Ένας

Αν υπήρχε η δυνατότητα να αλλάξει κάτι σε αυτή την χώρα θα άλλαζε στην πορεία των 200 χρόνων. Στα ίδια μονοπάτια περπάτησαν και οι προηγούμενες γενιές. Γενιές που σφαγιάστηκαν,καήκαν, βιαστήκαν, διώχθηκαν, εξοριστήκαν κι όμως μόλις ορθοπόδησαν έστω και λίγο έτρεχαν πίσω από τον υποψήφιο σωτήρα να τον σηκώσουν στα χέρια μη και πατήσει στα λασπωμένα καλντερίμια των χωριών. Να τους υποσχεθεί γεφύρια παίρνοντάς τους τα ποτάμια, να τους χορηγήσει μηχανήματα υποθηκεύοντας τα χωράφια που με αίμα είχαν αποκτήσει. Να υπερψηφιστεί και να μπει σε κάδρο δίπλα στο εικόνισμα και κάποιες φορές δίπλα στα στέφανα πάνω ακριβώς από το κρεββάτι για να θυμούνται ότι ακόμη και την ερωτική συνέυρεση την οφείλουν στον Σωτήρα. Μόνο στις δύσκολες στιγμές ο όχλος αναζητούσε τον ανυπότακτο και τον τρελό του χωριού να μπει μπροστά για να σηκώσει το βάρος της αξιοπρέπειας μα μόλις τα δύσκολα περνούσαν ο ανυπότακτος καταδικαζόταν, εκτελούνταν, κρέμονταν στο τσιγκέλι, ενώ ο τρελός γινόταν ο περίγελος κάθε Κυριακή μετά το χριστιανικό εκκλησίασμα. Είναι επικίνδυνοι όσοι κουβαλούν την τρέλα της ελευθερίας γι' αυτό η τιμωρία τους πάντα είναι παραδειγματική. Έτσι είναι μαθημένος ο όχλος που πάτησε και πατάει σε αυτή την χώρα. Να ανέχεται ως ραγιάς και να συμπεριφέρεται ως κεχαγιάς. Γι΄αυτό τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει σε τούτο τον τόπο γιατί είμαστε ολίγιστοι ψυχικά ενώ αριθμητικά ξεπερνούμε τα προγνωστικά των εκλογικών αναμετρήσεων. Κρύβουμε όλοι μας έναν μαυραγορίτη που όταν είναι να επιβιώσουμε βγαίνει από την σπηλιά και τον αφήνουμε να κάνει πλιάτσικο στο βίο και την αξιοπρέπεια του διπλανού μας. Όταν μας παίρνει κιόλας, τον αφήνουμε να σηκώσει κεφάλι και να απαιτεί σαν να του χρωστάει η ζωή ακόμα και την ζωή του άλλου. Στα εύκολα αποτυχαίναμε πάντα, αλλά η έκπληξη έρχονταν στα δύσκολα. Εκεί σπάγαμε κάθε παγκόσμιο ρεκόρ. Όλοι με την γροθιά υψωμένη σε έναν αγώνα που τελικά δεν τον έδωσαν ποτέ οι πολλοί αλλά πάντα οι λίγοι. Δεν είναι άλλωστε ασυνείδητη η έκφραση που λέμε όλοι μας δύο χρόνια τώρα: «Ένας ρε, δεν υπάρχει;» Ψάχνουμε τον Έναν γιατί πάντα Ένας ήταν, και αυτός ο Ένας κατάφερνε το αδιανόητο για αυτό τον όχλο: Να τον κάνει έστω για λίγο λαό. Να κατεβάζει τα εξουσιαστικά είδωλα και να τα φέρνει στα μέτρα του σκλάβου και του κολίγου αποδεικνύοντας ότι δεν έχουν ούτε κατά προσέγγιση το ύψος του ρυτιδιασμένου μετώπου ενός κατατρεγμένου. Αλλά ο Ένας δεν θα φανεί πια. Ίσως κουράστηκε, ίσως πάλι να κουβαλάει την γνώση αυτών των δύο αιώνων. Ίσως να έγινε πια σοφός μετά από τα απανωτά ξεπουλήματα του ίδιου λαού που υπερασπίστηκε, γνωρίζοντας από τη μήτρα της μάνας του, πού θα καταλήξουν και πάλι οι γραμμές της Ιστορίας. Κάποτε τον έλεγαν Γιώργο, Θόδωρο, Νικήτα, Παύλο, Ίωνα, Άρη, Νίκο, Γρηγόρη, Αλέκο και ήταν πάντα Ένας, που με τις πράξεις και τις συνειδητές αποφάσεις ζωής που πήραμε, τον εκτελούμε καθημερινά στο Τοίχο της Iδιοτέλειάς μας σαν να ήταν Κανένας.

Πηγή: http://simplemangreek.blogspot.com Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Αυταπάτες, θαύματα και μακάριοι απεργοσπάστες

Πολλοί θέλουν να πιστεύουν πως θα τους δοθεί χάρη. Μισό εκατομμύριο εργαζόμενοι παραμένουν απλήρωτοι. Παρόλα αυτά ελπίζουν. Ελπίζουν βέβαια μʼ έναν γκρινιάρικο τρόπο, πιστεύοντας ως υποτελείς, στο έλεος του Κυρίου τους. Η στρατηγική του Κυρίου τους είναι το απόλυτο ξεπάστρεμα των άχρηστων πληθυσμών. Άχρηστοι πληθυσμοί είναι αυτοί που δεν μπορούν πλέον να παράξουν κέρδος. Είναι τα μικροαστικά στρώματα που γρονθοκοπούνται ανηλεώς. Είναι οι αυτοαπασχολούμενοι που δεν μπορούν να βγάλουν πλέον άλλο ξύγκι από τη μύγα. Είναι οι χαμηλόμισθοι που κάθονται στʼ αυγά τους κι ανακουφίζονται όταν τα τάγματα εφόδου του Δένδια και του Κασιδιάρη τιμωρούν τους μιαρούς ξένους που ευθύνονται για τα δεινά μας.
Ο Κυρίαρχος κινητοποιεί και ελέγχει τους υποτελείς μέσω της εργασίας. Η εργασία με τους δεδομένους μεταπολεμικούς όρους της υπήρξε η πιο σπουδαία μορφή κοινωνικού ελέγχου. Μετακινούμενες μάζες σε πόλεις και βιομηχανικές χώρες έστησαν με αίμα το σημερινό κόσμο. Ένα προλεταριάτο που τρύπωσε στα μικροαστικά υπερώα της αντιπαροχής κι άρχιζε να μαϊμουδίζει τον αστικό τρόπο ζωής. Μικροαστοί που πίστεψαν μέσα από σοφολογιότατους μηχανισμούς πως μπορεί να πλουτίσουν, να γίνουν ισχυροί και διάσημοι. Τζόγος, μικροιδιοκτησία και δέκα λεπτά κρεμανταλάδικης δημοσιότητας. Προγραμματισμένοι όμως κατά βάθος για εργασία πόλεμο και κατανάλωση. Το ιδεολόγημα περί παροχής ίσων ευκαιριών είχε και έχει ουραγούς πολιτικούς, συμβούλους, δημοσιογράφους, παπάδες, επιστήμονες και καλλιτέχνες. Μια φοβερή ασπίδα προστασίας προς αποτροπή της κατάλυσης της Κυριαρχίας.
Οι περισσότεροι που έχουν μαντρωθεί στον περίγυρο αυτού του τόπου έχουν χάσει τη ματιά του σκεπτόμενου ανθρώπου. Κατευθυνόμενοι μʼ έναν μαζοχιστικό αμοραλισμό συναινούν στο βιασμό των παιδιών τους. Τσιγκουνεύονται μʼ έναν χυδαίο τρόπο, αφού λειτουργούν ως απεργοσπάστες και φρενάρουν κάθε κοινωνική πίεση απʼ τα κάτω. Έχουν ευθυγραμμίσει βλακωδώς τα συμφέροντά τους με τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης. Επικαλούνται συχνά κάποια ιδιαίτερη δικαιολογία για την παραμονή, τη δράση και τη συμμετοχή τους σʼ αυτό το χάος. Η τυφλή θέληση να περισωθεί το γόητρο της προσωπικής ύπαρξης επιβάλλεται σχεδόν παντού. Γιʼ αυτό άλλωστε κυκλοφορούν τόσες απόψεις για τη ζωή και τόσες φτηνιάρικες κοσμοθεωρίες μιζέριας στοχεύοντας στην επικύρωση μιας εντελώς ασήμαντης ιδιωτικής κατάστασης. Έτσι αναδύεται μεγαλοπρεπώς ένας κόσμος γεμάτος ψευδαισθήσεις κι αντικατοπτρισμούς κάποιου ανθηρού μέλλοντος απότοκου του επαναληπτικού βούρδουλα μνημονίων.
Η μάζα των νεοελλήνων και ο συρφετός όταν κάνουν κάτι σήμερα δεν λαμβάνουν υπόψη παρά το πιο στενόκαρδο ιδιωτικό τους συμφέρον, την ίδια στιγμή που η στάση τους καθορίζεται περισσότερο παρά ποτέ από τα μαζικά ένστιχτα. Η προσήλωση στην από καιρό χαμένη ζωή είναι τόσο άκαμπτη που ευτελίζει την κατεξοχήν ανθρώπινη χρήση της νόησης αλλά και της αντίστασης μπροστά στον άμεσο κίνδυνο. Πραγματώνεται λοιπόν στην κοινωνία η εικόνα της βλακείας και της γελοιότητας. Ανασφάλεια και μάλιστα διαστροφή των απαραίτητων για τη ζωή ενστίκτων. Ακόμα κι η ελευθερία της συνομιλίας χάνεται. Το αυτονόητο ενδιαφέρον για το οδήγημα της κουβέντας σʼ ένα αποτέλεσμα και σε μια λύση χάνεται και το υποκαθιστά δραματικά η γκρίνια και η ερώτηση για την τιμή της ζάχαρης ή της βενζίνης. Σε κάθε κουβέντα παρεισφρέει δραματικά το θέμα του βιοτικού επιπέδου του χρήματος.
Οι ανθρώπινες υπάρξεις έχουν παραμεριστεί απʼ τα ρεπορτάζ της κρίσης και φαίνονται μόνο κοφτήρια και ντάνες χαρτονομισμάτων. Ιδιαίτερα στις πόλεις όπου η πείνα αναγκάζει τους πιο εξαθλιωμένους να ζουν απʼ τα χαρτονομίσματα με τα οποία προσπαθούν οι περαστικοί να σκεπάσουνε μια γύμνια που τους πληγώνει. Ένα νέο ιδεολόγημα έρχεται τώρα να φορεθεί περί αλληλεγγύης και ελεημοσύνης.
Οι Βερσαλλίες των συσσιτίων αποφαίνονται πως η φτώχεια δεν είναι ντροπή. Όμως ντροπιάζουν το φτωχό με τον πιο δραματικό τρόπο. Είναι η φρασούλα που ήρθε να αντικαταστήσει μια άλλη βάναυση συνθήκη που λέει, ο μη εργαζόμενος μηδέ εσθιέτω. Όταν υπήρχε δουλειά που έτρεφε τον άνθρωπό της υπήρχε και φτώχεια όχι τόσο ντροπιαστική. Αυτή η ανέχεια όμως μέσα στην οποία γεννιούνται εκατομμύρια και μπλέκουν εκατοντάδες χιλιάδες που φτωχαίνουν, ντροπιάζει. Η βρόμα και η αθλιότητα ορθώνονται γύρω τους σαν τείχη που τα χτίζουν αόρατα χέρια.
Όμως ποτέ κανείς δεν πρέπει να συνάψει ειρήνη με τη φτώχια όταν αυτή πέφτει σαν ίσκιος τεράστιος πάνω στη ζωή και το λαό του. Πρέπει να διατηρεί τις αισθήσεις του άγρυπνες για κάθε ταπείνωση που υφίσταται, και να τις κρατά σε πειθαρχία μέχρι που ο πόνος του να πάψει να παίρνει τον κατήφορο της θλίψης, και να διανοίξει ανηφορικά το δρόμο της εξέγερσης. Η εξέγερση όμως θέλει οργάνωση απʼ τα κάτω και μαζικό κίνημα έτοιμο να συγκρουστεί. Δεν θέλει επετειακές κινητοποιήσεις ελεγχόμενες από διεφθαρμένα και συγχρωτισμένα με την εξουσία συνδικάτα. Δεν θέλει λούστρους ματαιόδοξους απεργοσπάστες που φρενάρουν ακόμα και το ισχνότερο χιλιοστό αντίστασης. Αν ο λαός δεν αποκτήσει ταξική συνείδηση θα βολοδέρνει για καιρό ακόμα σε υπηρεσίες, εφορίες και πολιτικά παραμάγαζα για να διαχειριστεί το βιασμό του.

Πηγή: http://www.alfavita.gr-του Αντώνη Αντωνάκου Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....