Η ζωή προχωράει. Αλλά πρέπει να κάνουμε κι εμείς το ίδιο

Μπορεί να κοκαλώσουμε, μπορεί να δειλιάσουμε, μπορεί να χρειαστεί να περιμένουμε μέχρι τελικά να το τολμήσουμε και να πάμε παραπέρα. Βασισμένο στην ομώνυμη ιστορία κόμικ We go Forward του κομίστα Shenanigansen, το δίλεπτο ταινιάκι μοιάζει με platform game αλλά είναι τόσο πραγματικό όσο το άλμα της ζωής. Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Ικανοποιημένοι από τη ζωή και από τη δουλειά τους το 5% των Ελλήνων

Το ανασφαλές και σαθρό περιβάλλον που ζει πλέον ο Έλληνας αποτυπώνει περίτρανα η έρευνα "Δείκτες Ευημερίας" που διενήργησε για πρώτη φορά η Ελληνική Στατιστική Αρχή.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, από το σύνολο του πληθυσμού πλήρως ικανοποιημένο από τη ζωή του συνολικά δηλώνει το 5,1% του πληθυσμού και πλήρως ικανοποιημένο από την εργασία του δηλώνει το 5% των εργαζομένων.
Ομοίως, πλήρως ικανοποιημένο με την οικονομική του κατάσταση δηλώνει μόλις το 1,4% των ερωτηθέντων, κάτι που αποτυπώνει το βαθμό της εισοδηματικής ανισότητας .
Το 3,3% του πληθυσμού δηλώνει ότι δεν είναι καθόλου ικανοποιημένο από τη ζωή του και το 2,9% των εργαζομένων δηλώνει πως δεν είναι καθόλου ικανοποιημένο από την εργασία του.
Το ποσοστό των ατόμων που δηλώνει πως δεν είναι καθόλου ικανοποιημένο από την οικονομική του κατάσταση ανέρχεται στο 11,7% του συνόλου, ενώ το 56,4% του φτωχού πληθυσμού δηλώνει καθόλου έως λίγο ικανοποιημένο από την οικονομική του κατάσταση.
Σύμφωνα με την έρευνα 6 στα 10 άτομα δηλώνουν πως ο τρόπος ζωής τους έχει περιεχόμενο σε μεγάλο βαθμό, ενώ 4 στα 10 άτομα διατυπώνουν λιγότερο αισιόδοξες αναφορές.
Διαβάστε όλη την έκθεση ΕΔΩ

Πηγή: http://www.fpress.gr/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν ζωή

Kάποτε…ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές
Σήμερα…έχει δύο

Κάποτε…κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι
Σήμερα…κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τζιπ… 3000 κυβικών

Καποτε…δουλεύαμε οκτώ ώρες
Σήμερα…έχουμε χάσει το μέτρημα

Κάποτε…είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας..
Σήμερα τα λέμε μέσω MSN και Skype

Κάποτε..είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας ..
Σήμερα…κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Είτε είναι καλός, είτε κακός.

Καποτε…πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά
Σήμερα…πίνουμε εμφιαλωμένο και…αρρωσταίνουμε

Κάποτε…παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες…
Σήμερα,παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation

Κάποτε…είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε
Σήμερα…έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα..

Κάποτε…είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας
Σήμερα…δεν έχουμε χρόνο για κανένα….

Κάποτε…λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό
Σήμερα…μας τα λέει ο navigator

Κάποτε…ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και…ήμασταν ευτυχισμένοι
Σήμερα…ζούμε σε σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα…

Κάποτε…είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελάϊδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος
Σήμερα…τα βλέπουμε στην τηλεόραση

Κάποτε…ζητάγαμε συγνώμη από κοντά
Σήμερα…το λέμε και με SMS

Κάποτε…αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια
Τώρα… το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο

Κάποτε…τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από ανθρώπους σαν το Σεφέρη, το Χορν, τη Μαρία Κάλας
Σήμερα…παίρνουν από τον Καρβέλα και την..Πετρούλα..

Κάποτε..ξυπνάγαμε πρωί πρωί την Κυριακή για να πάμε στην εκκλησία
Σήμερα…δεν πάμε γιατί γιατί οι παπάδες γίνανε μεσίτες και επιχειρηματίες

Κάποτε…μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι.
Σήμερα…έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ…

Κάποτε…οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή
Σήμερα…τραγουδούν με κάτι άλλο.

Κάποτε…ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη .
Σήμερα…ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου.

Κάποτε…είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος».
Σήμερα…Λέμε «Αυτός φταίει»…

Κάποτε…Τα παιδιά έβλέπαν στην τηλεόραση κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ Μάους, τον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα
Σήμερα…βλέπουν τους Power Rangers και τους Monsters με όπλα και χειροβομβίδες να σκοτώνουν και να ξεκοιλιάζουν…τους κακούς.

Κάποτε…νοιαζόμασταν για το γείτονα
Σήμερα…τσαντιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς.

Κάποτε…Ζούσαμε με ένα μισθό
Σήμερα…ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε

Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό
Σήμερα…μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια..

Κάποτε…τα δανεικά τα έδινε ο αδελφός
Σήμερα…μας δανείζουν οι τράπεζες

Κάποτε…δουλεύαμε για να ζήσουμε
Σήμερα…ζούμε για να δουλεύουμε

Κάποτε…δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο αισιόδοξοι, ακόμη κι ευτυχισμένοι!
Σήμερα…έχουμε τα πάντα & τρωγόμαστε με τα ρούχα μας..

Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν Ζωή….

Πηγή:http://dimtab.wordpress.com/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Ζωή ψηφιακή, κινητά “έξυπνα” και άνθρωποι, άραγε τι;

Ψηφιακή πραγματικότητα, ψηφιακές ανάγκες, ψηφιακοί άνθρωποι… Πάει να πει, η εποχή μας. Ο κόσμος μας.
Ζωή που τη βλέπεις, τη φωτογραφίζεις, την παρακολουθείς σε video, αλλά δεν τη ζεις!
Ζωή που ναρκισσεύεται με selfies (ξέρετε πως μία από τις πιο δημοφιλείς τάσεις της ψηφιακής επανάστασης είναι να διαμοιράζουμε την αφεντιά μας με άλλους: φωτογραφίζεις τον εαυτό σου, συνήθως με ένα smartphone και την ανεβάζεις σε ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης).
Ζωή λοιπόν με πρόσωπο ψηφιακό. Που μπορεί να σε αλλοτριώσει τόσο, που να χάσεις την ουσία της ανθρώπινης υπόστασής σου…
Δείτε μικρά κόκκινα ρομπότ να ψωνίζουν “έξυπνα” τηλέφωνα και μετά να καταναλώνουν ό,τι περιεχόμενο τους σερβίρουν και προσπαθήστε να ανακαλύψετε ομοιότητες και διαφορές με σας, με μας, με όλους!
Τροφή για σκέψη.

Είτε θεωρείτε τον εαυτό σας γνώστη του ψηφιακού κόσμου ή “αρχάνθρωπο” της τεχνολογίας, σάς ενδιαφέρει:
Δίχως άλλο, η έλευση των πρώτων κινητών, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’90, άλλαξε δραστικά την άποψη που είχαν οι Έλληνες για την επικοινωνία. Μπορεί να ήταν βαριά και δυσλειτουργικά, αλλά διαμόρφωναν μια καινούργια κουλτούρα γύρω από τι λέμε «τηλέφωνο».
Εύκολα, λοιπόν, μπορεί να αντιληφθεί κανείς πως τα μοντέρνα, «ευφυή» κινητά έχουν αλλάξει ολοκληρωτικά τη σχέση που έχει ο μέσος Έλληνας όχι μόνο με την επικοινωνία, αλλά και με την καθημερινότητά του.
Όπως αναφέρει το Vima.gr, ο «εθισμός» των πολιτών με τα «ευφυή» κινητά τηλέφωνα διαμορφώνει ένα νέο πεδίο στην αγορά, καθώς οι κινητές συσκευές δημιουργούν καινούργιες συνήθειες για τους καταναλωτές, που έρχονται να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των επιχειρήσεων. Μάλιστα, μέσω της επεξεργασίας μεγάλου όγκου δεδομένων, είναι πλέον εφικτό για τις επιχειρήσεις που έχουν τα κατάλληλα εργαλεία, να εστιάσουν ακριβώς στους χρήστες που θέλουν.
Η στροφή των καταναλωτών προς την κινητή ευρυζωνικότητα είναι τέτοια που πλέον το 1/3 της κίνησης του ελληνικού Διαδικτύου πραγματοποιείται από κινητές συσκευές, χωρίς μάλιστα να συνυπολογίζονται σε αυτές τις επιδόσεις οι ψηφιακές εφαρμογές. Μάλιστα, ως το τέλος του 2015 η διαδικτυακή κίνηση μέσω κινητών και ταμπλετών θα φτάσει το 50% στην Ελλάδα. Αξίζει να σημειωθεί ότι περί το 70% της διαδικτυακής κίνησης στις κινητές συσκευές έχει νήμα εκκίνησης στο Facebook. Ένα παράδειγμα αυτών των αλλαγών είναι ότι κάθε μέρα γίνονται στη χώρα μας μέσω κινητών συσκευών περί τις 5 χιλιάδες παραγγελίες φαγητού «ντελίβερι».
Η αλματώδης εξέλιξη των smartphones άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στον τομέα του mobile computing, το cloud computing κάνει σιγά σιγά τα πρώτα του σοβαρά βήματα και οι όροι Internet και Social Networks τείνουν να γίνουν αυτονόητοι, όπως ο αέρας που αναπνέουμε. Πως θα είναι όλα αυτά και γενικότερα η ψηφιακή μας ζωή το 2015; Δείτε το παρακάτω video-infographic με 15 προβλέψεις της NeoLabels!

Μες σ’ αυτήν τη ψηφιακή πραγματικότητα έχει θέση άραγε ένα χάδι, ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα, ένα νεύμα, ένα μήνυμα σιωπής;

Πηγή: http://symvstathmos.wordpress.com/ και http://www.techgear.gr/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Εκθεση ΣΟΚ για την υγεία στην Ελλάδα

Ουραγοί σε ποιότητα και διάρκεια ζωής μεταξύ των λαών του ευρωπαϊκού νότου γίνονται οι Ελληνες. Οι πρωτιές σε κάπνισμα και παχυσαρκία εκτοξεύουν τους θανάτους από εμφράγματα και εγκεφαλικά. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η χώρα μας δεν κερδίζει όσα οι άλλες μεσογειακές σε προσδόκιμο επιβίωσης και οδηγείται σε «βόμβα νοσηρότητας» από το 2016 και μετά. Οι ανεπαρκείς πολιτικές πρόληψης και η προβληματική διάθεση τεράστιων πόρων σε συγκεκριμένους τομείς, όπως τα φάρμακα, κρατούν τους ποιοτικούς δείκτες υγείας καθηλωμένους τα τελευταία δώδεκα χρόνια. Το παρήγορο είναι ότι η Ελλάδα εμφανίζει τη χαμηλότερη θνησιμότητα από καρκίνο και χαμηλά ποσοστά κατανάλωσης αλκοόλ.
Τα παραπάνω προκύπτουν από πρόσφατη έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), στην οποία αξιολογήθηκαν οι δείκτες 34 χωρών, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.
Από την έκθεση προκύπτει ότι η χώρα μας βρίσκεται περίπου στον μέσο όρο του ΟΟΣΑ στο προσδόκιμο επιβίωσης και στις δαπάνες Υγείας, ως ποσοστό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ). Η σύγκριση με τις χώρες του Οργανισμού καθιστά την εικόνα πιο περίπλοκη. Εάν συγκριθούμε, όμως, με τις άλλες χώρες του ευρωπαϊκού νότου, αποτυπώνεται σαφέστερα η πορεία της υγείας του ελληνικού πληθυσμού και η πραγματική πρόοδος ή επιδείνωση που έχει συντελεστεί.
Το προσδόκιμο επιβίωσης των Ελλήνων, που τη δεκαετία του '70 ήταν από τα υψηλότερα στην Ευρώπη, έχει υποχωρήσει στην 20ή θέση μεταξύ των 34 χωρών του ΟΟΣΑ. Με 80,7 έτη, βρίσκεται κάτω από το αντίστοιχο της Ισπανίας (82,5) και της Ιταλίας (82,3).Είναι οριακά υψηλότερο από εκείνο της Πορτογαλίας (80,5), η οποία όμως απειλεί να μας... προσπεράσει. Το 2000, η χώρα της Ιβηρικής βρισκόταν πολύ πιο πίσω από την Ελλάδα, με 76,9 έτη προσδόκιμο. Μέσα σε 12 χρόνια, το αύξησε κατά 3,6 έτη, έναντι αύξησης 2,5 ετών της Ελλάδας.
Η θνησιμότητα από εμφράγματα και εγκεφαλικά βρίσκεται στην Ελλάδα σε επίπεδα-ρεκόρ, με 343,6 θανάτους ανά 100.000 πληθυσμό ή 35.000 θανάτους ετησίως. Πολύ λιγότεροι πολίτες χάνουν αναλογικά τη ζωή τους από το ίδιο αίτιο στην Πορτογαλία (200,7 θάνατοι ανά 100.000) και την Ισπανία (204,3 ανά 100.000).
Οι παραπάνω χώρες έχουν πετύχει μεγάλη πρόοδο στους θανάτους από καρδιαγγειακά, με μείωση που φτάνει έως και 40%. Μείωση 35% έχει πετύχει και η Ελλάδα, αλλά το 2000 εμφάνιζε πολύ υψηλότερη αναλογία θανάτων (532,8) σε σύγκριση με τις άλλες χώρες του νότου και ο δρόμος που έχει να διανύσει είναι πολύ περισσότερος. Ο λόγος για τον οποίο δεν έχει συντελεστεί πρόοδος στη χώρα μας προκύπτει ξεκάθαρα από τα ποσοστά όσων καπνίζουν τακτικά. Με καπνιστές το 33% των ενηλίκων, η Ελλάδα κατέχει τη χειρότερη θέση στον ΟΟΣΑ (μέσο ποσοστό 20,7%). Πολύ καλύτερη θέση έχει η Πορτογαλία, με καπνιστές μόλις το 18,8% των ενηλίκων, η Ιταλία (22,1%) και η Ισπανία (23,9%).
Σύμφωνα με τους ειδικούς, ο αριθμός των ενηλίκων καπνιστών έχει επιδείξει αξιοσημείωτη μείωση τις τελευταίες δύο δεκαετίες στις περισσότερες χώρες του ΟΟΣΑ αλλά όχι στην Ελλάδα.
Μία ακόμη ατράνταχτη απόδειξη για τα αίτια που μας έχουν οδηγήσει στη σημερινή κατάσταση είναι η παχυσαρκία. Και σε αυτόν τον παράγοντα κινδύνου η Ελλάδα κατέχει την πρώτη θέση στις μεσογειακές χώρες, με το 19,6% του πληθυσμού να έχει σοβαρά προβλήματα με το σωματικό του βάρος. Τα αντίστοιχα ποσοστά είναι μόλις 10,4% στην Ιταλία, 15,4% στην Πορτογαλία και 16,6% στην Ισπανία. Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Άφησε κάτι "πίσω" σου

Δε με χωράει τούτος ο τόπος, σκέφτομαι. Μια συνεχής περίοδος εκπτώσεων. Μια ζωή - μοναδική πάραυτα - σε ξεπούλημα, στιγμές σε πάλη μιζέριας, χαράς και φόβου, Άνθρωποι και άνθρωποι στα χνάρια της συναισθηματικής και πνευματικής αναπηρίας.
Έτσι άραγε φανταζόμουν τη ζωή μου; Σε έναν τόπο παραδομένο στα ερείπια της ημιμάθειας, του κοινωνικοπολιτικού τσίρκου, της απουσίας συνειδητοποίησης για ουσιαστική αλλαγή στη στάση και στην αντιμετώπιση της ζωής;
Μαύρο. Διαφήμιση. Socialmediάδες να ψάχνουν απεγνωσμένα για μια ευχάριστη είδηση, για ένα μειδίαμα παροδικό. Πόση ανάγκη για χαρά ελλοχεύει στην ψυχή του καθενός μας; Ένα σωσίβιο στο ναυαγισμένο τοπίο, παιδιά! Βαστάτε γερά!
Το διάλειμμα τελείωσε. Γυρίστε τις θέσεις σας. Επιστροφή στο εδώ και τώρα. Στο εγώ και στο εμείς. Και "sera - sera". Έχω την αίσθηση όμως πως κάπου κόλλησε το πικ - απ. Επαναπροσδιορισμός λοιπόν. Ακούγεται δυνατά το "My way" του Frank Sinatra. Αντισυμβατική και μη ολιγαρκής στα κίβδηλα; Πιθανόν. Ονειροπόλα και αισιόδοξη; Στην Ελλάδα; Κατοχυρώθηκε.
Στον τόπο αυτόν, με εκείνους τους ανθρώπους όμως που έχουν επιλέξει να κάνουν τον στόχο τους πραγματικότητα· να αφήσουν κάτι "πίσω" τους. Από ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά γεμάτα αγάπη, μια ζεστή κουβέντα, μια εφεύρεση, ένα σπουδαίο επίτευγμα. Ο Τομ Ρομπινς το έγραψε: "Αν δε μπορείς να αλλάξεις την πραγματικότητα, άλλαξε τον τρόπο που την αντιλαμβάνεσαι". Μια πραγματικότητα, ζωγραφισμένη με τα πιο ζωηρά χρώματα της ψυχής σου (Προσοχή! Με την ιδανική παρέα!), σου δίνει το χέρι να συνεχίσεις να προχωράς και να ελπίζεις, φτιάχνοντας τον καμβά της δικής σου ανεπανάληπτης ζωής.
Ακούστε τον ψίθυρο: "Σήκω, παιδί μου!" (Νίκος Καζαντζάκης)

Πηγή:http://enfo.gr/- Μαρίνα Τζόκα Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

«Δομική βία» και συνθήκες ζωής

Συχνά η ανεργία, η φτώχεια, η ανημποριά αποδίδονται στο άτομο. Στο άτομο θα αναζητηθούν επίσης ευθύνες όταν αυτά, στερούμενα τα αναγκαία μέσα και πόρους, θα «επινοήσουν», παρά το αυξημένο ρίσκο ακόμη και για την ίδια τους τη ζωή, τεχνικές επιβίωσης («κλοπή» ηλεκτρικού ρεύματος, καύση μαγκαλιών, «παράνομη» απόσπαση επιδομάτων κ.ά.). Ωστόσο η κατάσταση ανεργίας, η αδυναμία καταβολής του ενοικίου ή πληρωμής του ηλεκτρικού ρεύματος πολύ λίγο έχουν να κάνουν με το άτομο και τη θέλησή του. Οι καταστάσεις αυτές έχουν να κάνουν όμως με τη δομή της αγοράς εργασίας που καθιστά το άτομο περιττό και το «ξεβγάζει», αποκλείοντάς το από την πρόσβαση στα βασικά αγαθά.
Επομένως, στον βαθμό που κοινωνικά δεδομένα (ανεργία, εξαθλίωση, έκπτωση κ.ά.) ανάγονται σε μη κοινωνικά, δηλαδή σε ατομικά δεδομένα (θέληση, επιθυμία, πρόθεση) η κοινωνική ανάλυση μετατρέπεται σε μια ψυχολογία των ατομικών διαφορών και η συζήτηση ιδεολογικοποιείται. Βεβαίως είναι άλλο ζήτημα να εξετάζουμε τη σχέση δομικών παραγόντων (τρόπος οργάνωσης της εργασίας, κρατικές πολιτικές κ.λπ.) και ατομικών καταστάσεων όπως διαμεσολαβούνται πολιτισμικά για να εξηγήσουμε τους λόγους που περιορίζουν ή διευρύνουν τις δυνατότητες των ατόμων (πολιτισμικό κεφάλαιο, γλωσσικές πρακτικές, έξεις κ.λπ.).
Εν τούτοις αν θεωρήσουμε τις δομές υπεύθυνες για την επιδείνωση των συνθηκών ζωής (εργασία, στεγαστικές συνθήκες, υγεία, εκπαίδευση κ.λπ.), θα πρέπει να εντοπίσουμε τις ευθύνες σε κοινωνικά στρώματα που ελέγχουν και διαχειρίζονται τους ανθρώπινους και φυσικούς πόρους, τόσο τυπικά (πολιτική εξουσία) όσο και ουσιαστικά (μερίδες της αστικής τάξης).
Και αυτό γιατί η συγκεντροποίηση πλούτου στα χέρια, λόγου χάρη, μιας μερίδας της αστικής τάξης (τράπεζες) συμβαδίζει με την αφαίρεση πόρων και μέσων από μεγάλα τμήματα του πληθυσμού που περιπίπτουν γι’ αυτό στην ανεργία, στην ένδεια, στην ανημποριά και στην αναξιοπρέπεια. Αυτή συμβαδίζει επίσης με την απόσπαση απλήρωτης εργασίας (υπερεργασία) αλλά και με την απόσπαση μεγαλύτερου μέρους από το κοινωνικό πλεόνασμα που ιδιοποιούνται αστικά στρώματα. Εδώ δεν πρόκειται για λάθη και αστοχίες, αλλά για συνειδητές επιλογές με την έννοια ότι οι οικονομικές και οι πολιτικές «ελίτ» γνωρίζουν ότι αυτές προκαλούν τον ανθρώπινο πόνο, την προσωπική έκπτωση και τον κοινωνικό αποκλεισμό μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού. Μ’ αυτή την έννοια μπορούμε να μιλήσουμε για «δομική βία» (J. Galtung), δηλαδή για βία που απορρέει από τις ίδιες τις δομές, έστω κι αν οι ευθύνες δεν μπορούν να προσωποποιηθούν.
Εφόσον μάλιστα η δύναμη ορισμού της πραγματικότητας δεν μονοπωλούνταν από την τάξη που ελέγχει το σύστημα της υλικής παραγωγής, συνεπώς και τα μέσα της πνευματικής, θα είχαμε να κάνουμε με μια μορφή εγκληματικότητας, ας πούμε κάτι αντίστοιχο με τα «εγκλήματα λευκού κολάρου», παρ’ όλο που αυτή η μορφή εγκληματικότητας δεν μπορεί να προσδιοριστεί από τον θετικιστικό ορισμό του εγκλήματος, καθώς δεν υπάρχει παραβίαση του νόμου. Το γεγονός αυτό υποδεικνύει και τη σχετικότητα του θετικιστικού παραδείγματος, αλλά και την «αντικειμενικότητα» του νόμου.
Για να γίνει κατανοητό τι εννοούμε με την έννοια της «δομικής βίας» καλό είναι, ακολουθώντας τη συλλογιστική του K. Lenk, να κάνουμε πρώτα μια διάκριση μεταξύ άμεσης προσωπικής (εξατομικευμένης) βίας και έμμεσης βίας των δομών. Ενώ στην πρώτη περίπτωση έχουμε ένα υποκείμενο που ασκεί βία, συνεπώς οι επιπτώσεις είναι περιορισμένες, στη δεύτερη περίπτωση, και αυτή είναι η ουσιαστική διαφορά, οι επιπτώσεις είναι ευρύτερες, επειδή επηρεάζονται οι συνθήκες ζωής μεγάλων πληθυσμιακών ομάδων και περιορίζονται καθοριστικά οι προσδοκίες και οι δυνατότητες ολοκλήρωσης των ατόμων. Η ύπαρξη της δομικής βίας μπορεί να διαπιστωθεί από το χαμηλό βιοτικό επίπεδο και τις χαμηλές φιλοδοξίες των κοινωνικών στρωμάτων που υστερούν σε πόρους και μέσα. Κοινωνικοί δείκτες που προσμετρούν τις επιπτώσεις της δομικής βίας είναι μεταξύ άλλων η ανεργία που ρίχνει στην εξαθλίωση, στην ανημποριά και στην αναξιοπρέπεια ολόκληρες γενιές, η μεταναστευτική έξοδος, το προσδόκιμο ζωής που τα τελευταία χρόνια μειώνεται, η αύξηση των αστέγων, το ισχνό κοινωνικό κεφάλαιο, η βρεφική θνησιμότητα, η σχολική διαρροή, η επιβάρυνση της ψυχικής και σωματικής υγείας κ.ά. Αν, λοιπόν, σε μια κοινωνία, οι συνθήκες ζωής και οι αντίστοιχες προσδοκίες των αστικών στρωμάτων βρίσκονται σε απόσταση από τις αντίστοιχες των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων (κοινωνικές ανισότητες) στην κοινωνία αυτή υπάρχει, έστω και αν οι δράστες δεν είναι ορατοί, δομική βία.
Συνεπώς η παρεμπόδιση πρόσβασης σε μέσα και πόρους, που παγιώνεται με την εμπορευματοποίηση των δημόσιων αγαθών, που είναι όμως απαραίτητοι για την ικανοποίηση στοιχειωδών αναγκών, συνιστά δομική βία. Δομική βία συνιστά επίσης η απόσπαση αυτών των πόρων από την κοινωνία και η ιδιοποίησή τους από το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα, το κατασκευαστικό και εκδοτικό κεφάλαιο, τη στιγμή μάλιστα που δεν διασφαλίζονται ούτε καν στοιχειωδώς τα συμφέροντα της κοινωνίας και της χώρας. Η επιλογή και η ανάπτυξη, λόγου χάρη, των εξοπλιστικών προγραμμάτων της χώρας οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη και τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ, ενώ αμφιλεγόμενη είναι και η επιχειρησιακή τους δυνατότητα, καθώς οι «εισηγήσεις» των αρμοδίων (στρατιωτικών και πολιτικών), όπως διαφαίνεται, προέκυπταν κατόπιν συναλλαγής. Από την άλλη, η κατάργηση των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων που προστατεύουν την κοινωνία και τη ζωή από την εμπορευματοποίηση των πάντων (K. Polanyi), κατάργηση που φθείρει και εξοντώνει την ανθρώπινη ύπαρξη (εργατικά ατυχήματα, πτώση του βιοτικού επιπέδου, οικολογικές καταστροφές), θα μπορούσε να καταλογιστεί στις οικονομικές και πολιτικές «ελίτ» και να αξιολογηθεί ως εγκληματική ενέργεια, εφόσον η δύναμη χαρακτηρισμού δεν μονοπωλούνταν, όπως είδαμε παραπάνω, από τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα και εφόσον οι άνισες σχέσεις ισχύος δεν απέκλειαν από τα πεδία άσκησης εξουσίας τα κατώτερα στρώματα.

Του Θανάση Αλεξίου Καθηγητή Κοινωνιολογίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Ζωή μισή

Τελικά χρεωκόπησε ποτέ η Ελλάδα ή όχι ; Δεν μιλώ για τις ιστορικά καταγεγραμένες χρεωκοπίες του παρελθόντος αλλά για τη σύγχρονη ιστορία. Τη δική μας εποχή. Την πρόσφατη περιπέτεια με το ΔΝΤ και την υπόλοιπη παρέα, που προσπαθούν να ξεκολήσουν το ναύαγιο από τα βράχια και να το κάνουν αξιόπλοο χρησιμοποιώντας τα όποια σάπια ξύλα περίσεψαν από προηγούμενα διεθνή ναύαγια που κατέληξαν στη διάσωση.
Αλήθεια τι είναι αυτό που ορίζει τη χρεοκωπία μιας χώρας; Οι αριθμοί θα μου πείτε και δίκιο θα έχετε. Όταν όμως οι αριθμοί δεν βγαίνουν και μετά από τέσσερα χρόνια σκληρής λιτότητας, περικοπών, απολύσεων, δανεισμού τους κοιτάς, τους ξαναμετράς αλλά το χρέος τρομάζει το αύριο, περισσότερο από το χθές, τότε εύλογα αναρωτιέσαι.
Βλέπουμε φώς στο τούνελ ή πρόκειται για αντικατοπτρισμό από την ανεργία, την πείνα, τη δίψα, την εξάντληση, το σοκ της θεραπείας ;
Όταν ως επιλογή αντιμετώπισης μιας κρίσης προβάλεται η επιθετική θεραπεία τότε σαφέστατα περιμένεις τα αποτελέσματα να είναι εντυπωσιακά. Ακόμα κι αν τα δείγματα δεν είναι άμεσα ορατά, αναζητάς κάποιους εκ των οιωνών της βελτίωσης. Όμως όσο κι αν επιμένουν ντόπιοι και ξένοι οικονομικοί φωστήρες για την επιστροφή στην κανονικότητα και την ευημερία, οι αριθμοί δεν πείθουν για τα λεγόμενά τους και τα προσδοκόμενα από τη θεραπεία αποτελέσματα.
Όταν οι άνθρωποι γίνονται αριθμοί, τότε αυτό δεν είναι για καλό. Ο άνθρωπος έχει προσωπικότητα. Οι αριθμοί ισοδυναμούν με μια ψυχρή λογιστική και τάξη και για να θυμηθώ τα λόγια του Οδυσσέα Ελύτη "Όταν ακούς τάξη, ανθρώπινο κρέας μυρίζει".

Η θεραπεία του Σοκ
Η γιατρειά που εφαρμόζεται στην Ελλάδα έχει αποδειχθεί μάταιη προ πολλού.
Τα ερωτήματα που προκύπτουν από την επιμονή της εφαρμογής της εκ νέου, είναι πολλά. Πρώτο και κύριο είναι αν πράγματι επιχειρείται η αναδιάρθρωση της οικονομίας ή αν απλά το ζητούμενο είναι η κερδοφορία μέσα από τη μεταβίβαση του εθνικού πλούτου σε διεθνείς οίκους αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στον κοινωνικό ιστό και την πραγματική οικονομία.
Ο Κάρλ Μάρξ ανέφερε στο κεφάλαιο πως "το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού, είναι το δημόσιο χρέος τους".
Το οικονομικό θεραπευτικό μοντέλο που εφαρμόζεται σήμερα στην Ελλάδα, εφαρμόστηκε πριν την Αργεντινή στη Ρωσία.
Από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 κι έπειτα, η Ρωσία προσπάθησε να αναπτύξει μια οικονομία της αγοράς και να επιτύχουν συνεπή οικονομική ανάπτυξη. Τον Οκτώβριο του 1991, ο Γιέλτσιν ανακοίνωσε ότι η Ρωσία θα προχωρήσει σε ριζική, προσανατολισμένη στην αγορά μεταρρύθμιση προς την κατεύθυνση της "θεραπείας σοκ", όπως προτάθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΔΝΤ.
Ωστόσο, η πολιτική αυτή οδήγησε σε οικονομική κατάρρευση, με εκατομμύρια ανθρώπων που οδηγήθηκαν στη φτώχεια. Παράπλευρα αποτελέσματα, η δραματική αύξηση της διαφθοράς και η ραγδαία εξάπλωση της εγκληματικότητας.
Στα τέλη του 1998 το δημόσιο χρέος της Ρωσίας έφτασε στο 130% που ήταν και το υψηλότερο ποσοστό που άγγιξε.
Το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ το 1945 με το τέλος του Β παγκοσμίου πολέμου (δηλαδή σχεδόν 15 χρόνια μετά το κράχ) ήταν στο 113%.
Έπεσε κάτω από το 40% στα επόμενα 30 χρόνια και σήμερα με τις όποιες αντιξοότητες βρίσκεται στο 72,8%.
Το 1977 το ελληνικό δημόσιο χρέος ήταν περίπου στο 25%, έφτασε το 2012 στο 198% έπεσε περίπου στο 160% την ίδια χρονιά και ο στόχος είναι το 120.5% το 2020. Με δεδομένο ό,τι οι οικονομίες που προανέφερα διαθέτουν πολύ περισσότερους μηχανισμούς αντιμετώπισης της κρίσης (βαριά βιονηχανία, υψηλά ποσοστά εξαγωγικής δραστηριότητας, βιομηχανίες όπλων, νέες τεχνολογίες) συγκρινόμενες με την Ελλάδα, και παρά ταύτα χρειάστηκαν διάστημα δεκαετίας και πλέον για να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο, ίσως και να υποδεινύει και το διάστημα που θα απαιτηθεί για να "προσγειωθεί" η ελληνική οικονομία.
Η Ελλάδα αναφορικά με τις ασθενείς οικονομίες έχει ορίσει νέα δεδομένα συγκρινόμενη ακόμα και με αυτές των χωρών του λεγόμενου Τρίτου κόσμου.
Έχει υποστεί ήδη ένα κούρεμα του χρέους και για όσους δεν το γνωρίζουν το (Haircut) στη γλώσσα της οικονομίας είναι συνυφασμένο με την έννοια της χρεωκοπίας.
Κι όμως. Η Ελλάδα ποτέ δεν χρεωκόπησε. Αντέχουμε, δανειζόμαστε και σύμφωνα με τον πρωθυπουργό το 2014 θα είναι η χρονιά της ανάκαμψης.
Έστω κι αν η πλειοψηφία δεν το αισθάνεται αλλά διαβλέπει το αντίθετο. Κόντρα στις "κακόβουλες" προβλέψεις των Financial Times που αναφέρουν πως μέσα στην επόμενη τετραετία, η Ελλάδα είτε θα επιστρέψει στη δραχμή, είτε θα χρεοκοπήσει, είτε θα πραγματοποιηθούν και τα δύο ενδεχόμενα και στηρίζουν την εκτίμηση αυτή με την αδυναμία διαχείρησης από την Ε.Ε. της εξελισσόμενης κρίσης χρεών στην ευρωζώνη. Κι όμως η Ελλάδα θα αντέξει. Κόντρα στις "Κασσάνδρες" όπως ο ΟΟΣΑ που προβλέπει ότι το ελληνικό χρέος θα σταθεροποιηθεί στο 160% του ΑΕΠ το 2020.
Αλλωστε όπως έλεγε κι ο Δημήτρης Χόρν "Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, συνεχώς ξεψυχά.."

Ανεργία
Οι αριθμοί που αφορούν την εργασία ή καλύτερα την ανεργία, είναι επίσης αποκαρδιωτικοί. Η ανεργία (σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία) στην Ελλάδα τον Αύγουστο του 2013 ήταν στο 27.3%.
Σύμφωνα με έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ το 23,1% των Ελλήνων το 2012,ήρθε αντιμέτωπο με το φάσμα της φτώχιας και υπό τον κίνδυνο της φτώχειας εκτιμάται πως βρίσκονται σήμερα 914.873 νοικοκυριά ή αλλιώς 2.535.700 άτομα.
Στον ιδιωτικό τομέα απασχολούνται 1.371.450 άτομα, από 2.800.000 που ήταν ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ πριν από την κρίση.
Το 79,76% (1.091.674) εισπράττουν πάνω από 500 ευρώ. Εξ αυτών το 7,61% λαμβάνουν από 500 εως 600 ευρώ και το 32,21% από 1.000 έως 1.200 ευρώ. Ο πληθυσμός που διαβιεί σε νοικοκυριά που δεν εργάζεται κανένα μέλος ή εργάζεται λιγότερο από 3 μήνες, συνολικά, το έτος, ανέρχεται σε 1.010.900 άτομα ή σε 16,1% του πληθυσμού ηλικίας 18- 59 ετών.
Περίπου 147.000 υπάλληλοι του ευρύτερου δημόσιου απαρτίζουν τις λίστες με τις απολύσεις και τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και η Τρόικα αξιώνει επιπλέον 25.000.
Η μόνη αγορά που σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία η ανεργία είναι στα ίδια ποσοστά με της Ελλάδας είναι η Παλαιστινιακή - χώρα υπό καθεστώς κατοχής - με ποσοστό 27,39% το 2013 (ανεπίσημα ωστόσο η ανεργία στην Παλαιστίνη αγγίζει το 60%).
Για να κατανοήσετε τα μεγέθη της ελληνικής πραγματικότητας, στην Αμερική την πρώτη ημέρα του Κράχ το 1930 η ανεργία ήταν στο 4.7% εκτινάχθηκε στο 22% σταδιακά μέχρι το 1935 και πίσω σε φυσιολογικά επίπεδα 15 χρόνια μετά , στο 2% το 1945.
Κι όμως το παλεύουμε. Με την κοινωνία σε παράκρουση, την οικονομία στην εντατική, την κατάρρευση της αγοραστικής κίνησης και συρρίκνωση του εμπορικού τομέα, με την αγορά ακινήτων σε ελεύθερη πτώση, την εξοντωτική φορολόγηση, την υγεία να ασθενεί, τα ασφαλιστικά ταμεία να αδυνατούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες, με μισθούς που προκαλούν σε άλλους γέλια, σε άλλους κλάματα, με νέα μέτρα που έρχονται καλύψουν τα κενά που προκύπτουν εδώ και τρια χρόνια από τις αστοχίες των προηγούμενων μέτρων που δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα. Με το μαύρο στην ΕΡΤ κι ότι αυτό συνεπάγεται, με τις ελευθερίες να περιορίζονται, τις ανθρώπινες αξίες και τα ιδανικά καταπατούνται στο βωμό ενός φλερτ με φασίζουσες νοοτροπίες που αποσκοπούν στην πολιτική αλιεία σε ακροδεξιές δεξαμενές. Με το φασισμό να πιάνει στασίδι στην πολιτική σκηνή, προκαλώντας τη μνήμη και τη λογική όσων δεν απώλεσαν κάτι από τα δυο.
Με υπουργούς που προτάσουν στήθη για να διεκδικήσουν τις δάφνες και τη χαρά των απολύσεων από την Τρόικα.
Με συνεργάτες του πρωθυπουργού να διαγκωνίζονται για μια θέση στο άρμα της ακροδεξιάς, ξορκίζοντας τη διαφορετικότητα, την ομοφυλοφιλία και να διαλαλούν την πραμάτια τους με γλώσσα πεζοδρομίου.
Ο Μακιαβέλι έγραφε ότι "η πρώτη εντύπωση που δημιουργεί ένας ηγέτης είναι αυτή που δίνουν οι άνθρωποι που τον περιστοιχίζουν". Κι όμως. Ακόμα δεν πτωχεύσαμε. Η κοινωνία βαστάει. Και πως να κάνει κι αλλιώς. Φαντάζεστε να χρεωκοπούσαμε τι θα σήμαινε αυτό για την καθημερινότητά μας; Αλλωστε... η οικονομία θα ανακάμψει. Μια ανάσα δρόμος, μέχρι το 2020 για να φτάσει το δημόσιο χρέος στο αισιόδοξο 124% σύμφωνα με το ΔΝΤ. Δηλαδή 10.5 μονάδες πιο πάνω κι από τη χειρότερη στιγμή της Αμερικής και 7.5 μονάδες λιγότερο από το αρνητικό ρεκόρ της Ρωσίας.

Το κόστος του χρέους
Σε μια χώρα όμως, εκτός των αριθμών και των γραφημάτων τα οποία ουδείς μπορεί να προσδιορίσει πότε θα φτάσουν σε επίπεδα 1977 - αν φτάσουν ποτέ, αν υπάρχει Ευρωζώνη και άλλα πολλά αν - εκτός αυτών λοιπόν, υπάρχουν κι άλλα.
Όπως για παράδειγμα, υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχουν δικαιώματα. Υπάρχουν ελευθερίες. Τέχνες. Πολιτισμός. Ιδανικά κι αξίες. Ηθική. Όνειρα. Υπερηφάνια. Ακεραιότητα. Δημοκρατία. Υποχρεώσεις. Αντοχές. Αξιοπρέπεια. Προσωπικότητα. Ειλικρίνεια. Εθνική κυριαρχία. Υπάρχει ζωή. Κι επιτέλους, υπάρχουν όρια.
Ή μήπως όχι πια ; Αλήθεια, αν χάθηκαν όλα τα παραπάνω, τι μένει ; Τί ακριβώς παλεύουμε να περισώσουμε ; Μήπως πέρα από αριθμούς υπάρχουν κι άλλες παράμετροι που ορίζουν την έννοια της χρεοκοπίας ; Μήπως δεν υπάρχει ευνοικός άνεμος γι'αυτόν που δεν ξέρει πηγαίνει; Μήπως όπως έλεγε κι ο Μάρξ "είναι προτιμότερο ένα άθλιο τέλος, παρά μια αθλιότητα χωρίς τέλος" ;

Πηγή: http://panosharitos.com/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Οι ζωές των άλλων

Βαρύγδουπες δηλώσεις. Ολοσέλιδοι τίτλοι εφημερίδων. Λόγια μεγάλα και παχιά. Τα λόγια όμως είναι λόγια. Κι οι λέξεις, όση ορμή κι αν κρύβουν μέσα τους, δεν μπορούν παρά μόνο να αγγίξουν την άβυσσο των ανθρωπίνων συναισθημάτων. Μελαγχολία, κατάθλιψη, απόγνωση, οδύνη, φτώχεια, εξαθλίωση, εξευτελισμός, καταστροφή. Η Ελλάδα του 2013… Υπάρχει όμως και κάτι που δεν ειπώθηκε, όλα αυτά τα τελευταία χρόνια της ύφεσης, της ανεργίας, και της αστραπιαίας φτωχοποίησης. Και νομίζω, ότι έφτασε η ώρα να ειπωθεί. Θα ήθελα να γυρίσουμε για λίγο προς τα πίσω τους τροχούς του χρόνου. Και να θυμηθούμε… Αλήθεια, τι κάναμε – οι περισσότεροι από εμάς – εκείνες τις παλιές καλές εποχές, για όλους εκείνους τους ανθρώπους στον κόσμο που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα; Για εκείνους τους άμοιρους που πεινούσαν, που πάγωναν τον χειμώνα, που εγκατέλειπαν τα σπίτια τους άρον άρον για να σωθούν από τον παραλογισμό του πολέμου, που έτρεμαν από την απόγνωση βλέποντας τα παιδιά τους να υποφέρουν; Για το αδικοχαμένο αίμα όλων αυτών των αθώων που χυνόταν σαν ποτάμι μπροστά στη νεοφιλελεύθερη χρηματοπιστωτική λαίλαπα; Για όλη αυτή τη μελαγχολία, την κατάθλιψη, την απόγνωση, την οδύνη, τη φτώχεια, την εξαθλίωση, τον εξευτελισμό, την καταστροφή, που εξελισσόταν μπροστά στα μάτια μας; Κάποιοι σίγουρα θα πουν ότι αυτοί δεν ήταν Έλληνες, ούτε καν Ευρωπαίοι. Ήταν απλά οι ζωές των άλλων… Κι αλήθεια, τι κάνουμε ακόμα και τώρα, μπροστά στο δράμα των μεταναστών, που στοιβάζονται σαν τα ζώα στις Αμυγδαλέζες – κρεματόρια – της χώρας, μπροστά στη βία και το μίσος των Αρίων, μπροστά στους ανθρώπους που ξεβράζονται στις ακτές, αναζητώντας απλά και μόνο μια διέξοδο από την Κόλαση που αντιμετωπίζουν στη γη τους; Αλλά και πάλι, δεν είναι Έλληνες αυτοί, ούτε καν Ευρωπαίοι, θα μας πουν. Είναι απλά οι ζωές των άλλων… Και τώρα, φίλε μου, τι κάνουμε; Φωνάζουμε για να μας ακούσουν οι δυνατοί, να μας λυπηθούν και να μας βγάλουν επιτέλους από αυτή τη ρημάδα την κρίση; Τσιρίζουμε για να μας τραβήξουν επιτέλους από την κινούμενη άμμο στην οποία βουλιάζουμε καθημερινά ολοένα και πιο βαθιά; Κραυγάζουμε για να ακουστεί η αδικία που γίνεται εις βάρος μας από τους ισχυρούς του κόσμου; Αυτό είναι που κάνουμε; Αυτό είναι που ελπίζουμε; Αυτό προσδοκούμε; Το ίδιο έκαναν όμως κι οι άνθρωποι του Τρίτου Κόσμου κι όλης της Γης οι πικραμένοι. Οι εξαθλιωμένοι, οι πεινασμένοι, οι κατατρεγμένοι, οι αδικημένοι, οι ζωντανοί νεκροί. Φώναζαν και φωνάζουν. Τσίριζαν και εξακολουθούν να τσιρίζουν. Κραύγαζαν και συνεχίζουν να κραυγάζουν. Και δεν είναι ότι δεν τους ακούει κανείς. Απλά είναι οι ζωές των άλλων… Κι ακριβώς επειδή η Ιστορία πάντα επαναλαμβάνεται, ας μην έχουμε αυταπάτες. Όσο κι αν φωνάξουμε, όσο κι αν τσιρίξουμε, όσο κι αν κραυγάσουμε, σίγουρα θα ακουστούμε. Για τους υπόλοιπους όμως, τους ισχυρούς του κόσμου, αυτούς που καθορίζουν τη μοίρα μας, δεν θα είμαστε τίποτα άλλο πέρα από τις ζωές των άλλων… Η κρίση είναι οικουμενική, δεν αποτελεί ελληνικό φαινόμενο. Για τον λόγο αυτό, μοναδική μας επιλογή είναι να αντιδράσουμε, να ενωθούμε και να εργαστούμε συλλογικά για την αλλαγή. Μια αλλαγή όμως πανευρωπαϊκή, οικουμενική, παγκόσμια. Για τη δημιουργία ενός δίκαιου κόσμου, χωρίς βία, χωρίς διακρίσεις και πρωτίστως, χωρίς φτώχεια. Μόνο σε έναν τέτοιο κόσμο θα μπορούμε να είμαστε κι εμείς χαρούμενοι, ασφαλείς και αυτάρκεις. Τι λέτε, πάμε να τον χτίσουμε;

Πηγή: http://www.protagon.gr/ - Κώστας Κυριακίδης
Ο Κώστας Κυριακίδης είναι Πολιτικός Μηχανικός και συγγραφέας (Χωρίς Όραμα – Εκδόσεις Μπαρμπουνάκη, 1. Προπατορικό Αμάρτημα, 2. Ο Μενέλαος, η Αντριάννα & η Οικογένεια των Δράκων - Εκδόσεις Ακακία, 11 Λέξεις – Εκδόσεις Καλέντης) Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Η κρίση χρέους στην Ευρώπη κοστίζει ζωές

Η κρίση χρέους στην Ευρώπη κοστίζει ζωές, με τις αυτοκτονίες και τις μεταδοτικές ασθένειες να αυξάνονται, αλλά οι πολιτικοί δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα, τονίζουν σήμερα εμπειρογνώμονες στο χώρο της υγείας. Οι μεγάλες περικοπές δαπανών και η άνοδος στο ποσοστό της ανεργίας ωθούν περισσότερους ανθρώπους στην κατάθλιψη, ενώ η μείωση του εισοδήματος σημαίνει ότι λιγότεροι άνθρωποι μπορούν να απευθυνθούν σε γιατρό ή να αγοράσουν φάρμακα, επισημαίνει το Ρόιτερς. Το αποτέλεσμα είναι η αντιστροφή της τάσης που υπήρχε ως το 2007. Με τη σταθερή μείωση στα ποσοστά των αυτοκτονιών, σε συνδυασμό με το ανησυχητικό ξέσπασμα ασθενειών, περιλαμβανομένου του AIDS, ακόμη και της ελονοσίας, στην Ελλάδα, τονίζουν οι ερευνητές που συνέταξαν ευρείας κλίμακας μελέτη για την Υγεία στην Ευρώπη και δημοσιεύτηκε στην ιατρική επιθεώρηση Lancet. Στα συμπεράσματά τους τονίζουν ότι απαιτείται ισχυρό σύστημα πρόνοιας για την αντιμετώπιση αυτών των κινδύνων, αλλά η λιτότητα ειδικά στον ευρωπαϊκό Νότο, με το πιο πρόσφατο παράδειγμα της Κύπρου, έχει αφαιρέσει τέτοιου είδους «δίχτυα ασφαλείας».

Πηγή: skai.gr

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....