36 εκατομμύρια σκλάβοι

Σε 167 διαφορετικές χώρες επιβιώνει η δουλεία.
Οι περιπτώσεις αφορούν εμπορία ανθρώπων, σεξουαλική εκμετάλλευση, καταναγκαστική εργασία, υπηρεσία για εξόφληση χρέους ή ακόμη και καταναγκαστικούς γάμους.
Άνδρες, γυναίκες και παιδιά, σχεδόν 36 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, παραμένουν μέχρι και σήμερα σε κατάσταση δουλείας και οι περισσότεροι από τους μισούς βρίσκονται σε πέντε χώρες -την Ινδία, την Κίνα, το Πακιστάν, το Ουζμπεκιστάν και τη Ρωσία-, όπως αποκάλυψε χθες η αυστραλιανή οργάνωση για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Walk Free.
Σύμφωνα με την έρευνα της οργάνωσης αυτής, «περιπτώσεις σύγχρονης δουλείας εντοπίζονται και στις 167 χώρες» που ελέγχθηκαν. Μπορεί να αφορούν εμπορία ανθρώπων, σεξουαλική εκμετάλλευση, καταναγκαστική εργασία, υπηρεσία για εξόφληση χρέους ή ακόμη και καταναγκαστικούς γάμους.

Χειρότεροι οι Ινδοί
Η Walk Free υπολογίζει ότι 35,8 εκατομμύρια άνθρωποι υπηρετούν σήμερα ως «σκλάβοι», αριθμός αυξημένος κατά 20% σε σύγκριση με το 2013. Η αύξηση αυτή δεν οφείλεται πάντως σε μια «έκρηξη» περιπτώσεων δουλείας, αλλά στην καλύτερη μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε στην έρευνα. Πάνω από έξι στους δέκα (ποσοστό 61%) ανθρώπους που είναι θύματα εκμετάλλευσης ζουν σε πέντε χώρες: στην κορυφή του καταλόγου βρίσκεται η Ινδία, όπου «υπάρχουν όλες οι μορφές σύγχρονης δουλείας» και τα θύματα υπολογίζεται ότι φτάνουν τα 14,3 εκατομμύρια. Ακολουθούν η Κίνα (3,2 εκατομμύρια), το Πακιστάν (2,1 εκ.), το Ουζμπεκιστάν (1,2 εκ.), η Ρωσία (1,1 εκ.), η Νιγηρία (834.000 άνθρωποι), η ΛΔ του Κονγκό (762.000), η Ινδονησία (714.000), το Μπαγκλαντές (680.900) και η Ταϊλάνδη (475.300).

Κληρονομική δουλεία
Το υψηλότερο ποσοστό θυμάτων δουλειάς, αν ληφθεί υπόψη ο συνολικός πληθυσμός μιας χώρας, το έχει πάντως η Μαυριτανία, με 4%. Η οργάνωση εξήγησε ότι στη χώρα αυτή η δουλεία είναι «κληρονομική» και «ριζωμένη στη μαυριτανική κοινωνία». Ακολουθούν το Ουζμπεκιστάν, η Αϊτή και το Κατάρ. Στις τελευταίες θέσεις του καταλόγου βρίσκονται οι δύο χώρες-υποδείγματα, με 100 θύματα η καθεμία, η Ισλανδία και το Λουξεμβούργο. Η Ευρώπη συνολικά έχει το χαμηλότερο ποσοστό σκλάβων, με 1,6%, που αντιστοιχεί σε 566.200 ανθρώπους οι οποίοι, στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι θύματα σεξουαλικής ή οικονομικής εκμετάλλευσης.
Η Βουλγαρία, η Τσεχία και η Ουγγαρία προηγούνται στον κατάλογο όσον αφορά το ποσοστό των «σκλάβων» σε σύγκριση με τον πληθυσμό των χωρών αυτών. Τα περισσότερα θύματα ωστόσο, 185.000 άνθρωποι, εκτιμάται ότι βρίσκονται στην Τουρκία. Η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της κατάταξης, στην 156η θέση, με 0,013%, ή (κατ' εκτίμηση) 1.400 πρόσωπα να ζουν σε συνθήκες σύγχρονης δουλείας, ακριβώς κάτω από το Βέλγιο, στην 155η θέση, και την Πορτογαλία, στην 157η, που έχουν ταυτόσημα ποσοστά.

Πολλά πρόσωπα
Η σύγχρονη δουλεία έχει πολλά πρόσωπα, όπως τα καταγράφει η Walk Free: «από τα παιδιά που στερούνται την εκπαίδευση γιατί τα αναγκάζουν να δουλεύουν ή τα παντρεύουν πολύ μικρά, μέχρι άνδρες που δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη δουλειά τους γιατί χρωστούν χρήματα στους πράκτορες εύρεσης εργασίας, γυναίκες και κορίτσια που εργάζονται χωρίς να πληρώνονται, ως υπηρετικό προσωπικό (...) η δουλεία υπάρχει ακόμη και σήμερα, σε όλες τις χώρες και μας επηρεάζει όλους», τονίζεται στην έκθεση. Η δουλεία ορίζεται ως η «κατοχή» ή η «άσκηση ελέγχου» σε ανθρώπους κατά τρόπον που τους στερεί την ελευθερία τους, με σκοπό την εκμετάλλευσή τους για αποκόμιση οφέλους ή για σεξ, συνήθως διά της βίας, με καταναγκασμό ή μέσω εξαπάτησης.

Στα χαρτιά…
Σε όλες οι χώρες του κόσμου, εκτός από τη Βόρεια Κορέα, υπάρχουν νόμοι που ποινικοποιούν ορισμένες μορφές δουλείας, όμως οι περισσότερες κυβερνήσεις θα μπορούσαν να κάνουν περισσότερα για να βοηθήσουν τα θύματα, είπε η επικεφαλής του τμήματος ερευνών της Walk Free, Φιόνα Ντέιβιντ. «Οι έρευνες δείχνουν ότι στα χαρτιά γίνονται πολλά, όμως αυτό δεν συνεπάγεται κατ' ανάγκην ότι θα υπάρχουν και αποτελέσματα», είπε χαρακτηριστικά.

Πηγή: http://www.sigmalive.com/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Υπάρχουν ακόμη σκλάβοι;;

Παρά το γεγονός πως είναι παράνομο, πολλές κυβερνήσεις παραβλέπουν διάφορες μορφές δουλείας, όπως η παιδική εργασία και το εμπόριο λευκής σαρκός.
Τα στοιχεία είναι σοκαριστικά. Σύμφωνα με μια έρευνα τετραετούς διάρκειας την οποία διενήργησε ο Μπεν Σκίνερ για λογαριασμό του Τμήματος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του πανεπιστημίου Χάρβαρντ, στην εποχή μας υπάρχουν περισσότεροι σκλάβοι ανά τον κόσμο από οποιαδήποτε άλλη χρονική στιγμή της Ιστορίας: 27 εκατομμύρια. Είναι σχεδόν διπλάσιοι –σύμφωνα με εκτιμήσεις βασισμένες στα ημερολόγια των πλοίων– από εκείνους που απήχθησαν από την Αφρική κατά τη διάρκεια του απεχθούς υπερατλαντικού σωματεμπορίου.
Ο Σκίνερ, ο οποίος είναι συγγραφέας του βιβλίου A Crime So Monstrous: Face-to-Face with Modern-day Slavery (Ένα έγκλημα τόσο τερατώδες: Πρόσωπο με πρόσωπο με τη σύγχρονη δουλεία), έγραψε: «Υποθέτουμε πως όταν κάτι καταργείται διά νόμου, σταματά και να υφίσταται. Ωστόσο για 27 εκατομμύρια ανθρώπους είναι ένα πραγματικό γεγονός το ότι είναι σκλάβοι οι οποίοι εξαναγκάζονται να δουλέψουν, συχνά εξαπατώνται, ενώ δέχονται συνεχώς απειλές και δουλεύουν, όχι για χρήματα, αλλά για την επιβίωσή τους».
Σύμφωνα με πολλές κυβερνήσεις, ο επίσημος αριθμός των σύγχρονων δούλων είναι 12,3 εκατομμύρια σε παγκόσμιο επίπεδο, ωστόσο Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις πολλών χωρών κάνουν λόγο για διπλάσιο –τουλάχιστον– αριθμό. Το ίδιο ισχυρίζεται και ο Κέβιν Μπέιλς, πρόεδρος της ΜΚΟ «Ελευθερώστε τους Σκλάβους» και συγγραφέας του βιβλίου Αναλώσιμοι άνθρωποι: Οι νέοι δούλοι στην παγκόσμια οικονομία, το οποίο είχε προταθεί και για το βραβείο Πούλιτζερ.
Οι λόγοι-κλειδιά που αναφέρει στο βιβλίο του πως συντέλεσαν στην τεράστια αύξηση του αριθμού των σκλάβων είναι η ταχύτατη αύξηση του πληθυσμού, σε συνάρτηση με τη φτώχεια και την κυβερνητική διαφθορά. Παρά το γεγονός πως είναι παράνομο, πολλές κυβερνήσεις παραβλέπουν διάφορες μορφές δουλείας, όπως η παιδική εργασία και το εμπόριο λευκής σαρκός.
O Σκίνερ ισχυρίζεται πως η χώρα στην οποία ευδοκιμεί και αυξάνεται συνεχώς η δουλεία είναι η Ινδία, ενώ ακολουθούν το Πακιστάν, το Νεπάλ και το Μπουτάν. Μάλιστα τονίζει χαρακτηριστικά ότι «υπάρχουν περισσότεροι σκλάβοι στην Ινδία απ’ ό,τι στο σύνολο του υπόλοιπου κόσμου».
Παίρνοντας ως παράδειγμα την Ινδία, το πρόβλημα φαίνεται πως έχει να κάνει με το χρέος μιας οικογένειας, το οποίο είναι αδύνατον να αποπληρωθεί και περνά από γενιά σε γενιά. Αυτό σημαίνει πως υπάρχει κόσμος που δε γνωρίζει ποτέ την πραγματική ζωή και λειτουργεί πάντα σαν δούλος. Μάλιστα, σε μια περίπτωση στην οποία εστίασε ο Σκίνερ, αποδείχτηκε πως το αρχικό χρέος του παππού του σκλάβου ήταν μόλις 63 σεντς! Ούτως ή άλλως, η μοντέρνα μορφή σκλαβιάς περιλαμβάνει την υπόσχεση για δουλειά, με ένα όμως αρχικό χρέος του «σκλάβου» για τα έξοδα μεταφοράς και λαδώματος. Συνήθως το χρέος αυτό είναι πολύ δύσκολο να αποπληρωθεί, όσο σκληρά και να δουλέψουν αυτοί οι άνθρωποι. Σύμφωνα με το Υπουργείο Εργασίας των ΗΠΑ, το 1997 περίπου 2,2 εκατομμύρια ανήλικοι εργάζονταν παράνομα σε εργοστάσια, φτιάχνοντας χαλιά και πατάκια σε Ινδία, Νεπάλ και Πακιστάν.
Είναι εύκολο το να σκεφτόμαστε τη σκλαβιά ως πρόβλημα κάποιου άλλου αιώνα, ως κάτι που τερματίστηκε το 1833, όταν η βρετανική αυτοκρατορία αποφάσισε να θέσει εκτός νόμου τη δουλεία, ή 150 χρόνια πριν, όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Αβραάμ Λίνκολν υπέγραψε το περίφημο διάταγμα για τη χειραφέτηση των μαύρων. Ωστόσο πλέον το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο, αφού η τιμή ενός σκλάβου στις μέρες μας είναι πολύ χαμηλότερη από τότε. Πριν από 200 χρόνια, η μέση τιμή για την αγορά ενός δούλου ήταν περίπου 40.000 δολάρια (σε σημερινή αξία). Το 2009, η μέση τιμή ήταν μόλις 90 δολάρια. Σύμφωνα με τη UNICEF, υπάρχουν 300.000 παιδιά που ζουν σαν σκλάβοι μόνο στην Αϊτή. Όταν ο Σκίνερ έκανε την έρευνά του, διαπίστωσε πως μπορούσε να διαπραγματευτεί την αγορά ενός 10χρονου κοριτσιού το οποίο θα είχε εσαεί ως οικιακή βοηθό και μαγείρισσα, ενώ θα του επιτρεπόταν να το εκμεταλλευτεί και σεξουαλικά, στην τιμή των 50 ευρώ μόλις.
Με τις τιμές τόσο χαμηλές κάποιοι προσπάθησαν να διαθέσουν χρήματα, ώστε να «αγοράσουν» σκλάβους για να τους απελευθερώσουν στη συνέχεια. Όμως αυτή η πρακτική επιδεινώνει το πρόβλημα, επειδή δημιουργεί αυξανόμενη ζήτηση την οποία καλύπτουν οι δουλέμποροι αμέσως. Σε μια συνέντευξή του στο alternet.org, ο Σκίνερ εξηγεί πως αν αγοράσεις και τα 300.000 παιδιά που εργάζονται σαν σκλάβοι στην Αϊτή, τον επόμενο χρόνο ο αριθμός τους θα φτάσει τις 600.000. Και σε μέρη όπως το Σουδάν, τα χρήματα της εξαγοράς των σκλάβων συνήθως καταλήγουν σε οργανώσεις ανταρτών, παρατείνοντας έτσι τον πόλεμο και τη βία. Οι αντάρτες πραγματοποιούν επιθέσεις σε χωριά και παίρνουν περισσότερες γυναίκες και παιδιά για σκλάβους, ενώ σκοτώνουν τους άντρες με όπλα που αγόρασαν με τα χρήματα που έβγαλαν από το δουλεμπόριο.
Οι πιο ανοιχτόμυαλες κυβερνήσεις σιγά σιγά αντιστρέφουν την κατάσταση όσον αφορά τις εταιρείες που χρησιμοποιούν δούλους. Στη Βραζιλία, για παράδειγμα, αυτές οι εταιρείες μπαίνουν σε «μαύρη λίστα», ενώ συνεχώς διατίθενται όλο και περισσότερα κονδύλια προκειμένου να παρεμποδιστούν τα σκλαβοπάζαρα. Επίσης η παγκόσμια ευαισθητοποίηση έχει καταφέρει να προξενεί προβλήματα στο δουλεμπόριο.
Σύμφωνα με το Υπουργείο Εργασίας των ΗΠΑ, το 1997 περίπου 2,2 εκατομμύρια ανήλικοι εργάζονταν παράνομα σε εργοστάσια, φτιάχνοντας χαλιά και πατάκια σε Ινδία, Νεπάλ και Πακιστάν. Οπότε πλέον οι καταναλωτές καλούνται να αγοράζουν προϊόντα που φέρουν την ετικέτα της Rugmark (δίκτυο που παλεύει για τον τερματισμό της σύγχρονης δουλείας), ώστε να είναι σίγουρο πως δε χρειάστηκε η παράνομη εργασία παιδιών για την κατασκευή τους.
Επίσης, η αγορά αγαθών νόμιμου εμπορίου κάνει τη διαφορά. Πάντως είναι κι αυτό ένα τεράστιο θέμα.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των Ηνωμένων Εθνών, το trafficking είναι παγκοσμίως η τρίτη πιο επικερδής εγκληματική βιομηχανία (μετά τη διακίνηση ναρκωτικών και όπλων) με τζίρο που ανέρχεται στα 32 δισ. δολάρια ετησίως. Περίπου 63 χρόνια μετά την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και το άρθρο 4 το οποίο απαγορεύει τη σκλαβιά και το δουλεμπόριο υπό οποιαδήποτε μορφή, η δουλεία συνεχίζει να ανθεί και να υπάρχει σε πολλές μορφές, σημειώνοντας μάλιστα και ρεκόρ. Ακόμα κι αν κάποιοι άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο προτιμούν να το αγνοούν...

Πηγή: http://gr.askmen.com/

Τα τελευταία δύο χρόνια, η φωτογράφος Λίσα Κριστίν έχει ταξιδέψει ανά τον κόσμο, καταγράφοντας την αβάσταχτα σκληρή πραγματικότητα της σύγχρονης σκλαβιάς. Μοιράζεται βασανιστικά όμορφες φωτογραφίες — εξορυκτές στο Κονγκό, τουβλάδες στο Νεπάλ — ρίχνοντας φως στη συμφορά των 27 εκατομμυρίων σκλαβωμένων ψυχών παγκοσμίως. Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Τι και αν είσαι σκλάβος

Σαφώς και η ευθύνη της παθητικότητας πρέπει να στρέψει τον καθρέφτη πρώτα σ’ εμάς. Γιατί γνωρίζουμε πως η εξουσία επιστρατεύει κάθε μέσο για να το πετύχει. Σημασία έχει ΕΜΕΙΣ τι κάνουμε.
Δεν ξέρω σε τι βαθμό έχουμε αντιληφθεί την προσωπική ευθύνη ο καθένας από εμάς. Το κακό συμβαίνει επειδή οι καλοί αδρανούν, θα μπορούσε να είναι μια ρήση που ταιριάζει απολύτως στο τι συμβαίνει αυτή την στιγμή στην κοινωνία.
Οι άνθρωποι εντελώς αποσυρμένοι από οποιαδήποτε μαζική, συλλογική διεκδίκηση απλά βλέπουν τα μέτρα να περνούν. Δεν φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο εντελώς αμαχητί, όμως πρέπει να μας προβληματίσει πως ο συμβιβασμός, η αποφυγή οποιασδήποτε μάχης απέναντι στην κυβέρνηση υπό όρους λαϊκής πίεσης, έγινε και γαλουχεί συνειδήσεις. Απονευρώνει την αξία της αντίστασης και των πρωτοβουλιών.
Διαχρονικά, στα χρόνια της…ευδαιμονίας, το δόγμα που επικρατούσε ήταν το “κοίτα την δουλειά σου”. Μπορεί να είναι δύσκολο ν’ αλλάξεις τον κόσμο και σίγουρα κανείς δεν θα σε κατηγορήσει γι’ αυτό ή για την μη ένταξή σου σε οποιοδήποτε κίνημα, κανείς δεν θα σου καταλογίσει ευθύνες, όμως τουναντίον, έχεις απόλυτη ευθύνη της μη προσωπικής επανάστασης.
Αν δέχτηκες άκριτα όλα όσα σου προέταξαν ως προτεραιότητες στην ζωή, αν υιοθέτησες τις αξίες του συστήματος, αν δεν έκανες τίποτα όταν μπορούσες στον μικρόκοσμό σου (οικογένεια, εργασία, γειτονιά κοκ), αν φοβήθηκες να διαφοροποιηθείς και αναζήτησες την θαλπωρή της ομοιομορφίας για να “σε αφήσουν ήσυχο”, τότε ΝΑΙ έχεις ευθύνη.
Γιατί ήσουν μόνο μια νομοτελειακή διαδοχή στην αλυσίδα των ατόμων που αναπαράγουν τα αδιέξοδα. Και καλά αν δεν τα καταφέρεις, κανείς μας δεν μπορεί να τα καταφέρει όλα, προσπάθησες; Όχι, απλά ήθελες να απορροφηθείς και να ζήσεις μια προδιαγεγραμμένη ζωή.
Η εθελούσια σκλαβιά είναι χειρότερη, γιατί δίνεις την δυνατότητα σε οποιονδήποτε επίδοξο εκμεταλλευτή να σου προσθέσει ετικέτα και να χρησιμοποιήσει ως δικές του τις δεξιότητές σου, τα προσόντα σου, το ίδιο σου το σώμα.
Αυτά ας τα έχουμε κατά νου, όταν αναρωτιόμαστε γιατί δεν βγαίνει ο κόσμος στους δρόμους, γιατί δεν ανταπαντά στον ανοιχτό πόλεμο των ελίτ, γιατί θεωρεί γραφικές τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας ή ανούσια τα καλέσματα συλλόγων, φορέων κτλ. Τι να σου κάνουν όλα τα επαναστατικά καλέσματα του κόσμου, όταν ο καθένας μας δεν έχει κάνει την δική του “ανταρσία” απέναντι στα δεσμά του; Βέβαια αυτό απαιτεί συνειδητοποίηση η οποία δεν έρχεται σίγουρα μόνη της.
Το μεγαλύτερο έγκλημα αυτής της κοινωνίας είναι πως έχασε το πάθος της για την επανάσταση, αυτόν τον κρυφό πόθο για αλλαγή. Όχι διαχείριση της ζωής με όρους μη ανθρώπινους, αλλά την ίδια την ζωή. Μια εικονική κανονικότητα χτισμένη με συμβιβασμούς, με περιορισμένους ορίζοντες, που μιλάει μόνο στον “ρεαλισμό” και ποτέ στο όραμα, είναι μια πλασματική ζωή, μια σκλαβιά που στιγματίζει τον παθιασμένο ως “ονειροπόλο” και “βλάκα” και τον σκλάβο τον αναβαθμίζει σε “προσγειωμένο” και “νοικοκυραίο”.
Τι κι αν είσαι σκλάβος; Δεν έχεις τίποτα να χάσεις, πέρα από την ευκαιρία σου να ζήσεις.

Πηγή: http://strangejournal.wordpress.com/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Περίπου 30 εκατ. άνθρωποι ζουν σε συνθήκες δουλείας

Συνολικά, τα τρία τέταρτα των θυμάτων βρίσκονται στην Ασία. Τα σκήπτρα κατέχει η Ινδία, καθώς εκεί ζουν 14 εκατομμύρια άνθρωποι υπό καθεστώς σκλάβου. Δεύτερη στη «μαύρη» αυτή λίστα είναι η Κίνα με 2,9 εκατομμύρια και τρίτο το Πακιστάν με πάνω από δύο εκατομμύρια. Ακολουθούν η Νιγηρία, η Αιθιοπία, η Ρωσία, η Ταϊλάνδη, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, η Βιρμανία και το Μπαγκλαντές. Οι δέκα αυτές χώρες αντιπροσωπεύουν τα 22 από τα 29,8 εκατομμύρια που ζουν σαν σκλάβοι.
Σε συνθήκες δουλείας ζουν περίπου 30 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως, σύμφωνα με έκθεση της οργάνωσης WalkFree, η οποία εδρεύει στην Αυστραλία και υποστηρίζεται από την πρώην υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον και τον ιδρυτή της Microsoft Μπιλ Γκέιτς.
Συνολικά τα τρία τέταρτα των θυμάτων βρίσκονται στην Ασία. Τα σκήπτρα κατέχει η Ινδία, καθώς εκεί ζουν 14 εκατομμύρια άνθρωποι υπό καθεστώς σκλάβου. Δεύτερη στη «μαύρη» αυτή λίστα είναι η Κίνα με 2,9 εκατομμύρια και τρίτο το Πακιστάν με πάνω από δύο εκατομμύρια.
Ακολουθούν η Νιγηρία, η Αιθιοπία, η Ρωσία, η Ταϊλάνδη, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, η Βιρμανία και το Μπαγκλαντές. Οι δέκα αυτές χώρες αντιπροσωπεύουν τα 22 από τα 29,8 εκατομμύρια που ζουν σαν σκλάβοι.
Στην Ινδία, «ολόκληρες κοινότητες στα βόρεια χωριά υποδουλώθηκαν, και αναγκάζονται να δουλεύουν για την κατασκευή τούβλων ή να εργάζονται στα λατομεία . Τα παιδιά αναγκάζονται να δουλεύουν σε αργαλειούς για να φτιάχνουν τις κουβέρτες που πωλούνται στα καταστήματά μας» , δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Νικ Γκρόνο, επικεφαλής της WalkFree.
Ωστόσο, αν λάβει κανείς υπόψη το ποσοστό του πληθυσμού μιας χώρα που είναι υπό καθεστώς σκλαβιάς τότε την πρώτη θέση έχει η Μαυριτανία, καθώς το 4 % των ανθρώπων σε αυτή τη χώρα είναι υπόδουλοι. «Εξακολουθούν να υπάρχουν κληρονομικοί σκλάβοι στη Μαυριτανία, τα παιδιά γεννιούνται σκλάβοι και αναγκάζονται να εκτελούν οικιακές εργασίες ή να εργάζονται στα χωράφια», σημείωσε ο Νικ Γκρόνο.
Ο ορισμός της σύγχρονης δουλείας διαφέρει από εκείνον που επικρατούσε στο 18ο αιώνα , την εποχή του δουλεμπορίου. «Η σύγχρονη δουλεία είναι μια κατάσταση όπου οι άνθρωποι είναι στο έλεος της βίας. Αναγκάζονται να δεχτούν εργασίες ή καταστάσεις όπου γίνονται αντικείμενα οικονομικής εκμετάλλευσης. Δεν αμείβονται αλλά απλώς λαμβάνουν το ελάχιστο για να επιβιώσουν και δεν είναι ελεύθεροι να φύγουν».σύμφωνα με τον Γκρόνο.
Δεκατέσσερις χώρες της Αφρικής - Μαυριτανία, Μπενίν, Ακτή Ελεφαντοστού, Γκάμπια , Γκαμπόν και η Σενεγάλη - είναι μεταξύ των 20 χωρών που κατατάσσονται σε υψηλό σημείο αν λάβουμε υπόψη το ποσοστό του πληθυσμού υπό καθεστώς σκλαβιάς. Στις τελευταίες θέσεις της σχετικής λίστας είναι χώρες όπως η Ισλανδία , η Ιρλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου ο αριθμός των δούλων ανέρχεται γύρω στους 4.400.

Πηγές: ΑΜΠΕ, Γαλλ. Πρακτορείο Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....