Το φάρμακο που σκοτώνει

Τι είναι αυτό που εξοντώνει τις κοινωνίες και τι τις κάνει πιο δυνατές;
Ένα ντοκιμαντέρ με αφορμή την αναπάντεχη -αλλά όχι τυχαία- συνάντηση με τον David Stuckler, καθηγητή Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, αναγνωρισμένο για τις τεκμηριωμένες μελέτες του σχετικά με τις επιπτώσεις της λιτότητας στην υγεία των ανθρώπων.
Μια διαδρομή στην ιστορία σε εποχές κρίσης.
Από τις ΗΠΑ και την Μεγάλη Ύφεση στην μετα-κομμουνιστική Ρωσία και από εκεί στην σημερινή Ελλάδα και την Ισλανδία. Οικονομικοί πόλεμοι, ανθρωπιστικές κρίσεις, θανάσιμες πολιτικές και λαοί που αντιστέκονται.
Το ντοκιμαντέρ αυτό είναι προϊόν συνεργασίας του «Δικτύου Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ηρακλείου» με πολίτες της πόλης. Όσοι συμμετείχαμε στην δημιουργία του ανταμειφθήκαμε με αυτή τη χαρά και την πληρότητα που γεννιέται όταν αγωνιζόμαστε “μαζί” για τις κοινές μας αξίες.

Πηγή: http://koinoniaher.gr/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Είναι θανατηφόρα για την Ελλάδα η λιτότητα; Γιατί; Ποιος ωφελείται;

Εισήγηση με θέμα: «Είναι θανατηφόρα για την Ελλάδα η λιτότητα; Γιατί; Ποιος ωφελείται;» του κ. Ευγένιου Δαφνή (γιατρός, Επίκουρος Καθηγητής Παν/μίου Κρήτης και μέλος του Κοινωνικού Ιατρείου – Φαρμακείου Αλληλεγγύης Ηρακλείου), στο πλαίσιο της εκδήλωσης: «Λιτότητα στην Υγεία. Ποιον συμφέρει, τελικά;», την οποία διοργάνωσαν το Κοινωνικό Ιατρείο – Φαρμακείο Αλληλεγγύης Ηρακλείου, το Δίκτυο Αλληλεγγύης Νοσοκομειακών Γιατρών Ηρακλείου και ο Σύλλογος «Ευ Ζω με τον καρκίνο».
Ο κ. Δαφνής Ευγένιος αναφέρθηκε στους δείκτες που απεικονίζουν σαφέστερα το επίπεδο υγείας ενός λαού, δηλαδή στον ετήσιο αριθμό θανάτων, τη βρεφική θνησιμότητα, τον αριθμό γεννήσεων νεκρών εμβρύων και το προσδόκιμο ζωής.
Η αύξηση των περιπτώσεων κατάθλιψης, του αριθμού αυτοκτονιών, των ασθενών με ΑΙDS και ελονοσία και η εμφάνιση στη χώρα μας για πρώτη κρουσμάτων πυρετού του Δυτικού Νείλου είναι μια αναμφισβήτητη πραγματικότητα. Τα γεγονότα αυτά όμως τυγχάνουν ευρείας δημοσιότητας και γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, για να αποκρύψουν το πραγματικό μέγεθος της ανθρωπιστικής κρίσης, από την οποία πλήττονται τα λαϊκά στρώματα και η συνεχώς πιεζόμενη μεσαία τάξη.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, ο αριθμός των θανάτων από 107.979 το 2008 ανήλθε στους 116.670 το 2012. Ο συνολικός αριθμός τους κατά τη πενταετία 2008-2012 υπερβαίνει κατά 22.254 εκείνο της πενταετίας 2003-2007, αύξηση κατά 4%, σ’ έναν πληθυσμό που έχει ελαττωθεί κατά 300.000 κατά το χρονικό αυτό διάστημα. O ετήσιος μέσος όρος θανάτων την τελευταία πενταετία είναι 110.603 θάνατοι, έναντι 106.180 της προηγούμενης, αύξηση κατά 4.423. Οι επιπλέον θάνατοι την τελευταία πενταετία ήταν υπερδιπλάσιοι εκείνων των απωλειών κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, οι οποίες ανήλθαν στους 13.256 στρατιωτικούς.
Η βρεφική θνησιμότητα, η οποία από το 1950 παρουσίαζε συνεχή μείωση και η οποία ήταν μεταξύ των τριών μικρότερων στο κόσμο το 2008, από 2,7% το 2008 αυξήθηκε στο 3.8% το 2012, αύξηση κατά 34%. Το ποσοστό αυτό μεταφράζεται σε 100 επιπλέον θανάτους βρεφών το 2012, σε σχέση με το 2008. Το ποσοστό γεννήσεων νεκρών εμβρύων παρουσίασε αύξηση κατά 21% από το 2008 έως το 2011, από 3,31% το 2008 έφθασε στο 4,01% το 2011. Για το προσδόκιμο ζωής των Ελλήνων δεν υπάρχει πρόσφατος επιστημονικός προσδιορισμός, αλλά εκτιμάται ότι κατά την τελευταία 5ετία έχει μειωθεί κατά 3 χρόνια, από τα 80 χρόνια το 2008 έχει περιοριστεί στα 77.
Επομένως, αν δεν διαμορφωθεί ένα ευρύ κοινωνικό μέτωπο, το οποίο με θάρρος και αποφασιστικότητα θα διεκδικήσει κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα, οι δείκτες αυτοί θα επιδεινωθούν περαιτέρω, διότι αυτοί δεν εξαρτώνται μόνο από την ασκούμενη πολιτική στο χώρο της υγείας, αλλά και από το ιδεολογικό περιεχόμενο της ευρύτερης οικονομικής πολιτικής.

Πηγή: Δίκτυο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ηρακλείου Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Η λιτότητα αύξησε τις αυτοκτονίες στην Ελλάδα

Τα ενισχυμένα μέτρα λιτότητας που ελήφθησαν τον Ιούνιο του 2011 στην Ελλάδα ως απάντηση στην κρίση του δημόσιου χρέους, μεταφράσθηκαν σε μια άνοδο κατά ένα τρίτο των αυτοκτονιών στη χώρα, σύμφωνα με μια μελέτη που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.
Μια ομάδα ελλήνων και αμερικανών ερευνητών μελέτησε τα μηνιαία στατιστικά στοιχεία για τις δολοφονίες στην Ελλάδα από το 1983 ως το 2012 σε συσχετισμό με τα γεγονότα που συνδέονται με τα προγράμματα λιτότητας από το 2008, ή αντίθετα που αντανακλούν την ευημερία των προηγούμενων ετών (για παράδειγμα την ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη το 2002 ή τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004).
«Η ανάλυσή μας δείχνει μια σημαντική άνοδο των αυτοκτονιών στην Ελλάδα έπειτα από γεγονότα που συνδέονται με τη λιτότητα», διαπιστώνεται στη μελέτη αυτή που δημοσιεύεται στη βρετανική ιατρική επιθεώρηση BMJ Open.
Η ανακοίνωση τον Ιούνιο 2011 από την ελληνική κυβέρνηση ενός δεύτερου πακέτου μέτρων λιτότητας που περιλάμβανε μειώσεις των μισθών των δημόσιων υπαλλήλων και μείωση των δαπανών για την κοινωνική προστασία, μοιάζει να είχε την ισχυρότερη επίδραση στην καμπύλη των αυτοκτονιών.
Ο αριθμός των αυτοκτονιών (ανδρών και γυναικών) αυξήθηκε κατά μέσο όρο 35,7% «στους μήνες που ακολούθησαν αυτή την ημερομηνία, σε σχέση με τον μέσο όρο των προηγούμενων μηνών», σύμφωνα με τον κύριο συντάκτη της μελέτης, τον καθηγητή Τσαρλς Μπράνας.
Οι ερευνητές επισημαίνουν επίσης την άνοδο του αριθμού των αυτοκτονιών μεταξύ των ανδρών μετά την έναρξη της ελληνικής ύφεσης τον Οκτώβριο του 2008 (+13,1%), καθώς και τον Απρίλιο του 2012 (+29,7%), μετά την αυτοκτονία ενός συνταξιούχου απελπισμένου από τη λιτότητα σε μια πλατεία της Αθήνας. Η αυτοκτονία αυτή είχε συγκλονίσει τη χώρα.
Τον Μάιο και τον Ιούλιο του 2012 ο μηνιαίος αριθμός των αυτοκτονιών έφθασε στο υψηλότερο σημείο που είχε παρατηρηθεί ποτέ τα 30 τελευταία χρόνια, με 62 και 64 αυτοκτονίες αντιστοίχως γι” αυτούς τους δύο μήνες.
Αντίθετα τα χαμηλότερα επίπεδα στους ετήσιους απολογισμούς των αυτοκτονιών ανάγονται στις πιο ευνοϊκές οικονομικά περιόδους: Φεβρουάριος 1983 και Νοέμβριος 1999 (14 αυτοκτονίες).
Καθηγητής Επιδημιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια, ο Τσαρλς Μπράνας εκτιμά ότι δεν είναι μόνον οι οικονομικές πολιτικές που επηρεάζουν την καμπύλη των αυτοκτονιών, αλλά επίσης «τα δημόσια μηνύματα» που συνοδεύουν αυτές τις πολιτικές.
Αυτοί που λαμβάνουν τις αποφάσεις καθώς και τα μέσα ενημέρωσης οφείλουν να έχουν συνείδηση «του εν δυνάμει αρνητικού αντίκτυπου που έχουν στη δημόσια υγεία, ιδιαίτερα στις αυτοκτονίες», αυτά τα μέτρα λιτότητας, υπογραμμίζει ο καθηγητής μιλώντας στο Γαλλικό Πρακτορείο.
Ο εν λόγω ειδικός προτείνει να παρουσιάζονται οι πολιτικές λιτότητας στο κοινό με τρόπο «λιγότερο δραματικό» και επίσης να επιλέγονται οι «λιγότερο δραστικές» πολιτικές όταν έχουν την ίδια οικονομική αποτελεσματικότητα...

Πηγή:iefimerida.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Έκθεση για το κόστος της λιτότητας στην Ελλάδα

«Από το 2009, που η οικονομική κρίση χτύπησε την Ελλάδα και υιοθετήθηκαν τα μέτρα λιτότητας τα οποία θα έσωζαν τη χώρα από την οικονομική κατάρρευση, τα ανθρώπινα δικαιώματα τέθηκαν υπό αμφισβήτηση και παραβιάστηκαν, και η δημοκρατία έχει γίνει πιο φτωχή» υποστηρίζει η Έκθεση της Διεθνούς Ομοσπονδίας για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (FIDH) με θέμα «Υποβαθμίζοντας τα Δικαιώματα- Το Κόστος της Λιτότητας στην Ελλάδα», που παρουσιάστηκε σήμερα στην Αθήνα.
Στην έκθεση «απεικονίζεται μια χώρα στην οποία τα δικαιώματα -ατομικά, πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά- βάλλονται ανοιχτά και έχουν παραβιαστεί σε όλα τα επίπεδα. Αυτό γίνεται αισθητό όχι μόνο σε τομείς όπως η εργασία και η υγεία, στους οποίους το κράτος επέβαλε μέτρα λιτότητας που είχαν αρνητικές επιπτώσεις στα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά είναι ορατό και στην περιστολή των θεμελιωδών ελευθεριών, όπως η ελευθερία των μέσων ενημέρωσης ή το δικαίωμα της έκφρασης τής διαφωνίας μέσω μιας ειρηνικής δημόσιας διαδήλωσης».
Όπως υπογραμμίζεται, «όσον αφορά τα οικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα, οι πολιτικές λιτότητας δεν κατάφεραν να ικανοποιήσουν τις προϋποθέσεις που θέτει το Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα του ΟΗΕ σε σχέση με τα περιοριστικά μέτρα».
Αναφορικά με τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, «οι περιορισμοί σε θεμελιώδη δικαιώματα και ελευθερίες, οι οποίοι τεκμηριώνονται στην παρούσα έκθεση, δεν εκπληρώνουν τις προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες το πεδίο άσκησης των δικαιωμάτων αυτών μπορεί κατ' εξαίρεση να περιοριστεί σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο». Η έκθεση επισημαίνει, επίσης, «σοβαρές παραβάσεις των βασικών αρχών της δημοκρατικής συμμετοχής και του δημοκρατικού ελέγχου, παραβάσεις οι οποίες συντελέστηκαν με τις πολιτικές και τα μέτρα που εκπονήθηκαν κατά της κρίσης, και υλοποιήθηκαν περιφρονώντας κατάφωρα τις κανονικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων».
«Ο τρόπος με τον οποίο υιοθετήθηκαν και εφαρμόστηκαν οι ασκούμενες πολιτικές δεν σεβάστηκαν, από τη σκοπιά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα διεθνή πρότυπα, ακόμα και υπό το φως των εξαιρετικών περιστάσεων που χαρακτηρίζουν τη χρηματοπιστωτική κρίση».
Όπως αναφέρεται, «η έρευνα στην οποία βασίζεται η παρούσα έκθεση διαπιστώνει ότι η οικονομική κρίση και τα μέτρα λιτότητας που τη συνόδευαν δεν μπορούν να θεωρηθούν ο μοναδικός υπεύθυνος της σημερινής κατάστασης. Ωστόσο, είναι φανερό ότι η κρίση και η λιτότητα έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην επιδείνωση των προϋπαρχόντων προβλημάτων στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Η έκθεση χαρακτηρίζει εσφαλμένο τον συλλογισμό που παρουσιάζουν «όσοι συνέβαλαν στην εκπόνηση σχεδίων αντιμετώπισης της κρίσης ότι, υπ' αυτές τις συνθήκες, ο τρόπος αντιμετώπισης που επιλέχθηκε τελικά ήταν ο μόνος εφικτός δρόμος προς τα μπρος και ότι οποιαδήποτε αρνητική συνέπεια στα ανθρώπινα δικαιώματα ήταν αναπόφευκτη, και επομένως δικαιολογημένη».
Δεν αποδίδει ευθύνες για τις παραβιάσεις που προέκυψαν από τα προγράμματα λιτότητας μόνο στο ελληνικό κράτος, αλλά και στην τρόικα που, όπως αναφέρει, «λειτούργησε ως ένα παραπέτασμα καπνού, προστατεύοντας για μεγάλο χρονικό διάστημα τα μέρη που το απάρτισαν από την ευθύνη για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ωστόσο, η τρόικα δεν είναι ένα κενό κέλυφος. Αποτελείται από διεθνείς οργανισμούς και μέσω αυτών από τα κράτη-μέλη τους: όλα και όλοι είναι επιφορτισμένοι με συγκεκριμένες υποχρεώσεις έναντι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Η FIDH, η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου στην Ελλάδα, απευθύνει έκκληση προς την Ελλάδα, την Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδιαιτέρως τα κράτη-μέλη της να εξετάσουν από κοινού τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τις συναφείς ευθύνες που παρουσιάζονται στην έκθεση, και τους προτρέπει «να δράσουν προληπτικά για την αποτροπή παρόμοιων παραβιάσεων σε άλλες χώρες που βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση», προτείνοντας, μεταξύ άλλων, αυτό να γίνει «διασφαλίζοντας την έναρξη ενός πανευρωπαϊκού ουσιαστικού διαλόγου».

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Η λιτότητα καταστρέφει το κοινωνικό μοντέλο της ΕΕ

Τα μέτρα λιτότητας καταστρέφουν το κοινωνικό μοντέλο της ΕΕ. Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα μιας έκθεσης της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας, η οποία επισημαίνει ότι «τα επιτεύγματα του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου, το οποίο δραστικά μείωσε τη φτώχεια και προώθησε την ευημερία την εποχή μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έχουν διαβρωθεί από βραχυπρόθεσμες μεταρρυθμίσεις δημοσιονομικής προσαρμογής». Η έκθεση σημειώνει επίσης ότι η απόπειρα μείωσης του χρέους μέσω δημοσιονομικής προσαρμογής απέτυχε να δώσει κίνητρα για οικονομική ανάπτυξη, απαραίτητη για τη δημιουργία θέσεων εργασίας.
Σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, ειδικότερα για την Ελλάδα, στην έκθεση αναφέρεται ότι τα εισοδήματα από μισθούς και συντάξεις υποχώρησαν κατά 35% από το 2008, ενώ η ανεργία αυξήθηκε στο 28%. Παράλληλα, οι μεταρρυθμίσεις του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης προωθούν τον περιορισμό της ευθύνης του ελληνικού κράτους έναντι των πολιτών.
Όπως υπογραμμίζει σε δημοσίευμά της η ιστοσελίδα EU Observer η Διεθνής Ένωση Εργασίας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και τονίζει ότι «ορισμένες εκτιμήσεις προβλέπουν 15-25 επιπλέον εκατομμύρια ανθρώπων που αντιμετωπίζουν την προοπτική του να ζήσουν σε συνθήκες φτώχειας μέχρι το 2025, εφόσον συνεχιστεί η ίδια πολιτική δημοσιονομικής προσαρμογής».

Πηγή:http://www.enikos.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Οι «πλούσιοι και φτωχοί» αξιωματούχοι της ΕΕ: Πόσα πληρώνονται εκείνοι που επιβάλλουν την λιτότητα

Είναι εκείνοι που λαμβάνουν τις μεγάλες αποφάσεις και εκείνοι που αποφάσισαν να «σφίξουν το ζωνάρι» των Ευρωπαίων πολιτών για να ξεπεραστεί η οικονομική κρίση τη στιγμή που όλοι γνωρίζουν ότι οι ίδιοι είναι αρκετά υψηλόμισθοι. Ωστόσο, πόσο υψηλόμισθοι είναι;
Το περιοδικό European Voice δημοσίευσε έναν κατάλογο με τις ετήσιες απολαβές των υψηλόβαθμων αξιωματούχων, όπου την πρώτη θέση κατέχει ο επικεφαλής της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, με μισθό 340.124 ευρώ, δηλαδή 31.777 ευρώ την μήνα.
Οι απολαβές του είναι υπερδιπλάσιες από αυτές της προέδρου της αμερικανικής Fed, Τζάνετ Γέλεν, υψηλότερες από αυτές του γγ του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν (κατά 27%) αλλά και από προέδρους και πρωθυπουργούς χωρών της ΕΕ.
Μια χαρά τα καταφέρνουν και ο επικεφαλής της Κομισιόν, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο και, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Χέρμαν Βαν Ρομπάι, οι οποίοι πληρώνονται με 321.240 ευρώ ετησίως.
Στην ίδια μισθολογική κατηγορία βρίσκεται και ο Έλληνας Βασίλειος Σκουρής, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.
Η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Κάθριν Αστον, κερδίζει 24.793 ευρώ (μεικτά) μηνιαίως, δηλαδή 297.516 ευρώ ετησίως.
Σύμφωνα με τον κατάλογο οι ριγμένοι της υπόθεσης είναι οι αρχηγοί κρατών που κερδίζουν λιγότερα ακόμη και από έναν Ευρωπαίο Επίτροπο.
Ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον πληρώνεται με 14.443 ευρώ μεικτά μηνιαίως, ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ με 14.910 ευρώ μηνιαίως, η Γερμανίδα καγκελάριος,Άνγκελα Μέρκελ με 17.016 ευρώ το μήνα και ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι με 17.280 ευρώ.
Στην τελευταία θέση της κλίμακας, βρίσκονται οι ευρωβουλευτές, με 7.957 ευρώ μηνιαίως και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Πηγή: http://www.iefimerida.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Λιτότητα και δικαιώματα δε συμβαδίζουν

Προλογίζοντας την μελέτη του Συμβουλίου της Ευρώπης με τίτλο «Διασφαλίζοντας τα ανθρώπινα δικαιώματα σε εποχή οικονομικής κρίσης», μια έκθεση-καταπέλτης για την καταστροφική για τα ανθρώπινα δικαιώματα πολιτική λιτότητας στην Ευρώπη, ο ιστοχώρος του Συμβουλίου δημοσίευσε την ακόλουθη εισαγωγή:
«Πολλές κυβερνήσεις στην Ευρώπη, που επιβάλλουν μέτρα λιτότητας, έχουν ξεχάσει τις υποχρεώσεις τους σχετικά με την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ειδικά τα κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα των πλέον ευπαθών ομάδων, την αναγκαιότητα να εξασφαλίσουν πρόσβαση στη δικαιοσύνη και το δικαίωμα της ίσης μεταχείρισης. Ατυχώς, οι διεθνείς δανειστές έχουν επίσης παραμελήσει να ενσωματώσουν προβλέψεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε πλήθος από τα προγράμματα βοηθείας», δήλωσε ο Nils Muižnieks, Επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης, κατά τη διάρκεια δημοσιοποίησης ερευνητικής εργασίας για τον αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ο Επίτροπος επισημαίνει ότι τα μέτρα λιτότητας έχουν υπονομεύσει ποικιλοτρόπως τα ανθρώπινα δικαιώματα: «Οι εθνικές αποφάσεις για τα μέτρα λιτότητας και τα διεθνή πακέτα διάσωσης, στερούνται διαφάνειας, συμμετοχής του κοινού και δημοκρατικής λογοδοσίας. Σε ορισμένες περιπτώσεις, επαχθείς όροι απέτρεψαν κυβερνήσεις από το να επενδύσουν σε ουσιώδη προγράμματα κοινωνικής προστασίας, υγείας και παιδείας, . Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως πρωταγωνιστής της κρίσης, αποφασίζει για την οικονομική διακυβέρνηση στα κράτη-μέλη και όταν η τρόικα θέτει τους όρους για την παροχή πακέτων διάσωσης και δανειακές συμβάσεις, ο αντίκτυπος στα ανθρώπινα δικαιώματα θα έπρεπε να λαμβάνεται υπόψιν».
«Η οικονομική κρίση είχε ολέθριες συνέπειες για τις ευάλωτες ομάδες, ειδικά για τα παιδιά και τους νέους. Η ανεργία των νέων στην Ευρώπη έχει καταγράψει επίπεδα ρεκόρ, με εκατομμύρια νέους ανθρώπους να είναι άνεργοι, με τραυματισμένο μέλλον. Οι περικοπές στα επιδόματα για τα παιδιά και τις οικογένειες, την υγειονομική περίθαλψη και την παιδεία, έχουν επίσης κλιμακώσει την πίεση σε εκατομμύρια οικογένειες. Ένας ολοένα αυξανόμενος αριθμός παιδιών εγκαταλείπουν το σχολείο προκειμένου να βρουν δουλειά και να στηρίξουν τις οικογένειές τους, διακινδυνεύοντας να εγκλωβιστούν σε μία δια βίου οπισθοδρόμηση ως προς τα εκπαιδευτικά επιτεύγματά τους και δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για εργασιακή ανασφάλεια, σε συνδυασμό με την επανεμφάνιση της παιδικής εργασίας και εκμετάλλευσης». Ο Επίτροπος υπογραμμίζει την επείγουσα ανάγκη αναζωογόνησης του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου, που να βασίζεται στα θεμέλια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της διαγενεακής αλληλεγγύης και της πρόσβασης στη δικαιοσύνη για όλους. «Οι κυβερνήσεις θα έπρεπε να εστιάσουν την προσοχή τους στο να ελαττώσουν την νεανική και μακροχρόνια ανεργία, ως προτεραιότητα και στο να διασφαλίσουν τα κατώτατα επίπεδα κοινωνικής προστασίας για το βασικό εισόδημα και την υγειονομική περίθαλψη κατά τη διάρκεια της κρίσης. Η αποτελεσματική πρόσβαση στη δικαιοσύνη για όλους πρέπει να είναι εγγυημένη κατά τη διάρκεια των οικονομικών υφέσεων, με τη διατήρηση του συστήματος δικαστικής και νομικής βοήθειας».
Επιπλέον, οι κυβερνήσεις θα έπρεπε να διενεργούν, συστηματικά, αξιολογήσεις των επιπτώσεων των κοινωνικών και οικονομικών πολιτικών και προϋπολογισμών στα ανθρώπινα δικαιώματα και την ισότητα, ειδικά ως προς τις ευπαθείς ομάδες. «Θετικά μέτρα, προς όφελος των μειονεκτούντων ομάδων, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων με αναπηρία, των Ρομά και των γυναικών, είναι απαραίτητα για την αντιμετώπιση των δυσανάλογων και σύνθετων επιπτώσεων της κρίσης και των μέτρων λιτότητας».
Καταλήγοντας, ο Επίτροπος υπογραμμίζει τον καθοριστικό ρόλο που παίζουν οι διαμεσολαβητές, τα ιδρύματα για τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι φορείς ισότητας, στον προσδιορισμό απαντήσεων συμβατών με τα ανθρώπινα δικαιώματα, στην κρίση και την προστασία ανθρώπων που χρειάζονται βοήθεια. Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....