Γίναμε Βουλγαρία;

Ελλάδα της κρίσης και Βουλγαρία της πρώτης δεκαετίας μετά την εδραίωση της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς. Επενδύσεις, ιδιωτικοποιήσεις, δάνεια, φτώχεια, ανεργία, διαφθορά, απουσία προοπτικών, εθνικισμός: Ανησυχητικές ομοιότητες και παραλληλίες.
Βρίσκομαι στην Ελλάδα από το 1991. Μόλις είχα τελειώσει στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας Μαθηματικά και Πληροφορική. Οι καιροί ήταν ιδιαίτερα πολιτικοποιημένοι. Ο έρωτάς μου, παρά τη θετική εκπαίδευση, ήταν η δημοσιογραφία. Η επιθυμία μου ήταν να γίνω πολιτικός αναλυτής. Πολιτικές επιστήμες εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν και σαν μοναχοπαίδι (ναι μεν θέλοντας να απογαλακτιστεί αλλά και να μην είναι μακριά από τη μαμά και τον μπαμπά) βρέθηκα στην Αθήνα. Κοντά, αλλά και τόσο μακριά τότε...
Άφησα τους γονείς μου στη Σόφια, ανωτάτης εκπαίδευσης, με μηνιαίο μισθό ο οποίος το ’96 έφτασε στα 10-12 δολάρια περίπου. Εγώ, μόνη μου στην Ελλάδα, εργαζόμουν, στα μαύρα, πότε σε βιοτεχνία ρούχων, πότε ως μπέιμπι σίτερ και σε άλλες εργασίες με αλλοδαπό ανασφάλιστο εργατικό δυναμικό. Παράλληλα σπούδαζα. Τα κατάφερνα μια χαρά. Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου: Το αμερικάνικο όνειρο στην Ελλάδα.

Μισθοί, ιδιωτικοποιήσεις. "μνημόνιο"
Από το ’95 ήμουν συνεργάτης οικονομικής εφημερίδας. Παρουσίαζα τις ελληνικές επενδύσεις στα Βαλκάνια με ιδιαίτερο βάρος –προφανώς– στη Βουλγαρία. Και οι επενδύσεις, έτσι όπως τις έβλεπα, δεν ήταν κάτι άλλο παρά αξιοποίηση της φθηνής εργατικής δύναμης και της ελάχιστης αξίας της γης. Εγώ τα ονόμαζα στα άρθρα μου «αξιοποίηση των επενδυτικών ευκαιριών», αλλά η πραγματικότητα ήταν εκμετάλλευση της φθηνής οικονομίας και μιας γενιάς ανθρώπων που δεν είχαν άλλες επιλογές. Σας θυμίζει τίποτε αυτό; Και οι επενδύσεις προφανώς δεν ήταν μόνο ελληνικές, αλλά όλων των Ευρωπαίων επενδυτών - των ιδίων ενδεχομένως που έρχονται τώρα και στην Ελλάδα.
Το 1997 επανήλθε στην εξουσία το δεξιό κόμμα Ένωση Δημοκρατικών Δυνάμεων, που είχε ξανακυβερνήσει για ένα χρόνο το 1991 με αμφίβολη αποτελεσματικότητα. Τη δεύτερη φορά εξάντλησε την κυβερνητική θητεία του. Τα τρία σημαντικότερα επιτεύγματα αυτής της κυβέρνησης, πέρα από την επιστροφή των περιουσιών (ό,τι είχε κρατικοποιηθεί δηλαδή μετά το 1944), ήταν:
– ιδιωτικοποιήσεις
– μεταρρυθμίσεις στον κρατικό τομέα
– μεγάλο δάνειο από το Δ.Ν.Τ.
Σας θυμίζει τίποτε αυτό;

Η δική μας "τρόικα"
Δάνειο ή δάνεια έχει πάρει η Βουλγαρία. Tι ύψους, με τι επιτόκιο, με πόσα χρόνια αποπληρωμής, δεν μπορώ να σας πω, παρότι έχω ρωτήσει προσφάτως και φίλους μου δημοσιογράφους της Βουλγαρίας και Βούλγαρους καθηγητές. Κανείς δεν θυμάται, αλλά ούτε και ενδιαφέρεται.
Εγώ θυμάμαι όμως τον ενθουσιασμό μου όταν έγραφα στα άρθρα αυτής της οικονομικής εφημερίδας για την Νομισματική Επιτροπή (αποτέλεσμα της σύναψης της δανειακής σύμβασης - σας θυμίζει τίποτε αυτό;), η οποία ασκεί έλεγχο στην οικονομική πολιτική της Βουλγαρίας και ως καλοί τεχνοκράτες θα μας περνούσαν από την κρίση πιο γρήγορα και ανώδυνα.
Σήμερα, 17 χρόνια μετά τη λήψη του δανείου, η Νομισματική Επιτροπή υπάρχει ακόμη και η Βουλγαρία μέχρι και σήμερα δεν έχει ανεξάρτητη –οικονομική τουλάχιστον– πολιτική. Μέχρι πότε; Δεν ξέρω.
Για την ύπαρξη Νομισματικής Επιτροπής σήμερα στη Βουλγαρία δεν μιλάει κανείς. Ενδεχομένως μετά από κάποια περίοδο το παίρνεις ως δεδομένο και μετά το ξεχνάς. Για την ύπαρξή της πρέπει να ομολογήσω ότι είχα ξεχάσει και εγώ -μέχρι το ελληνικό 2008.

Μπίζνες,"μεταρρυθμίσεις", ανεργία
Τέλος της δεκαετίας του ’90 με αρχές του 2000: H πολιτική κατάσταση έχει σταθεροποιηθεί, δημοσιονομική σταθερότητα, πολλές κρατικές επιχειρήσεις είτε έχουν ιδιωτικοποιηθεί είτε έχουν κλείσει. Οι νέοι ιδιοκτήτες, ως επί το πλείστον, είναι πάντα κοντά στην εξουσία: κρατική και τοπική. Πρώην κομμουνιστές-σοσιαλιστές σε μία νύχτα έγιναν φιλελεύθεροι. Kι εάν κάποιοι δεν έγιναν, στήριζαν τουλάχιστον τις φιλελεύθερες επιλογές του κατ’ όνομα μόνο σοσιαλιστικού κόμματος. Σας θυμίζει τίποτε αυτό;
Η ανεργία από 18% το 2000, μέχρι το 2008 είχε μειωθεί σε 6%, αλλά στις φτωχές περιοχές παρέμενε (και παραμένει) ιδιαίτερα υψηλή. Το φθινόπωρο του 2004 ταξίδευα με ελληνικό τηλεοπτικό συνεργείο στην περιοχή του Κάρτζαλι. Το Κάρτζαλι είναι η βουλγαρική Κομοτηνή. Ταξιδεύοντας από τη Σόφια προς το Κάρτζαλι, σοκαριστική εικόνα: Δεκάδες εγκαταλειμμένα κι ερειπωμένα εργοστάσια,. Μόλις περάσεις το ένα και λες «Ε, συμβαίνει, το έκλεισαν», έρχεται το επόμενο.
Στο Κάρτζαλι υπερισχύει ο μουσουλμανικός πληθυσμός. Γεωργική οικονομία (κυρίως οικογενειακή για αυτοσυντήρηση), έλλειψη επενδύσεων, ανεργία, φτώχεια, μισθοί πείνας. Ο Έλληνας επενδυτής, ο οποίος είχε μεταφέρει την επιχείρησή του από τη Βόρεια Ελλάδα στο Κάρτζαλι, είναι αγαπητός σε όλους. Όχι επειδή δίνει υψηλότερους μισθούς. Αλλά επειδή δίνει μισθούς. Σας θυμίζει τίποτε αυτό;

Αποβιομηχάνιση, φθηνά εισαγόμενα
Η Βουλγαρία παράγει πια ελάχιστα. Σύμφωνα με την Eurostat, για το έτος 2013 το κατά κεφαλήν Α.Ε.Π. της χώρας είναι το 47% του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Οι δημοφιλέστερες επιχειρήσεις είναι οι εμπορικές, αυτές που εξασφαλίζουν γρήγορη επιστροφή κεφαλαίου. Ακόμη από την αρχή του 2000 έφερνα από τη Βουλγαρία, για προσωπική μου χρήση, φτηνά –κινέζικης και τουρκικής παραγωγής– αντικείμενα: ηλεκτρικές συσκευές, ρουχισμό. Τα μόνα τότε μαγαζιά στην Αθήνα για φθηνά προϊόντα, κυρίως κινέζικα, ήταν –τι ειρωνεία– στην οδό Σοφοκλέους, στον ίδιο δρόμο με το Χρηματιστήριο.
Σήμερα, περίπου 15 χρόνια αργότερα, δεν φέρνω πια. Ήρθαν αυτά εδώ.
Όταν διηγούμαι σε φίλους μου ότι πολύ διαδεδομένα, ακόμη και στη Σόφια, είναι τα μαγαζιά με προϊόντα - κυρίως ρουχισμού - από δεύτερο χέρι, με κοιτάζουν με αμφιβολία, καθώς γνωρίζουν τις ωραίες βιτρίνες του κέντρου της πόλης. Το πρώτο (απ’ ό,τι ξέρω προσωπικά τουλάχιστον) μαγαζί στην Αθήνα με τέτοια είδη άνοιξε πέρσι δίπλα μου, στην οδό Λιοσίων. Λέτε να παραμείνει το μόνο;

Μισθοί-συντάξεις, κόστος ζωής
Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, ως όριο της φτώχειας στη Βουλγαρία θεωρείται το μηνιαίο εισόδημα των 107 ευρώ. Στην Ελλάδα είναι τα 550 ευρώ περίπου (τα στοιχεία και των δύο περιπτώσεων είναι κατ’ άτομο και όχι κατά νοικοκυριό).
Οι τιμές των προϊόντων: Λίγο χαμηλότερα από τα ελληνικά. Για την ακρίβεια: Στη λαϊκή της Σόφιας ξοδεύω τα ίδια, εάν όχι και περισσότερα, απ’ τη λαϊκή της Αθήνας. Ενώ στα σουπερμάρκετ της Σόφιας, περίπου 30% λιγότερα απ’ ό,τι στην Αθήνα. Ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές; Ίδιες τιμές.
Ο κατώτατος μηνιαίος μισθός Βουλγαρίας: 135 ευρώ περίπου. Ελλάδα: βασικός 600 ευρώ περίπου, δηλαδή 4,5 φορές υψηλότερος.
Μέσος μισθός Βουλγαρίας: 400 ευρώ περίπου. Ελλάδα: Εσείς ξέρετε καλύτερα…
Η κατώτατη σύνταξη Βουλγαρίας: 75 ευρώ περίπου (Ελλάδα: η βασική: Ι.Κ.Α. 360 ευρώ, 5 φορές περίπου υψηλότερη)
Μέση σύνταξη: Βουλγαρία 150 ευρώ. Ελλάδα 920 ευρώ προ φόρων και κρατήσεων
Η πλειονότητα των κύριων συντάξεων, σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Εργασίας, βρίσκεται μεταξύ 500 και 1.000 ευρώ. Δηλαδή, σύνταξη Ελλάδας το λιγότερο 3,5 φορές υψηλότερη.
Τα στοιχεία αυτά σημαίνουν ότι στη Βουλγαρία, κάτω από το όριο της φτώχειας ζει το 16% του πληθυσμού της χώρας.
Η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών συνέχεια ανοίγει. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, τα εισοδήματα του πλουσιότερου 20% είναι 6,5 φορές υψηλότερα από τα εισοδήματα του φτωχότερου 20%.

Φτώχεια, μετανάστευση, ξενοφοβία
Όταν είσαι εξαθλιωμένος και δεν βλέπεις άμεση προοπτική, σε τι θα μπορούσες να ελπίζεις;
Στη φυγή, θα απαντούσε κανείς. Εκτιμάται ότι από το 1989 έως σήμερα 2 εκατομμύρια Βούλγαροι έχουν μεταναστεύσει. Σας θυμίζει τίποτε αυτό; Τα τελευταία 10 χρόνια, παρά τη σχετική σταθερότητα (πολιτική και οικονομική), δεν εντοπίζεται κάποια επιστροφή μεταναστών, παρά τις διάφορες πρωτοβουλίες δημόσιων φορέων με στόχο την προσέλκυση μορφωμένων νέων Βούλγαρων ευρισκόμενων στο εξωτερικό.
Εάν δεν φύγεις, σε τι θα μπορούσες να ελπίζεις για να επιβιώσεις;
Στην υπερηφάνεια του έθνους και στη συνωμοσιολογία για την επιβουλή των ξένων μήπως;
Το πρώτο (ακροδεξιό) εθνικιστικό κόμμα ιδρύεται στη Βουλγαρία το 2005 και αμέσως κερδίζει στη Βουλή 21 έδρες από σύνολο 240, δηλαδή σχεδόν το 9% των εδρών. Το κόμμα αυτό κερδίζει σταθερά τέτοιο ποσοστό στη Βουλή μέχρι και σήμερα, ενώ εν τω μεταξύ ιδρύθηκαν και άλλα εθνικιστικά κόμματα, στα οποία οι ψήφοι διασπείρονται. Προσφάτως, πριν από μερικούς μήνες, μαζί με τη μαζική είσοδο Σύρων μέσω Τουρκίας, ιδρύθηκε και το πρώτο ναζιστικό κόμμα. Σας θυμίζει τίποτε αυτό;
Ας σημειωθεί από άποψη σημειολογίας ότι η λέξη εθνικιστής/εθνικισμός στη Βουλγαρία δεν έχει πια σχεδόν καθόλου αρνητική φόρτιση. Θεωρείται ισοδύναμο του πατριώτης/πατριωτισμός.

Η εξέγερση των πολιτών
Εάν δεν μεταναστεύσεις και εάν δεν είσαι «υπερήφανος πατριώτης», θα μπορούσες να ελπίζεις βέβαια και στην εξέγερση.
Στο τέλος Ιανουαρίου πέρσι, αρχικά στη Σόφια και εν συνεχεία σε παραπάνω από 30 πόλεις της χώρας, ο εξαθλιωμένος κόσμος (για πρώτη φορά μετά το 1997) βγήκε στους δρόμους. Η αρχική διαμαρτυρία δεν ήταν εναντίον του πολιτικού καθεστώτος, αλλά εναντίον των υψηλών λογαριασμών ηλεκτρικής ενέργειας.
Εν συνεχεία ήρθε η συνειδητοποίηση / ανάμνηση (όπως εγώ είχα ξεχάσει τη Νομισματική Επιτροπή μέχρι το 2008) ότι η παραγωγή και η διανομή ενέργειας είναι εξ ολοκλήρου σε ιδιωτικά χέρια και ότι απουσιάζει ικανός κρατικός μηχανισμός, ο οποίος να ρυθμίζει τη δίψα του ιδιωτικού μονοπωλίου για το κέρδος.
Κάτω από την πίεση του δρόμου η κυβέρνηση παραιτείται, το κυβερνών –μέχρι προσφάτως– κόμμα ξανακερδίζει τις πρόωρες εκλογές, αλλά δεν καταφέρνει να σχηματίσει κυβέρνηση και παραμένει στην αντιπολίτευση.
Η σοσιαλιστική (κατ’ όνομα) κυβέρνηση προτείνει - και η Βουλή ψηφίζει - για πρόεδρο της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας (με αρμοδιότητα και την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος), ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα πρόσωπα της βουλγαρικής πολιτικής και οικονομικής ζωής. Αμέσως ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους και κάτω από την πίεση του δρόμου η Βουλή ακυρώνει την απόφασή της.
Από τότε –το καλοκαίρι του 2013– μέχρι και σήμερα, στη Σόφια κάθε βράδυ για μερικές ώρες υπάρχει διαδήλωση μπροστά στη Βουλή για παραίτηση της κυβέρνησης, νέες εκλογές και αλλαγή του πολιτικού συστήματος.
Το εφεύρημα της Βουλγαρίας είναι οι αντιδιαδηλώσεις, διαδηλώσεις εναντίον των διαδηλωτών, δηλαδή (ενδεχομένως) στήριξη της κυβέρνησης.
Και έτσι έναν χρόνο, κάθε μέρα, σε απόσταση μερικών εκατοντάδων μέτρων – διαδήλωση και αντιδιαδήλωση. Αποτέλεσμα; Τα σκυλιά γαβγίζουν, το καραβάνι συνεχίζει, λέει μια βουλγαρική παροιμία.

Διαφθορά και διαπλοκή
Ποιο καραβάνι; Αυτό του ζευγαρώματος της πολιτικής-οικονομικής εξουσίας με τη διαφθορά. Τον Νοέμβριο του 2008 για πρώτη φορά στην ιστορία της Ε.Ε., η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ακυρώνει προενταξιακά κονδύλια ύψους 220 εκατομμυρίων ευρώ λόγω προβλημάτων διαφθοράς, ενώ παγώνει άλλα 340 εκατομμύρια ευρώ. Από τότε πέρασε μια δεύτερη κυβέρνηση, σήμερα είναι η τρίτη κατά σειρά. Εξαπολύθηκε μεγάλη μάχη εναντίον του οργανωμένου εγκλήματος, έγιναν συλλήψεις, δημοσιεύθηκαν άπειρα αποκαλυπτικά ρεπορτάζ…
Αποτέλεσμα: Ούτε μία καταδίκη (σας θυμίζει τίποτε αυτό;). Μάλιστα ο ένας από τους φερόμενους αρχηγούς του οργανωμένου εγκλήματος ήταν... υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατά τις τελευταίες προεδρικές εκλογές. Ελπίζω αυτό να ΜΗ σας θυμίζει τίποτε στο μέλλον...
Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, η Βουλγαρία παραμένει μία από τις πιο διεφθαρμένες 28 χώρες της Ε.Ε. με ιδιαίτερη αναφορά στο δικαστικό σύστημα.

Οικονομική στενότητα, ανασφάλεια, περιορισμός ατομικών ελευθεριών
Και τελευταίο προσωπικό παράδειγμα: Φιλική μου οικογένεια, συμφοιτητές μου από το Πανεπιστήμιο της Σόφιας, δηλαδή ανώτατης εκπαίδευσης. Σήμερα εκείνη είναι υπάλληλος στο Πρωτοδικείο της Σόφιας, εκείνος μηχανικός με ιδιωτική επιχείρηση, με κόρες 17 και 20 ετών, μαθήτρια στην τελευταία τάξη της μέσης εκπαίδευσης και φοιτήτρια στο 2ο έτος σε κρατικό πανεπιστήμιο. Οικογενειακό εισόδημα: 10 φορές υψηλότερο από τα όρια της φτώχειας – 1.000 ευρώ τον μήνα περίπου.
Για εξυπηρέτηση στεγαστικού δανείου (καινούριο διαμέρισμα 100 τετραγωνικών περίπου, σε όχι ιδιαίτερα ακριβή περιοχή της Σόφιας) πηγαίνει το 1/4 περίπου του εισοδήματος. Για τα δίδακτρα των παιδιών (ακόμη και στα κρατικά πανεπιστήμια υπάρχουν δίδακτρα) και γενικώς έξοδα σε σχέση με τις εκπαιδευτικές ανάγκες των παιδιών: άλλο ένα 1/4 του οικογενειακού εισοδήματος. Το υπόλοιπο μισό πάει σε τρόφιμα, θέρμανση, ρεύμα, τηλέφωνο, διαδίκτυο, συγκοινωνίες. Εάν συμβεί κάτι έκτακτο, αναβάλλουν την πληρωμή κάποιου λογαριασμού. Αυτό σας θυμίζει πλέον κάτι;
Συμμετείχαν στις διαδηλώσεις που ξεκίνησαν το καλοκαίρι πέρσι εναντίον της παρούσας κυβέρνησης, όταν ευγενικά στο δικαστήριο τους "συμβούλεψαν" ότι είναι δημόσιοι υπάλληλοι και ως εκ τούτου "δεν θα ήταν καλό" κάμερες και φωτογράφοι να τους εντοπίσουν κάπου. Το ίδιο συνέβη και σε άλλη φίλη μου, υπάλληλο του Υπουργείου Πολιτισμού. Σ’ εμένα τουλάχιστον, που είμαι δημόσιος υπάλληλος στην Ελλάδα, αυτό δεν μου θυμίζει ακόμη τίποτε εδώ.
Άλλη τέτοια οικογένεια, άνω του μέσου επιπέδου συνταξιούχοι, θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι οι γονείς μου: Ανώτατης εκπαίδευσης με προϋπηρεσία 42 και 38 ετών, με σύνταξη ο καθένας 2 φορές μεγαλύτερη της κατώτατης, δηλαδή 150 ευρώ περίπου. Αυτό σημαίνει 300 ευρώ μηνιαίο οικογενειακό εισόδημα. Δεν έχουν κανένα δάνειο, μένουν σε ιδιόκτητο σπίτι. Με τιμές πρώτης ανάγκης ελληνικές ή λίγο χαμηλότερες, υπολογίστε εσείς ποιες ανάγκες ηλικιωμένων μπορεί να εξυπηρετήσει οικογενειακό εισόδημα των 300 ευρώ. Η ηλικιωμένη οικογένεια της Βουλγαρίας ενδεχομένως να μη σας θυμίζει ακόμη κάτι εδώ...
Βάσει όλων αυτών των σκέψεών μου αναρωτιέμαι: Γίναμε όντως Βουλγαρία;
Τείνω να απαντήσω: Οχι ακόμη. Αλλά βρισκόμαστε.... σε καλό δρόμο...

Πηγή: online περιοδικό "Χρόνος" - Μάγια Στογιάνοβα. Το άρθρο γράφτηκε και δημοσιεύτηκε τον Μάρτιο 2014
** Η Μάγια Στογιάνοβα ζεί και εργάζεται στην Ελλάδα. Είναι πτυχιούχος του Τμήματος Μαθηματικών και Πληροφορικής (Πανεπιστήμιο της Σόφιας) και του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης (Πανεπιστήμιο Αθηνών). Εκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Πολιτική Επιστήμη και Κοινωνιολογία (Πανεπιστήμιο Αθηνών). Τα επιστημονικά της ενδιαφέροντα επικεντρώνονται κυρίως σε θέματα μειονοτήτων και μετανάστευσης. Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Τα συστήματα υγείας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στα κράτη με τρόικα και σε αυτά χωρίς

Πραγματοποιήθηκε στις 13/6/2014 το Γενικό Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης των Ιδιωτικών Κλινικών της UEHP (European Union of Private Hospitals), στην Αθήνα, με την ευκαιρία της Ελληνικής Προεδρίας, με συμμετέχοντες τους:
-Erich Sieber, Προέδρου της UEHP και Προέδρου της Αυστριακής Ενωσης Ιδ.Νοσ/μείων
- Cristina Contel,Προέδρου της Ισπανικής Ένωσης Ιδιωτικών Νοσοκομείων
- Artur Osório, Προέδρου της Πορτογαλικής Ένωσης Ιδιωτικών Νοσοκομείων
-Γρηγόρης Σαραφιανός, Πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης Ιδιωτικών Νοσοκομείων
Οπως διαφάνηκε από τις δηλώσεις των συμμετεχομένων αντιπροσώπων κάθε κράτους, στις "με τρόϊκα" χώρες υπάρχει έντονη υποβάθμιση των υπηρεσιών Υγείας, λόγω
της κάτω του κόστους αποτίμησης των υπηρεσιών αυτών από τα κράτη,
της μη εξόφλησής των παρόχων και
της καταφανούς εναπόθεσης των υπηρεσιών Υγείας στην ιδιωτική ασφάλιση.
Αναλυτικά οι συμμετέχοντες ανέφεραν:
Σύμφωνα με τον κ. Σαραφιανό, το μείζον πρόβλημα που εγείρεται, στη χώρα μας, είναι να πληρώνονται τα ιδιωτικά Νοσ/μεία για όσες υπηρεσίες προσφέρουν, χωρίς αναδρομικές περικοπές από τους δημόσιους ασφαλιστικούς φορείς και ο ιδιώτης να επιβαρύνετε το κόστος για όσες υπηρεσίες η Κυβέρνηση δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να αντιμετωπίσει. Δεν μπορεί στην Ελλάδα να γίνεται πολιτική Υγείας με απειλές από την Κυβέρνηση και με Χρυσούς χορηγούς του συστήματος Υγείας τις Ιδιωτικές κλινικές .Εάν ο σκοπός είναι να συρρικνωθεί ο ιδιωτικός τομέας με τύπου σοβιέτ-μέτρα ,δεν θα αποτελέσουν τα Ιδ.Νοσοκομεία εύκολη λεία.
Ανέφερε επίσης, οτι αναμένετε παρέμβαση του επιτρόπου κου Tanjani σχετικά με την χρηματοδότηση του ΕΟΠΥΥ σε επίπεδα που θα δίνουν την δυνατότητα να πληρώνονται τα Ιδ.Νοσ/μεία για όσες υπηρεσίες παρέχουν και η κοινωνική ασφάλιση έχει την οικονομική δυνατότητα να καλύψει.

Ερώτηση. Πως είναι το ασφαλιστικό μοντέλο της Ευρώπης;
Τί χρηματοδοτούν τα ασφαλιστικά ταμεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ,συμμετέχει ο ασθενής με κάποιο είδος συμμετοχής;
Υπάρχουν προϋπολογισμοί κλειστοί γνωστοί εκ των προτέρων, διαφορετικοί ανά πάροχο ή είναι οριζόντιοι;
Αποζημιώνονται 100% το ποσό που υποβάλλεται;

Απάντηση: από Ε.SIEBER (Αυστρία)
Έχουμε διάφορα συστήματα στην Ευρώπη πχ το DLG και στην Αυστρία και Γερμανία το ICD10, τα οποία επί τη βάση μιας βαθμολογίας, μοιράζουν βαθμούς και γίνεται στη συνέχεια η πληρωμή. Υπάρχουν συνολικοί προϋπολογισμοί για το τρέχον έτος και με τα τεταρτημόρια, πληρώνονται ανά μήνα και στο τέλος του χρόνου τα υπόλοιπα με βάση το σταθερό προϋπολογισμό. Στην Αυστρία δεν είναι σταθεροί οι προϋπολογισμοί και εξαρτώνται από τις εισφορές και από τις επιδοτήσεις των κρατιδίων.
Αρα οι ασθενείς δεν συμμετέχουν με κάποιο ποσοστό, τους καλύπτει η κοινωνική ασφάλιση. Υπάρχει πολύ μικρή συμμετοχή των ασθενών, πχ 11 ευρω την ημέρα σε απλό δωμάτιο και 15 ευρω την ημέρα για τα προστατευόμενα μέλη, εκτός και ο ασθενής κάνει χρήση σε πρόσθετες κατηγορίες περίθαλψης( πχ δωμάτιο πολυτελείας σε νοσοκομείο) οπότε και επιβαρύνεται πρόσθετα.

Ερώτηση Ποιές οι συνέπειες του μνημονίου στην Ισπανία και Πορτογαλία, πώς επηρέασαν οι μνημονιακές υποχρεώσεις το κόστος της Υγείας.
ΑΠ.από Cristina Contel (Ισπανία)
Δύο βασικά προβλήματα αντιμετωπίζουμε στην Ισπανία. Ο δημόσιος πάροχος Υγείας, κάνει ιδιωτική δραστηριότητα χρησιμοποιώντας προσωπικό και τεχνολογία, που πληρώνονται από το κράτος. Έτσι κάνουν παράνομο ανταγωνισμό με τους ιδιώτες, διότι έχουν οικονομικά προνόμια όπως στη φορολόγηση, δεν κατέχουν υποδομή αλλά χρησιμοποιούν την δική μας, κατι για μας εκτός συναγωνισμού. Το δεύτερο πρόβλημά μας είναι οι συνεχόμενοι έλεγχοι. Φορολογικοί έλεγχοι, έλεγχοι στα χειρουργεία μας όπως η διαχείριση των νοσοκομειακών αποβλήτων, που έχουν τεράστιο κόστος και ανατρέπουν πλήρως τον προϋπολογισμό μας.
Στην ερώτηση τι ποσοστό των υπηρεσιών Υγείας αποτελούν για την Ισπανία τα Ιδιωτικά Νοσ/μεία απάντησε οτι αυτό εξαρτάται, η χώρα χωρίζεται σε 70 διαμερίσματα, και πχ στην Καταλονία το 30% του πληθυσμού είναι διπλά ασφαλισμένο και στο δημόσια και σε ιδιωτικές ασφάλειες, αλλά προτιμούν την ιδιωτική περίθαλψη. Έτσι ενώ έχει αυξηθεί ο όγκος της εργασίας τους, έχουν μειωθεί τα έσοδα,διότι οι τιμές παραμένουν ίδιες από το 2006.
Στην ερώτηση αν αποπληρώνονται τακτικά από το κράτος για τις υπηρεσίες τους, απάντησε οτι αυτοί, δεν δουλεύουν ουσιαστικά με το δημόσιο τομέα, εκτός από πολύ συγκεκριμένα πακέτα υπηρεσιών ,τα οποία οι πολίτες, πληρώνουν άμεσα στα ιδιωτικά Νοσ/μεία. Εξάλλου το 27% των ασφαλισμένων στη χώρα, έχει διπλή ασφάλεια δημόσια, που είναι υποχρεωμένοι να έχουν, αλλά και ιδιωτική. Το 63% των εσόδων τους προέρχεται από τις ιδιωτικές ασφαλίσεις.
Οσον αφορά στην Πορτογαλία, απαντήθηκε οτι τα ιδιωτικά νοσ/μεία εκεί, είναι οτι ακριβώς οποιαδήποτε ιδιωτική εταιρεία. Δεν υπάρχει κανένα κονδύλι κρατικό γι αυτά. Αν είναι καλές εταιρείες επιβιώνουν, αλλιώς κλείνουν. Η επίπτωση σε αυτά εξαιτίας της τρόικας δεν ήταν άμεση διότι τα μέτρα αφορούσαν το δημόσιο τομέα και όχι σαυτους. Πριν την τρόικα, υπήρξε το σοβαρό κίνητρο της χρήσης της δημόσιας Υγείας, που ήταν πολύ φτηνή πχ με 10ευρω εξυπηρετούσαν πάρα πολλές ανάγκες, ενώ τώρα οι τιμές αυξήθηκαν και το κόστος στο δημόσιο τομέα είναι ίσο με τον ιδιωτικό όταν έχεις μια ιδιωτική ασφάλεια, και έχεις και πολύ καλύτερη και άμεση εξυπηρέτηση. Θα έλεγα, πώς εμάς η τρόικα μας ενίσχυσε!
Πριν την τρόικα υπήρχε το εξής σύστημα: με στόχο την αποσυμφόρηση από τις λίστες αναμονής για χειρουργεία κλπ εξετάσεις, είχαν γίνει συμβόλαια ανάμεσα στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, είχε συσταθεί μία λίστα και έτσι διοχετεύονταν οι ασθενείς άμεσα. Όμως, τώρα που οι τιμές του δημοσίου έπεσαν πολύ, και υπάρχει και μεγάλη καθυστέρηση στις πληρωμές από το κράτος, είναι ασύμφορη η συνεργασία με το δημόσιο, κι έτσι εδώ και δύο χρόνια, αν και δεν διακόπηκαν οι συμβάσεις, δεν εξυπηρετούμε πλέον το δημόσιο, και δεν είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε εφόσον είναι ασύμφορο. Είμαστε εταιρείες, χωρίς έσοδα και κέρδος δεν γίνεται να επιβιώσουμε.
Κλείνοντας, όπως επισήμανε ο κ Erich Sieber, Πρόεδρος της UEHP, δεν είναι δυνατόν να βρεθούν λύσεις που να αφορούν σε όλα ταυτόχρονα τα κράτη μέλη της ευρωπαϊκής ένωσης, εφόσον η Υγεία αντιμετωπίζεται σε εθνικό επίπεδο.
Επίσης, όπως μας επισήμανε η κα Ανεμοδουρά, Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Πειραιά, η οποία παραβρέθηκε στο συνέδριο, η Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν μπορεί να παρέμβει στις υπηρεσίες υγείας του κάθε κράτους μέλους, εφόσον αποτελεί εθνική επιλογή η εφαρμογή των μοντέλων όμως σαφέστατα ενδιαφέρεται και πρέπει να παρεμβαίνει ώστε να παρέχονται με ασφάλεια και έγκαιρα. Εδώ θα πρέπει να λαμβάνεται υπ ' οψιν η γεωγραφική ιδιαιτερότητα της χώρας μας (νησιά, ορεινοί όγκοι) και επιπλέον οι προϋπολογισμοί στα θέματα υγείας να καταρτίζονται με βάση τα πραγματικά κόστη και όχι του τί χρήματα έχει διαθέσιμα το κράτος.

Πηγή: http://medlabgr.blogspot.com -Συνέντευξη, επιμέλεια, μετάφραση, της Βικτώριας Πολύζου Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Η τρόικα παραβιάζει στην Ελλάδα τα ανθρώπινα δικαιώματα και το ευρωπαϊκό Δίκαιο

Την άποψη πως η τρόικα παραβιάζει στην Ελλάδα τα ανθρώπινα δικαιώματα, διατυπώνει στην έκθεσή του που συνέταξε με εντολή της Αυστριακής Ομοσπονδίας Συνδικάτων, του Αυστριακού Εργατικού Επιμελητηρίου (αυστριακό Εργατικό Κέντρο) και της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Συνδικάτων και η οποία δημοσιεύθηκε στη Βιέννη, ο διεθνώς γνωστός νομικός, καθηγητής Ευρωπαϊκού Δικαίου στο Πανεπιστημίου της Βρέμης και στενός συνεργάτης του γερμανικού «Ιδρύματος Φρίντριχ Έμπερτ», Αντρέας Φίσερ-Λεσκάνο.
Ορισμένοι όροι που έχουν επιβάλει οι ευρωπαϊκοί θεσμοί στην Ελλάδα παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και καθώς η Χάρτα Θεμελιωδών Δικαιωμάτων έχει ενσωματωθεί στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο, παραβιάζουν και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, αναφέρεται χαρακτηριστικά στην έκθεση.
Ο Αντρέας Φίσερ-Λεσκάνο, σημειώνοντας πως οι δύο κοινοτικοί θεσμοί (ΕΚΤ και Ευρωπαϊκή Επιτροπή) που εκπροσωπούνται στην τρόικα δεσμεύονται από την Χάρτα Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, κατακρίνει έντονα την τρόικα για τα μέτρα λιτότητας που διαπραγματεύτηκε με την Ελλάδα, διευκρινίζοντας ότι η τρόικα έχει απαιτήσει δυσανάλογες παρεμβάσεις στο εργατικό δίκαιο και στο κοινωνικό σύστημα της Ελλάδας.
Η τρόικα, αναφέρει, με την επιβολή μειώσεων στους μισθούς παραβίασε το θεμελιώδες δικαίωμα ελεύθερης διαμόρφωσης του κατώτατου μισθού, ενώ με την επιβολή διαφόρων άλλων δεσμεύσεων στην Ελλάδα παραβίασε τα ανθρώπινα δικαιώματα για εργασία, στέγη, κοινωνική ασφάλεια και ιδιοκτησία.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η μείωση κατώτατων μισθών, η μετάθεση των διαπραγματεύσεων για τις συλλογικές συμβάσεις σε επίπεδο επιχείρησης, οι περικοπές στο σύστημα υγείας ή ο περιορισμός της επιδότησης στην κατασκευή στέγης, ως παρεμβάσεις δεν καλύπτονται από το Δίκαιο της ΕΕ και εκτός τούτου δεν υπήρξε επαρκής εμπλοκή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Ο καθηγητής Φίσερ-Λεσκάνο εκτιμά πως θα μπορούσαν να είχαν επιτυχία προσφυγές που θα γίνονταν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, τόσο για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όσο και για παραβίαση αρμοδιοτήτων συλλογικών οργάνων, ιδιαίτερα μάλιστα εάν οι καταγγελίες γίνονταν από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Επίσης, αναφέρει πως στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων θα μπορούσαν να γίνουν προσφυγές και «κατά ενεργειών κρατών που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας».
Το Διεθνές Δικαστήριο, τονίζει, θα μπορούσε να ασχοληθεί με τα ζητήματα ως προς τη συμβατότητα με τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ θα μπορούσαν να γίνουν προσφυγές κατά μεμονωμένων κρατών στη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας και στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών.

Πηγή: topontiki.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Ευρωπαϊκά Συνδικάτα: Η τρόικα δεν σεβάστηκε τον κοινωνικό διάλογο

Την αναθεώρηση των προγραμμάτων προσαρμογής, με τρόπο συμβατό προς το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Κεκτημένο ζήτησαν τα Ευρωπαϊκά Συνδικάτα από την τρόικα αλλά και να τεθούν σε λειτουργία μηχανισμοί που θα διασφαλίζουν ότι στο μέλλον δεν θα επαναληφθούν οι πολιτικές λιτότητας και η απορρύθμιση που επέβαλε η Τρόικα.
Το «υψηλό οικονομικό και κοινωνικό τίμημα» που κατέβαλαν οι μνημονιακές χώρες εξαιτίας των πολιτικών της Τρόικας υπογράμμισαν σε σημερινή ανακοίνωσή τους τα Ευρωπαϊκά Συνδικάτα (ETUC), με αφορμή την ακρόαση της τρόικας σήμερα στην επιτροπή απασχόλησης και κοινωνικών υποθέσεων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες.
Η ETUC παρουσίασε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τη δική της έκθεση για το ρόλο της Τρόικας στην Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Κύπρο, ζητώντας την αναθεώρηση των προγραμμάτων προσαρμογής, με τρόπο συμβατό προς το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Κεκτημένο. Παράλληλα, η ETUC ζητά να τεθούν σε λειτουργία μηχανισμοί που θα διασφαλίζουν ότι στο μέλλον δεν θα επαναληφθούν οι πολιτικές λιτότητας και η απορρύθμιση που επέβαλε η Τρόικα.
Σύμφωνα με την έκθεση της ETUC, η πολιτική της Τρόικας βασίστηκε σε δύο «δίδυμους πυλώνες», αυτόν της μαζικής δημοσιονομικής λιτότητας από τη μία πλευρά και της απορύθμισης των μισθών και των συλλογικών συμβάσεων εργασίας από την άλλη.
Η ETUC υπογραμμίζει ότι η Τρόικα δε σεβάστηκε τον κοινωνικό διάλογο και ειδικότερα σημειώνει ότι στις περιπτώσεις της Ελλάδας και της Πορτογαλίας όπου οι κοινωνικοί εταίροι είχαν πετύχει κοινή συμφωνία, η Τρόικα δεν τη σεβάστηκε, πιέζοντας για μεταρρυθμίσεις. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα, σύμφωνα με την ETUC, τη συρρίκνωση της οικονομίας, των θέσεων απασχόλησης, των μισθών και των συστημάτων κοινωνικής προστασίας στις χώρες των Μνημονίων, ενώ παράλληλα αυξήθηκε η ανεργία, η φτώχεια και οι κοινωνικές ανισότητες.
Τέλος, η ETUC σημειώνει ότι η Τρόικα αποδείχθηκε ανίκανη να βάλει φρένο στην αύξηση των κρατικών χρεών, ενώ τονίζει ότι τα επιτόκια και τα «σπρεντ» παραμένουν σε απαγορευτικά επίπεδα για πολλές χώρες.

ΠΗΓΗ:ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Η τρόικα παραβιάζει ανθρώπινα δικαιώματα

Πολλές από τις δεσμεύσεις που έχουν επιβληθεί στην Ελλάδα από την Τρόικα συνιστούν παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αναφέρεται σε νομική έκθεση κατ` εντολή των Αυστριακών και Ευρωπαϊκών Συνδικάτων.
Σε νομική γνωμοδότηση του γερμανού πανεπιστημιακού καθηγητή Αντρέας Φίσερ-Λεσκάνο κατ` εντολή του αυστριακού Επιμελητηρίου Εργαζομένων, της Ομοσπονδίας Αυστριακών Συνδικάτων και της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Συνδικάτων, υποστηρίζεται ότι κάποιες από τις υποχρεώσεις που έχουν επιβληθεί στην Ελλάδα από ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, δηλαδή την ΕΚΤ και την Κομισιόν, που συμμετέχουν στην τρόικα, συνιστούν παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Κατά συνέπεια συνιστούν παραβίαση του ευρωπαϊκού δικαίου, με δεδομένο ότι η Χάρτα των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων έχει ενσωματωθεί στο δίκαιο της ΕΕ.
Οπως μεταδίδει η Deutsche Welle, ιδιαίτερα επικριτική είναι η έκθεση γερμανού νομικού έναντι της Τρόικας και των μέτρων λιτότητας που αυτή υπαγορεύει. Σύμφωνα με τη γνωμοδότηση, η Τρόικα πραγματοποίησε υπερβολικές (δυσανάλογες) παρεμβάσεις στο εργασιακό δίκαιο και το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης της Ελλάδας. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι οι μειώσεις μισθών παραβιάζουν το θεμελιώδες δικαίωμα της ελεύθερης σύναψης συλλογικής σύμβασης, ενώ άλλες δεσμεύσεις που έχουν επιβληθεί στην Ελλάδα παραβιάζουν το ανθρώπινο δικαίωμα στην εργασία, στην κατοικία, στην κοινωνική ασφάλεια και την ιδιοκτησία.
Παρεμβάσεις, όπως οι περικοπές των κατώτατων μισθών, η εφαρμογή των επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων και οι περικοπές στο σύστημα υγείας δεν καλύπτονται νομικά από το Ευρωπαϊκό Δίκαιο αναφέρεται στην έκθεση, ενώ σε όλα αυτά δεν υπήρχε επαρκής συμμετοχή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Ο γερμανός καθηγητής εκτιμά ότι θα μπορούσε να έχει επιτυχή έκβαση μια προσφυγή ακύρωσης στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, με αντικείμενο τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την παράβαση των αρμοδιοτήτων των συλλογικών οργάνων. Μάλιστα η προσφυγή θα μπορούσε να έχει επιτυχία ιδίως αν την ασκούσε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Πηγή: www.euro2day.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....