπρια, ζυμαρικά, ρύζι, ζάχαρη, παιδικό γάλα και κρέμα σε σκόνη, παιδικές πάνες, σερβιέτες, αντιπυρετικά, αντιυπεργασικά, αντιβιοτικά ευρέως φάσματος, τραυματολογικό υλικό όπως γάζες, betadin, επίδεσμοι, οινόπνευμα, φάρμακα για διαβητικούς.
Ο Μιχάλης Μπορνόβας σημείωσε ακόμη ότι με μια πρώτη ματιά αυτό που συμβαίνει στο Κομπάνι δείχνει να αφορά την περιοχή μας, τόνισε όμως ότι αυτή η σύρραξη συνδέεται με την κατάσταση που βιώνουν οι Έλληνες, πως εκεί γίνεται πόλεμος με όπλα ενώ εδώ γίνεται πόλεμος με τις τράπεζες και το κεφάλαιο και πως πίσω από τους δύο πολέμους βρίσκονται τα ίδια μονοπωλιακά συμφέροντα.
Ο Γιώργος Παπαμακάριος, από το ΚΕΘΕΑ «Ιθάκη», σημείωσε ότι η παραλαβή της βοήθειας γίνεται στο ΚΕΘΕΑ (Κουμουνδούρου 3, από τις 11 το πρωί έως τις 2 μετά το μεσημέρι, τηλ. 27210 89482), στο Εργατικό Κέντρο Καλαμάγας για την ΑΔΕΔΥ (τηλ. 27210 90411), στο Ιατρείο Κοινωνικής Αλληλεγγύης (πίσω από το παλιό Νοσοκομείο Καλαμάτας, καθημερινά από τις 10 το πρωί έως τη 1 μετά το μεσημέρι, τηλ. 27210 89840) και στον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας, στο Ανατολικό Κέντρο.
Η πρόεδρος του Νομαρχιακού Τμήματος της ΑΔΕΔΥ, Νικολίνα Λέκκα, τόνισε ότι το Συνδικαλιστικό Κίνημα δείχνει την αλληλεγγύη τους στους λαούς που βάλλονται και χρειάζονται τη στήριξη των εργαζομένων των άλλων λαών.
Η Ελένη Μπεσσή, από τον Φαρμακευτικό Σύλλογο, από την πλευρά της σημείωσε ότι η Γενική Συνέλευση του Συλλόγου τους αποφάσισε τη στήριξη της συλλογής βοήθειας για τους πρόσφυγες του Κομπάνι με χρήματα.

Πηγή:http://www.kalamatajournal.gr/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Ανακοίνωση για οικονομική βοήθεια

Ανακοίνωση για οικονομική βοήθεια

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Έγγραφο Συλλόγου Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας για βοήθεια

ΕΓΓΡΑΦΟ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΛΑΚΩΝΙΑΣ ΓΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Τελικά ήρθαν

Όταν ήρθαν να κόψουν το ειδικό επίδομα φαξ φώναξα δυνατά για την αλητεία των δημοσίων υπαλλήλων που θέλουν και επίδομα ΦΑΞ. Τα καθάρματα που τόλμησαν και κήρυξαν και απεργία.
Όταν ήρθαν να καταργήσουν το επίδομα πλυσίματος χεριών ούρλιαξα είχα γίνει έξω φρενών με τους κοπρίτες.
Όταν ήρθαν να προσθέσουν 2 διδακτικές ώρες τη βδομάδα και να μειώσουν αναπληρωτές και τον μισθό του δάσκαλου κούνησα το κεφάλι και είπα μέσα μου καλά τους κάνουν τους κηφήνες.
Όταν απελυσαν χιλιάδες συμβασιούχους χάρηκα παρά πολύ που ξεκαθαριζαν το δημόσιο από όλους αυτούς που μπήκανε με ρουσφέτι και κομματικό μέσον.
Όταν έκοψαν δώρο Πάσχα και Χριστουγέννων στο Δημόσιο ήξερα ότι όλοι αυτοί εκεί μέσα ήταν αντιπαραγωγικοί και δεν πατούσαν πότε τους. Θα κάναμε και οικονομία για να σωθει η χώρα.
Μετά έκλεισαν νοσοκομεία και σχολεία στην πόλη μας και τοείπαν εξορθολογισμό. Δεν μου άρεσε άλλα δεν μίλησα.
Μέτα ξαφνικά απέλυσαν τον συνάδελφο στην δουλειά στο μαγαζί απέναντι γιατί η αγορά ειχε πέσει, ο κόσμος δεν ειχε λεφτά και δεν ξόδευε πια και το αφεντικό του δεν έβγαινε. Μετά απέλυσαν και του άλλους και το μαγαζί έκλεισε.
Μετά έκοψαν μισθούς και το δώρο Πάσχα και Χριστουγέννων στον ιδιωτικό τομέα γιατί αγορά ειχε πέσει και η δουλειά είχε μειωθεί και τα αφεντικά όλα δεν έβγαιναν. Μετά άφησαν ελεύθερες τις απολύσεις ενώ μείωσαν τις αποζημιώσεις για να υπάρχει η “ανταγωνιστικότητα” που ζητούσαν τα αφεντικά.
Μόλις άνοιξαν οι απολύσεις απελυσαν κι άλλον κι άλλον. Απέλυσαν και τον γιο μου. Η μείωση στην δουλειά έφερε κι άλλα λουκέτα και ύφεση.
Με τόσες απολύσεις φούνταραν τα ταμεία και μείωσαν τις συντάξεις και έκοψαν τα δώρα και στους συνταξιούχους. Εκεί εγώ έσκυψα το κεφάλι και άρχισα να δουλεύω τρομαγμενος. Αυτή την φορά -μετά από πολύ καιρό- δεν είπα τίποτα. Ήθελα μονό λίγους μήνες να βγω στην σύνταξη.
Καποια στιγμη το αφεντικό ζήτησε να κάτσω δυο ώρες στην δουλεία παραπάνω, μετά 4 μετά 8, και σήμερα είμαι απλήρωτος 2 μήνες και ανησυχώ.
Με 1,5 εκατομμύρια άνεργους ποιος θα πληρώσει την σύνταξη μου αύριο. Πως τα εκανα ετσι;
Έχουν κόψει ήδη δυο φόρες και πάνε για νέες περικοπές και έχω και τον γιο άνεργο να περιμένει από μένα. Ποιον να κοιταξω σε ποιον να μιλήσω; Τι να πω; Ποιος θα φωνάξει για εμένα… ;

Πηγή: http://oaednews.blogspot.gr/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Σωματεία WIND - VODAFONE : Οχι στην Νέα Εταιρεία - Εργολαβία

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Ακουμπάμε στον διπλανό μας

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Μια ιστορία καθημερινής τρέλας…. και μια μεγάλη απόφαση

Υπολογίζω! Τέσσερα χρόνια τώρα μόνο λογαριασμούς και υπολογισμούς κάνω…Υπολογίζω πως θα βγάλω τον μήνα. Τι θα κόψω για να πληρώσω την εφορία. Ήρθε και η άλλη δόση για το χαράτσι. Μην ξεχάσω το φροντιστήριο του παιδιού… δεν γίνεται να μην πληρώσω και την δόση του δανείου. Αν μου πάρουν και το σπίτι, πάει δεν μου έμεινε τίποτα. Και αυτή η τράπεζα να μην κάνει διακανονισμό. Τόσα χρόνια ήμουν πάντα τυπικός στις δόσεις, ένα σωρό λεφτά τους έχω δώσει! Υπολογίζω τις μέρες…πότε θα ξανά πληρωθώ; Πρέπει να υπολογίσω και τα μόρια. Πτυχίο, ξένες γλώσσες, προϋπηρεσία, ΑΣΕΠ… δεν μου φαίνεται πως έχω και πολλά. Πόσους είπαν πως θα διώξουν αυτή την φορά; Είναι οι 2.234 σχολικοί φύλακες, 2.114 εκπαιδευτικοί, περίπου 3.000 δημοτικοί αστυνόμοι, οι γιατροί και νοσοκόμοι…αν σε αυτούς προσθέσω και τους απολυμένους της ΕΡΤ και τους συμβασιούχους, μήπως βγουν τα νούμερα; Μήπως τελικά την γλιτώσω; Τελικά στο σχολείο είχαν δίκιο. Τα μαθηματικά χρειάζονται παντού στη ζωή….που μυαλό τότε! Κουράστηκα. Κάθε φορά οι ίδιες σκέψεις και το ίδιο άγχος. Περνάει ξυστά από δίπλα μου η απόλυση και με προσπερνάει. Αλλά ποιον κοροϊδεύω; Η τρόικα θέλει να μείνουμε 450.000 όλοι κι όλοι. Την επόμενη, την μεθεπόμενη δεν την γλιτώνω. Μέχρι τότε θα έχω αρρωστήσει από την αγωνία… και δεν είναι εποχές να αρρωσταίνει κανείς. Εδώ που τα λέμε όμως, σε κάποιους αξίζει να φύγουν. Αυτός δεν έπαιρνε φακελάκι; και ο παραδίπλα μια χαρά την έβγαλε τόσα χρόνια με τα τρελά επιδόματα. Οι συμβασιούχοι δε, με τα βύσματα τους; Μα τι σκέφτομαι; Είναι δυνατόν να λέω τέτοια πράγματα; Εγώ δηλαδή σε ποιο χώρο δουλεύω; Δεν ξέρω με τις συνθήκες αναγκάζονται όλοι αυτοί να δουλέψουν; Τις πιέσεις που δέχονται από τους πολιτικούς-τα αρπαχτικά όπως του λέω; Τις άθλιες συνθήκες που πρέπει να αντιμετωπίσουν; Αυτοί φταίνε που είχαν επιδόματα ή οι κυβερνήσεις που τους τα έδιναν, για να μην κάνουν αυξήσεις σε μισθούς; Ας συμμετείχα κι εγώ ενεργά στο σωματείο μου να πιέσω, να διεκδικήσω τα ίδια ή ακόμα καλύτερα, ίδιες συνθήκες για όλους. Άσε δε για τις προκηρύξεις. Μια ζωή συμβασιούχους ζητάγανε για να τους έχουν ομήρους. Τα παιδιά φταίνε που ήθελαν να δουλέψουν ή αυτοί που τους σκλάβωναν και τους πούλαγαν εκδούλευση; Αν εγώ σκέφτομαι τέτοια πράγματα, γιατί θυμώνω όταν κατηγορούν τους δημόσιους υπαλλήλους; Και από την άλλη, σε μια χώρα που καταστρέφεται είναι ώρα να τα βάζω με τον διπλανό μου; Είναι σαν να βλέπω το δάσος να καίγεται και να προσπαθώ μανιωδώς να σώσω ένα και μόνο δέντρο. Έχει αξία ένα έρημο δέντρο σε μια καμένη γη; Έκανα πάλι το λάθος να ακούσω ειδήσεις. Ο υπερτροφικός δημόσιος τομέας, που στην Γερμανία έχουν τόσους και στην Γαλλία λιγότερους και στην άλλη χώρα μια χαρά δουλεύουν με το 1/3. Θέλω να ουρλιάξω. Μα τι είναι αυτά που λέτε; Συγκρίνετε ηπειρωτικές χώρες με την Ελλάδα; Δηλαδή κάθε νησί μας δεν πρέπει να έχει δημοτικές υπηρεσίες, νοσοκομείο και σχολεία; Έχουν άλλες χώρες αυτή την ιδιομορφία; Συγκρίνουμε ποτέ τα μήλα με τα αχλάδια; Να πάλι τα μαθηματικά! Αλλά δεν μιλάω. Αλλάζω κανάλι κι ακούω μια από τα ίδια… Πως κατέληξα έτσι; Μετράω πως θα περάσω με τρεις κι εξήντα τον μήνα. Κάνω άσχημες σκέψεις. Δεν μιλάω…μπορεί και να την γλιτώσω. Έχω οργή μέσα μου. Μου φταίνε όλοι. Ο γείτονας, ο συνάδελφος, ο άγνωστος που πέφτει πάνω μου κατά λάθος, ο πολίτης που έρχεται να κάνει την δουλειά του κι εγώ νευριάζω μαζί του. Όμως κι αυτοί δεν έχουν τα ίδια προβλήματα; Τι μου φταίνε; Εξαιτίας τους έφτασα εδώ; Έχω κλειστεί στον εαυτό μου. Ποτέ δεν ήμουν απάνθρωπος. Κοίτα με τώρα…. Δεν με αναγνωρίζω! Με άφησαν χωρίς όνειρα, χωρίς ελπίδα. Δεν μπορώ να χαρώ τίποτα. Μόνο έγνοιες, σκοτούρες, αγωνία, ανασφάλεια. Κι εγώ περιμένω. Να έρθει τι; Τι μπορώ να κάνω όμως; Οι απεργίες δεν έχουν κανένα νόημα… άσε που χάνω και το μεροκάματο. Τι λέω τώρα, ε; Σε λίγο δεν θα έχω καν δουλειά. Αλλά είναι και ψέμα να πω ότι δεν υπήρξαν αποτελέσματα από τις διαδηλώσεις. Τότε με τις πλατείες θυμάμαι, για λίγες ώρες ο Παπανδρέου ήταν δεν ήταν πρωθυπουργός. Μετά ήρθαν οι παρελάσεις και παραιτήθηκε. Τώρα με την ΕΡΤ, έφυγε ο Κουβέλης. Εντάξει, και οι εκλογές ήταν ανατρεπτικές ως ένα βαθμό. Να πέσουν τόσο χαμηλά ΠΑΣΟΚ και ΝΔ; Ποιος θα το φανταζόταν λίγα χρόνια πριν. Όχι, δεν μπορώ να πω, υπήρξαν ανατροπές. Ίσως αν ήμασταν περισσότεροι, αν επιμέναμε λίγο ακόμα, αν ήμασταν μονιασμένοι, τα πράγματα να είχαν αλλάξει ακόμα περισσότερο. Μέχρι και να τους διώχναμε! Το ξέρω μέσα μου πως η λύση είναι μονόδρομος. Αν δεν τους ξεφορτωθούμε, δεν θα δούμε άσπρη μέρα. Φοβάμαι, δεν μπορώ να πω. Τα χημικά τους κι όλα αυτά. Όμως και αυτοί δεν με φοβούνται; Έχουν την εξουσία και την εκμεταλλεύονται για να με περιορίσουν, να σκύψω κι άλλο, να μην κουνιέμαι. Δεν θα τους κάνω το χατίρι όμως. Μία αυτοί, δέκα εγώ. Δεν έχω τίποτα να χάσω. Αλλά αν κερδίσω….αν κερδίσω! Η αξιοπρέπεια και η ελευθερία θα είναι πάλι δικές μου. Θα ξαναδώ το χαμόγελο των παιδιών μου και των ανθρώπων γύρω μου. Υπάρχει καλύτερη ανταμοιβή από αυτό; Όχι! Δεν θα τους αφήσω έτσι. Αυτοί φταίνε για όλα και πρέπει να πληρώσουν. Θα πολεμήσω με ότι μέσα έχω και θα τους νικήσω. Δεν τους ανήκει η ζωή μου, δεν τους ανήκει η χώρα μου. Ο εχθρός μου έχει πρόσωπο κι όνομα. Και θα πολεμήσω μαζί με όλους για να ξεκουμπιστούν οι προδότες. Εφιάλτης δεν ήμουν ποτέ και δεν θα γίνω τώρα! Ε, ναι λοιπόν, το πήρα απόφαση! Από σήμερα δεν θα εκτονώνομαι άσκοπα σε όσους δεν μου φταίνε. Θα κατευθύνω την οργή μου σε αυτούς τους αλήτες που κατέστρεψαν τις ζωές μας. Και από αυτή την οργή δεν θα γλιτώσουν ούτε τα τσιράκια τους. Θα δώσω την μάχη για όλους, μαζί με όλους! Ή αυτοί ή εμείς! Υπόσχομαι στον εαυτό μου πως από σήμερα δεν θα αφήσω μέρα να περάσει χωρίς να αγωνιστώ. Θα με βρίσκουν πάντα μπροστά τους. Και δεν πρόκειται να κάνω βήμα πίσω μέχρι να ξεκουμπιστούν από δω. Με έκαναν να σκέφτομαι προς στιγμήν πως η δυστυχία του διπλανού μου, είναι η δική μου σωτηρία. Όχι, δεν είναι έτσι! Ο δικός τους “ξαφνικός θάνατος” είναι η ζωή όλων μας! Ένας αποφασισμένος εργαζόμενος σε αναμονή (και ξέρω πως δεν είμαι ο μόνος). Η συνέχεια στους δρόμους…

Πηγή:http://paenedra.wordpress.com/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Οι ζωές των άλλων

Βαρύγδουπες δηλώσεις. Ολοσέλιδοι τίτλοι εφημερίδων. Λόγια μεγάλα και παχιά. Τα λόγια όμως είναι λόγια. Κι οι λέξεις, όση ορμή κι αν κρύβουν μέσα τους, δεν μπορούν παρά μόνο να αγγίξουν την άβυσσο των ανθρωπίνων συναισθημάτων. Μελαγχολία, κατάθλιψη, απόγνωση, οδύνη, φτώχεια, εξαθλίωση, εξευτελισμός, καταστροφή. Η Ελλάδα του 2013… Υπάρχει όμως και κάτι που δεν ειπώθηκε, όλα αυτά τα τελευταία χρόνια της ύφεσης, της ανεργίας, και της αστραπιαίας φτωχοποίησης. Και νομίζω, ότι έφτασε η ώρα να ειπωθεί. Θα ήθελα να γυρίσουμε για λίγο προς τα πίσω τους τροχούς του χρόνου. Και να θυμηθούμε… Αλήθεια, τι κάναμε – οι περισσότεροι από εμάς – εκείνες τις παλιές καλές εποχές, για όλους εκείνους τους ανθρώπους στον κόσμο που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα; Για εκείνους τους άμοιρους που πεινούσαν, που πάγωναν τον χειμώνα, που εγκατέλειπαν τα σπίτια τους άρον άρον για να σωθούν από τον παραλογισμό του πολέμου, που έτρεμαν από την απόγνωση βλέποντας τα παιδιά τους να υποφέρουν; Για το αδικοχαμένο αίμα όλων αυτών των αθώων που χυνόταν σαν ποτάμι μπροστά στη νεοφιλελεύθερη χρηματοπιστωτική λαίλαπα; Για όλη αυτή τη μελαγχολία, την κατάθλιψη, την απόγνωση, την οδύνη, τη φτώχεια, την εξαθλίωση, τον εξευτελισμό, την καταστροφή, που εξελισσόταν μπροστά στα μάτια μας; Κάποιοι σίγουρα θα πουν ότι αυτοί δεν ήταν Έλληνες, ούτε καν Ευρωπαίοι. Ήταν απλά οι ζωές των άλλων… Κι αλήθεια, τι κάνουμε ακόμα και τώρα, μπροστά στο δράμα των μεταναστών, που στοιβάζονται σαν τα ζώα στις Αμυγδαλέζες – κρεματόρια – της χώρας, μπροστά στη βία και το μίσος των Αρίων, μπροστά στους ανθρώπους που ξεβράζονται στις ακτές, αναζητώντας απλά και μόνο μια διέξοδο από την Κόλαση που αντιμετωπίζουν στη γη τους; Αλλά και πάλι, δεν είναι Έλληνες αυτοί, ούτε καν Ευρωπαίοι, θα μας πουν. Είναι απλά οι ζωές των άλλων… Και τώρα, φίλε μου, τι κάνουμε; Φωνάζουμε για να μας ακούσουν οι δυνατοί, να μας λυπηθούν και να μας βγάλουν επιτέλους από αυτή τη ρημάδα την κρίση; Τσιρίζουμε για να μας τραβήξουν επιτέλους από την κινούμενη άμμο στην οποία βουλιάζουμε καθημερινά ολοένα και πιο βαθιά; Κραυγάζουμε για να ακουστεί η αδικία που γίνεται εις βάρος μας από τους ισχυρούς του κόσμου; Αυτό είναι που κάνουμε; Αυτό είναι που ελπίζουμε; Αυτό προσδοκούμε; Το ίδιο έκαναν όμως κι οι άνθρωποι του Τρίτου Κόσμου κι όλης της Γης οι πικραμένοι. Οι εξαθλιωμένοι, οι πεινασμένοι, οι κατατρεγμένοι, οι αδικημένοι, οι ζωντανοί νεκροί. Φώναζαν και φωνάζουν. Τσίριζαν και εξακολουθούν να τσιρίζουν. Κραύγαζαν και συνεχίζουν να κραυγάζουν. Και δεν είναι ότι δεν τους ακούει κανείς. Απλά είναι οι ζωές των άλλων… Κι ακριβώς επειδή η Ιστορία πάντα επαναλαμβάνεται, ας μην έχουμε αυταπάτες. Όσο κι αν φωνάξουμε, όσο κι αν τσιρίξουμε, όσο κι αν κραυγάσουμε, σίγουρα θα ακουστούμε. Για τους υπόλοιπους όμως, τους ισχυρούς του κόσμου, αυτούς που καθορίζουν τη μοίρα μας, δεν θα είμαστε τίποτα άλλο πέρα από τις ζωές των άλλων… Η κρίση είναι οικουμενική, δεν αποτελεί ελληνικό φαινόμενο. Για τον λόγο αυτό, μοναδική μας επιλογή είναι να αντιδράσουμε, να ενωθούμε και να εργαστούμε συλλογικά για την αλλαγή. Μια αλλαγή όμως πανευρωπαϊκή, οικουμενική, παγκόσμια. Για τη δημιουργία ενός δίκαιου κόσμου, χωρίς βία, χωρίς διακρίσεις και πρωτίστως, χωρίς φτώχεια. Μόνο σε έναν τέτοιο κόσμο θα μπορούμε να είμαστε κι εμείς χαρούμενοι, ασφαλείς και αυτάρκεις. Τι λέτε, πάμε να τον χτίσουμε;

Πηγή: http://www.protagon.gr/ - Κώστας Κυριακίδης
Ο Κώστας Κυριακίδης είναι Πολιτικός Μηχανικός και συγγραφέας (Χωρίς Όραμα – Εκδόσεις Μπαρμπουνάκη, 1. Προπατορικό Αμάρτημα, 2. Ο Μενέλαος, η Αντριάννα & η Οικογένεια των Δράκων - Εκδόσεις Ακακία, 11 Λέξεις – Εκδόσεις Καλέντης) Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....