Εκπαιδευτική επανάσταση στη Φινλανδία

Χώρα-πρότυπο στον χώρο της Εκπαίδευσης παγκοσμίως, με μαθητές «σαΐνια» που παραδοσιακά διαπρέπουν στους διεθνείς διαγωνισμούς, η Φινλανδία προετοιμάζει το έδαφος για μια... πραγματικά ριζοσπαστική μεταρρύθμιση που θα αλλάξει συθέμελα το πρόγραμμα, τον τρόπο αλλά και την ίδια την ουσία της διδασκαλίας στα σχολεία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Εκπαιδευτική επανάσταση στη Φινλανδία
Τα παραδοσιακά μαθήματα-γνωστικά αντικείμενα (όπως είναι για παράδειγμα τα Μαθηματικά, η Ιστορία, η Γεωγραφία, οι ξένες γλώσσες κλπ.) παραμερίζονται, και στη θέση τους μπαίνει η διδασκαλία διαθεματικών (cross-subject) «φαινομένων» που απαιτούν συνδυαστικές γνώσεις και συνδέονται πιο άμεσα με την καθημερινότητα των παιδιών.
Για παράδειγμα, οι λίγο πιο μεγάλοι σε ηλικία μαθητές θα μπορούν να διδάσκονται το «φαινόμενο» της Ευρωπαϊκής Ενωσης στο πλαίσιο ενός μαθήματος που θα περιλαμβάνει γνώσεις ευρωπαϊκής Ιστορίας, γνώσεις Γεωγραφίας, γνώσεις ξένων γλωσσών αλλά και οικονομικών (για τους πιο προχωρημένους). Παιδιά πιο μικρά σε ηλικία από την άλλη θα μπορούν για παράδειγμα να συμμετέχουν σε «φαινόμενα» όπως είναι οι «υπηρεσίες καφετέριας» στο πλαίσιο των οποίων θα καλούνται να λειτουργούν ως «υπάλληλοι» και να «ακονίζουν» τις δεξιότητές τους στα Μαθηματικά, στην επικοινωνία με τους άλλους, στις ξένες γλώσσες (εάν το σενάριο προβλέπει την εξυπηρέτηση ενός πελάτη από το εξωτερικό) κ.ά.
Ολα αυτά βέβαια προϋποθέτουν παράλληλα σημαντικές αλλαγές και στον τρόπο διάρθρωσης της αίθουσας διδασκαλίας, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για τη δημιουργία ολιγάριθμων τμημάτων με μαθητές που δεν θα κάθονται πια σε θρανία μπροστά στον δάσκαλο-καθηγητή αλλά που θα αλληλεπιδρούν μαζί του και μεταξύ τους, με στόχο την επίλυση ενός προβλήματος ή τη λύση ενός γρίφου.
Τα παραδοσιακά μαθήματα-γνωστικά αντικείμενα (όπως είναι για παράδειγμα τα Μαθηματικά, η Ιστορία, η Γεωγραφία, οι ξένες γλώσσες κλπ.) παραμερίζονται και στη θέση τους μπαίνει η διδασκαλία διαθεματικών (cross-subject) «φαινομένων» που απαιτούν συνδυαστικές γνώσεις και συνδέονται πιο άμεσα με την καθημερινότητα των παιδιών
Σχολεία στο Ελσίνκι έχουν ήδη εισαγάγει δοκιμαστικά στο πρόγραμμά τους τη διδασκαλία διαθεματικών «φαινομένων» στα οποία αφιερώνουν ορισμένες χρονικές περιόδους μία ή δύο φορές κάθε σχολικό έτος.
Το εν λόγω «πείραμα» πρωτοξεκίνησε πριν από περίπου δύο χρόνια και πλέον μπαίνει σε εθνική τροχιά στο πλαίσιο ενός μακροπρόθεσμου κεντρικού σχεδιασμού, με τις αρχές της χώρας να ετοιμάζονται να ανακοινώσουν συγκεκριμένα πλάνα και οδηγίες μέσα στον Μάρτιο. Ο στόχος είναι, όπως έγινε γνωστό, η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση να εφαρμόζεται σε όλα τα σχολεία της χώρας (στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση) ως το έτος 2020. Περίπου το 70% των καθηγητών που εργάζονται στα γυμνάσια και τα λύκεια του Ελσίνκι έχουν ήδη λάβει σχετική εκπαίδευση για να μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες του ανανεωμένου προγράμματος, ενώ υπάρχουν και οικονομικά οφέλη (υπό μορφή μπόνους ή αυξήσεων στον μισθό) για όσους εκπαιδευτικούς δείχνουν μεγαλύτερη προθυμία να υιοθετήσουν τη νέα προσέγγιση.
«Υπάρχουν σχολεία στα οποία η διδασκαλία γίνεται με τον παλαιομοδίτικο τρόπο που ήταν ωφέλιμος στις αρχές του 1900 - αλλά οι ανάγκες σήμερα δεν είναι οι ίδιες. Χρειαζόμαστε κάτι που θα ταιριάζει στον 21ο αιώνα. Εχουμε πραγματικά ανάγκη από έναν ανασχεδιασμό του εκπαιδευτικού μας συστήματος, που θα προετοιμάζει τα παιδιά μας για το μέλλον», σημειώνει χαρακτηριστικά η Μάριο Κιλόνεν, διευθύντρια των προγραμμάτων εκπαίδευσης στο Ελσίνκι.

Ο ΣΤΟΧΟΣ
Σύνδεση των γνώσεων με την πράξη
Το νέο «διαθεματικό» σύστημα διδασκαλίας που δοκιμάζεται στη Φινλανδία έρχεται να δώσει βάρος στη συνδυαστική σκέψη και να συνδέσει τη γνώση που παρέχει το σχολείο με πρακτικά ζητήματα βγαλμένα από την ίδια την καθημερινότητα των παιδιών. Στο πλαίσιο της διδασκαλίας ενός «φαινομένου» όπως είναι η «Ευρωπαϊκή Ενωση» για παράδειγμα, οι Φινλανδοί μαθητές θα μαθαίνουν να συνδυάζουν γνώσεις Ιστορίας, Γεωγραφίας, γλώσσας, Μαθηματικών κ.ά. μέσα από το πρίσμα της ίδιας της ευρωπαϊκής πραγματικότητας. Οι μαθητές της βρίσκονται πάντα στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης Η Φινλανδία ξεχωρίζει ως μια από τις χώρες που παραδοσιακά φιγουράρουν στις κορυφαίες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης του ΟΟΣΑ με τους καλύτερους 15χρονους μαθητές της υφηλίου.
Γνωστό και με τα αρχικά «PISA», το Διεθνές Πρόγραμμα για την Αξιολόγηση των Μαθητών (Programme for International Student Assessment) είναι μία εκπαιδευτική έρευνα που διεξάγεται κάθε τρία χρόνια από τον ΟΟΣΑ.

Ερευνα
Ξεκινώντας από το 2000, η συγκεκριμένη έρευνα έρχεται ανά τριετία και αξιολογεί το εύρος των γνώσεων και των δεξιοτήτων των μαθητών που βρίσκονται στο τέλος της υποχρεωτικής τους εκπαίδευσης, εστιάζοντας συγκεκριμένα σε τρεις τομείς: στην κατανόηση κειμένου, στα μαθηματικά και στις φυσικές επιστήμες. Η Φινλανδία έχει επανειλημμένως βρεθεί στην πρώτη θέση της κατάταξης, ενώ η χαμηλότερη θέση στην οποία έχει ποτέ πέσει είναι η θέση νούμερο 12 (συγκριτικά, η Ελλάδα βρισκόταν το 2012 στις θέσεις 39 και 42). Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, λοιπόν, ο υπόλοιπος κόσμος στέλνει τα τελευταία χρόνια εκπαιδευτικούς στη Φινλανδία ώστε να δουν από κοντά πώς λειτουργεί το σύστημα και να μάθουν τα μυστικά της επιτυχίας του φινλανδικού μοντέλου. Είναι ενδεικτικό για παράδειγμα ότι μόνο το 2009 είχαν επισκεφτεί τη χώρα περισσότερες από 100 ξένες αποστολές εκπαιδευτικών, ενώ σχετικό ενδιαφέρον είχαν δείξει τα προηγούμενα χρόνια και οι ελληνικές Αρχές.
Κι όμως, παρά τις επιτυχίες τους, οι Φινλανδοί δεν επαναπαύονται. Αντιθέτως, δρομολογούν μεταρρυθμίσεις, υποστηρίζοντας πως ένα εκπαιδευτικό σύστημα που ήταν ωφέλιμο πριν από 100 χρόνια, δεν μπορεί να είναι το ίδιο ωφέλιμο και σήμερα.

Πηγή: Εφημερίδα Έθνος - ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΑΦΙΔΑΣ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Φινλανδία - Πως λειτουργεί το καλύτερο σύστημα παιδείας

Η Φινλανδία είναι παγκοσμίως γνωστή για τους μαέστρους της, όπως ο κορυφαίος Εσα-Πέκα Σάλονεν. Είναι, επίσης, γνωστή για τη βότκα της, το καλό χόκεϊ, αλλά και για επιχειρήσεις-κολοσσούς οι οποίες βρέθηκαν στην αιχμή του δόρατος των νέων τεχνολογιών.
Όλα είναι καταπληκτικά και όλα έχουν το δικό τους φανατικό κοινό. Κανένα, όμως, από αυτά τα μεγάλα ονόματα δεν είναι ο λόγος που η Φιλανδία έλκει κάθε χρόνο περί τις 50 ξένες αντιπροσωπείες. Από το 2000, η μικρή αυτή χώρα των 5,4 εκατομμυρίων κατοίκων είναι η «πρώτη της τάξης» στη Δύση στον τομέα της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, βάσει του προγράμματος διεθνούς αξιολόγησης του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), γνωστού και ως PISA. Το πρόγραμμα PISA αξιολογεί το επίπεδο των γνώσεων 15χρονων μαθητών στα μαθηματικά, στις φυσικές επιστήμες και στην κατανόηση κειμένου και, σύμφωνα με τα τελευταία αποτελέσματα (το 2012), η Φινλανδία έρχεται τρίτη, μετά τη Νότια Κορέα και την Ιαπωνία.
Η περίπτωση της Ελλάδας, η οποία πριν από δύο χρόνια βρισκόταν κάτω από τη βάση (του ΟΟΣΑ), δεν περιλαμβάνεται σίγουρα στα παράδοξα της αξιολόγησης-ουκ ολίγα τα στραβά και παράλογα του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος που θα μπορούσαν να ερμηνεύσουν τις κακές επιδόσεις των Ελλήνων μαθητών. Η χρυσή μετριότητα, όμως, άλλων ευημερουσών χωρών, όπως η 21η θέση των Ηνωμένων Πολιτειών, δημιουργεί ερωτηματικά. Ποιο είναι τέλος πάντων το μυστικό που κρύβεται πίσω από τους αριστούχους Φινλανδούς μαθητές; Είναι όντως οι ανορθόδοξες μέθοδοι και η επιμονή στην ευημερία των παιδιών, τα οποία τρομάζουν τους «εκπαιδευτικούς προσκυνητές», όπως ορίζουν οι Φιλανδοί τους επισκέπτες που ενδιαφέρονται για το εκπαιδευτικό τους σύστημα;
Για αρκετούς, η εκπαίδευση στη Φινλανδία είναι ουτοπική: Μία ονειρική χώρα όπου η διδασκαλία-όποιας εκπαίδευσης-είναι η πολύφερνη νύφη του επαγγελματικού προσανατολισμού, οι Αρχές εμπιστεύονται τυφλά τα σχολεία και όλα ανεξαιρέτως τα πολιτικά κόμματα ομονοούν στην κατεύθυνση των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων.
Άλλοι απλώς μένουν με το στόμα ανοιχτό και μόνο που ακούν ότι το φιλανδικό μοντέλο καταργεί όλους τους κανόνες που θεωρούν δεδομένους: Τα παιδιά στη Φινλανδία δεν περνούν το κατώφλι του σχολείου, εάν δεν έχουν συμπληρώσει τα επτά, έχουν πολύ λιγότερη δουλειά για το σπίτι απ’ ό,τι οι συνομήλικοί τους σε άλλες χώρες του κόσμου και καθ’ όλη τη διάρκεια του εκπαιδευτικού ταξιδιού τους υποβάλλονται μόνο μία φορά στο μαρτύριο των επίσημων εξετάσεων, στην τελευταία τάξη του σχολείου. Ελλείψει ανταγωνισμού, ο διαχωρισμός ανάμεσα σε δυνατούς και αδυνάμους είναι σχεδόν ανύπαρκτη.
Το πιο εντυπωσιακό όλων, όμως-ίσως και το πιο ελπιδοφόρο-είναι ότι η Φινλανδία έχτισε το σούπερ αποτελεσματικό και δίκαιο εκπαιδευτικό της σύστημα μέσα σε λίγες δεκαετίες από το μηδέν. Και αν μπορούμε πράγματι να μιλήσουμε για φιλανδικό παράδοξο, αυτό είναι ότι, εστιάζοντας στην ολοκληρωμένη εικόνα για όλους η Φιλανδία κατάφερε να προωθήσει την ατομική ικανότητα κάθε παιδιού ξεχωριστά.
Κάντε κλικ για μεγέθυνση:


Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Η παιδεία ως ντελικατέσεν

Η εκπαίδευση είναι κλάδος. Η παιδεία όχι. Είναι θεμέλιο. Θεμέλιο για όλα τα άλλα. Για τους καλούμενους «πυλώνες» της κοινωνίας. Την υγεία, τη δικαιοσύνη, τον στρατό ή ό,τι άλλο. Αυτό δεν υποτιμά κανέναν από εκείνους που τυπικά δεν ασκούν την εκπαίδευση ως επάγγελμα. Τον γιατρό που κρατά στο χειρουργείο τη ζωή του ασθενούς στα χέρια του. Τον δικαστή που πρέπει να διακρίνει το δίκαιο από το άδικο. Τον στρατιώτη ο οποίος περιφρουρεί την ακεραιότητα της χώρας. Ομως όλοι αυτοί βασίζονται σε ένα υπάρχον -είτε ελλείπον- θεμέλιο παιδείας που παρέχεται από ολόκληρη την κοινωνία, σε κάθε τομέα και επίπεδο, αλλά σε καθοριστικό βαθμό από την εκπαίδευση κάθε βαθμίδας.
Η επίθεση που αυτή τη στιγμή δέχεται η ανώτατη εκπαίδευση είναι, πρώτον, επίθεση εναντίον ολόκληρης της εκπαίδευσης και, δεύτερον, επίθεση εναντίον της παιδείας ως θεμελίου και άρα εναντίον ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας. Επίθεση εναντίον της ελληνικής κοινωνίας, διότι αυτό που στην ουσία επιχειρείται είναι η απαξίωση του δημόσιου πανεπιστημίου ως θεσμού που προάγει την κριτική σκέψη και την πολιτική συνείδηση, δημιουργώντας ανθρώπους που, παρά τις ομολογημένες δυσλειτουργίες των ιδρυμάτων, διακρίνονται, χάρη στις βάσεις που απέκτησαν στην πατρίδα μας, σε παγκόσμιο επίπεδο.
Και επί τη ευκαιρία, μια και μιλάμε για το παγκόσμιο αυτό επίπεδο: Συμβαίνει να ακούω συχνά πως τα προβλήματα του ελληνικού πανεπιστημίου είναι κατά κάποιον τρόπο ένα εθνικό μας προνόμιο ή, αν προτιμάτε, εθνικό κουσούρι μας. Λάθος. Η συνάφειά μου με συναδέλφους και ιδρύματα από κάθε γωνιά της Γης, ανεπτυγμένη, υπερανεπτυγμένη, αναπτυσσόμενη ή οτιδήποτε άλλο, με πείθει ότι τα προβλήματα της εκπαίδευσης σε κάθε επίπεδο είναι βασικά κοινά. Υπονόμευση της σχέσης δασκάλου-μαθητή, αφού τον ρόλο υπερ-παιδαγωγού έχουν αναλάβει εργολαβία τα μίντια, αναίρεση κάθε κριτικού, δημιουργικού και πολιτικού πνεύματος, υποταγή των ιδρυμάτων σε μια καταναλωτική λογική η οποία καταφέρνει πολλές φορές να μεταμφιέσει τον κυνισμό της με ένα δήθεν προοδευτικό προσωπείο.
Η παιδεία σε παγκόσμιο επίπεδο μεταλλάσσεται σε τηλεοπτικό πρόγραμμα μάστερ σεφ, όπου το προτεινόμενο «γκουρμέ» πιάτο είναι οι σάρκες των εργαζόμενων σε αυτήν, εκπαιδευτικών, διοικητικών, φοιτητών. Και μια και το αναφέραμε, ας σκεφτούμε τι έγινε με τη δημόσια τηλεόραση για να καταλάβουμε τι θα γίνει με τη δημόσια παιδεία. Οπως τα ιδιωτικά κανάλια λεηλάτησαν σε κάθε επίπεδο τα δημόσια, έτσι και η δημόσια παιδεία πρόκειται να λεηλατηθεί –λεηλατείται ήδη–από το μεταλλαγμένο υποκατάστατό της, την ιδιωτική, σε επίπεδο προσωπικού και τεχνογνωσίας. Απέναντι σε αυτήν τη μετάλλαξη και σε αυτόν τον κυνισμό, η αντίστασή μας στην Ελλάδα μπορεί να έχει και ένα ευρύτερο νόημα. Υπάρχει ακόμα χρόνος για ένα πανεκπαιδευτικό μέτωπο που μαζί με τους γονείς θα πει «όχι» στην απαξίωση της παιδείας – απαξίωση που έχει οδηγήσει ήδη σε τερατογενέσεις.

ΠΗΓΗ: Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ-Της Πέπης Ρηγοπούλου Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Γράμμα προς τους γονείς

Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΔΙΑΛΥΕΤΑΙ

ΟΙ ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΔΙΑΛΥΟΝΤΑΙ

ΘΑ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ;

Ας μιλήσουμε με στοιχεία:

► Λιγότερο από 2,5% προϋπολογισμός για την παιδεία, όσο σε καμία τριτοκοσμική χώρα.

► Λουκέτο σε 1500 περίπου σχολεία και έπεται συνέχεια το επόμενο έτος

► Λουκέτο σε 778  σχολικές βιβλιοθήκες

► Διάλυση του ΟΕΔΒ και εκποίηση του σχολικού βιβλίου σε εκδότες.

Η σχολική χρονιά  2011-2012 θα μείνει στην ιστορία ως η χρονιά της φωτοτυπίας στα σχολεία.

► Διάλυση του ΟΣΚ και εκποίηση των σχολικών κτιρίων σε εργολάβους.

Οι μαθητές θα περνούν 6 ώρες την ημέρα σε κτίρια – ερείπια και χωρίς θέρμανση.

► 24000 εκπαιδευτικοί συνταξιοδοτούνται , η επόμενη χρονιά θα ξεκινήσει με χιλιάδες απολύσεις εκπαιδευτικών.

ΤΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

ΑΦΟΥ:

► Τα σχολεία αδειάζουν από δασκάλους : τη σχολική χρονιά 2012-2013 είχαμε 32000 (!)  διδακτικές ώρες χαμένες, λόγω έλλειψης εκπαιδευτικών.

► 25 (!) μαθητές στοιβάζονται ανά τμήμα στο δημοτικό, 27 σε γυμνάσιο και λύκειο! ► Ανύπαρκτες υποδομές στα σχολεία

► Το υπουργείο ετοιμάζει πανελλήνιες εξετάσεις σε Α΄και Β΄ λυκείου. Με τι κόστος;

► Το σχέδιο «ΑΘΗΝΑ» διαλύει την τριτοβάθμια εκπαίδευση

► Τα Πανεπιστήμια καλούνται να λειτουργήσουν με μηδαμινή χρηματοδότηση .

Η επιβολή διδάκτρων είναι προ των πυλών !

ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΑ!

► Η ανεργία στους νέους ξεπέρασε το 65% !

► Οι 2 από τους 3 στους 10 νέους που δουλεύουν είναι ανασφάλιστοι.

► Το 72% των νέων επιστημόνων μεταναστεύει.

► 120.000 νέοι επιστήμονες μετανάστευσαν σε δύο χρόνια.

► Κατά 43% σ’ έναν χρόνο αυξήθηκαν οι νέοι Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία.

► Διογκώνεται ο αριθμός των άστεγων νέων, 1 στους 5 άστεγους έχει πτυχίο ΑΕΙ!!

► Σαρώνει η κατάθλιψη στους νέους.

Να ποιες επιλογές ανοίγονται για τα παιδιά μας αν δεν αντισταθούμε:

● Η  ΑΝΕΡΓΙΑ

● Η  ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ ΤΩΝ 300 €

● Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ

Αγαπητοί γονείς, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές αγωνιζόμαστε  για τη μόρφωση και το μέλλον των παιδιών όλων μας και αυτόν τον αγώνα πρέπει να τον δώσουμε ΟΛΟΙ μαζί ! 

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Αλήθεια και ψέματα για την κατάσταση στην εκπαίδευση

«Οι καθηγητές σχεδιάζουν να απεργήσουν γιατί αρνούνται να εργαστούν δυο ώρες παραπάνω.» 
Ψέμα:
Η αύξηση του ωραρίου και οι υποχρεωτικές μεταθέσεις είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Έχουν προηγηθεί μια σειρά σκληρών μνημονιακών μέτρων, που υπονομεύουν το δημόσιο σχολείο και περιορίζουν ή και καταργούν το δικαίωμα της μόρφωσης για δεκάδες χιλιάδες νέους-νέες. Πιο συγκεκριμένα: Συγχωνεύτηκαν ή καταργήθηκαν 2000 σχολικές μονάδες την τελευταία διετία Σταμάτησαν να λειτουργούν θεσμοί και προγράμματα αντισταθμιστικής εκπαίδευσης (Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη στα Λύκεια και Ενισχυτική Διδασκαλία στα Γυμνάσια, τμήματα υποδοχής κλπ) Εγκαταλείφθηκαν τα Αθλητικά, Μουσικά, Καλλιτεχνικά σχολεία καθώς και άλλες μορφωτικές δραστηριότητες (Περιβαλλοντική Εκπαίδευση, Πολιτιστικά Προγράμματα κλπ) Τα σχολεία για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες αποδυναμώθηκαν, έμειναν για μεγάλα διαστήματα χωρίς το αναγκαίο διδακτικό και βοηθητικό προσωπικό.
Οι δαπάνες για τη δημόσια εκπαίδευση μειώθηκαν δραματικά τα τελευταία χρόνια με τραγικές συνέπειες στη λειτουργία των σχολείων Η φετινή σχολική χρονιά για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες τελειώνει με πάνω από 1200 κενά διδακτικού προσωπικού στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, γεγονός που αναγνώρισε και ο Υφυπουργός Παιδείας (παραδείγματα: το ΕΠΑΛ Μούδρου δεν είχε καθηγητές σε τέσσερις ειδικότητες, πανελλαδικά εξεταζόμενων μαθημάτων.)

«Το ωράριο των καθηγητών είναι μικρό και οι επιπλέον 2 ώρες συνιστούν ελάχιστη θυσία» Ψέμα:
Στην πραγματικότητα το διδακτικό ωράριο των καθηγητών στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση αρχίζει από τις 21 ώρες την εβδομάδα και αποκλιμακώνεται ανάλογα με τα χρόνια υπηρεσίας σε 19, 18 και τελικά 16 μετά την εικοσαετία. Ταυτόχρονα, όμως, το ωράριο εργασίας φτάνει μέχρι τις 30 ώρες, τουλάχιστον, υποχρεωτικά, αλλά στην πράξη μπορεί να υπερβαίνει και τις 40 και περιλαμβάνει ένα πλήθος γραφειοκρατικών εργασιών και καθηκόντων, προκειμένου να λειτουργήσει το σχολείο! Αν συνυπολογίσουμε και την εργασία στο σπίτι, που συνίσταται στην προετοιμασία της διδασκαλίας για την επόμενη μέρα και τη διόρθωση των συχνών γραπτών εργασιών των μαθητών, προκύπτει ένας αυξημένος όγκος ωρών που ξεπερνά, κατά πολύ, το ημερήσιο οκτάωρο! Ο μέσος όρος διδακτικών ωρών για τους εκπαιδευτικούς των 25 χωρών από τις 27 της Ε.Ε. για την κατώτερη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (Γυμνάσιο) είναι 19,1 και για αυτούς της ανώτερης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (Λύκειο) είναι 18,4. Στην Ελλάδα, όπου δεν υπάρχει αντίστοιχος διαχωρισμός, ο μέσος όρος διδασκαλίας είναι 18,5, αντίστοιχος του μέσου όρου Ε.Ε. (19,1 και 18,4). Οσον αφορά τους Ελληνες εκπαιδευτικούς προκύπτει ότι ως προς τον χρόνο εργασίας συνολικά σε ετήσια βάση στο σχολείο είναι 1.170 ώρες για το Γυμνάσιο και το Λύκειο, ο μέσος όρος τ για την Ε.Ε./19 είναι 1.133 και 1.108, αντίστοιχα. Ο μέσος όρος των καθαρών εργάσιμων εβδομάδων για τους εκπαιδευτικούς κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους είναι 38,6 εβδομάδες, ενώ στην Ελλάδα οι εργάσιμες εβδομάδες για τους εκπαιδευτικούς είναι 39, λίγο πάνω από τον μέσο όρο Ε.Ε./27.
Το διδακτικό ωράριο σχετίζεται άμεσα με το επίπεδο παρεχόμενης γνώσης. Για αυτό και παγκόσμια υπάρχει θεσμοθετημένο όριο.
Το πλαίσιο αιτημάτων που προβάλλει η ΟΛΜΕ περιλαμβάνει τις ελάχιστες προϋποθέσεις για να σταματήσει η πορεία υποβάθμισης του δημόσιου σχολείου και να στηριχτεί η λειτουργία και η προοπτική του. Συγκεκριμένα:
Να μην καταργηθούν και να μην συγχωνευτούν σχολεία
Να μη γίνει καμιά απόλυση εκπαιδευτικού
Να μη γίνουν υποχρεωτικές μεταθέσεις εκπαιδευτικών
Να μειωθεί ο αριθμός μαθητών ανά τμήμα στους 25 κατ’ ανώτατο όριο
Να μην προχωρήσουν οι σχεδιασμοί του υπουργείου για καθιέρωση πανελλαδικών εξετάσεων στις τρεις τάξεις του λυκείου
Να καταργηθούν οι ρυθμίσεις που θέτουν σε υποχρεωτική αργία δεκάδες εκπαιδευτικούς και υπαλλήλους ευρύτερα καταργώντας το τεκμήριο της αθωότητας

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι «δεν πρόκειται να απολυθούν εκπαιδευτικοί μόνιμοι ή αναπληρωτές» 
Ψέμα:
Ο σχεδιασμός της κυβέρνησης και της τρόικα είναι να μειωθεί το προσωπικό της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης μέσα σε μια εξαετία (2012-2016) κατά 35%. Ήδη οι εκπαιδευτικοί της δευτεροβάθμιας μειώθηκαν κατά 15.500 μετά την τελευταία τριετία (από 102.000 το 2010 μειώθηκαν στους 86.500 φέτος) και σχεδιάζεται να περιοριστούν στους 67.000 το 2016. Έχουν ήδη απολυθεί 7.000 περίπου αναπληρωτές, που εργάζονταν τα προηγούμενα χρόνια καλύπτοντας πάγιες και διαρκείς ανάγκες λειτουργίας των σχολείων και θα απολυθούν άλλες 3.500 περίπου το καλοκαίρι εφόσον δεν θα προσληφθούν ξανά από 1/9/2013. Ο σχεδιασμός από τους 87.000 να πάμε στους 67.000 καθηγητές περιλαμβάνει 3.500 απολύσεις αναπληρωτών, 7.000 συνταξιοδοτήσεις και 10.000 απολύσεις μόνιμων καθηγητών. Είναι σαφές ότι όσοι δεν αποδεχτούν την καταναγκαστική μετάθεσή τους θα δουν το δρόμο της απόλυσης. «Οι καθηγητές θα μετακινούνται μέσα στα όρια της περιφέρειας τους» Ψέμα: Με το σύστημα της αύξησης των ωρών διδασκαλίας και τις συγχωνεύσεις , δεν θα υπάρχει περιφέρεια της χώρας όπου δεν θα υπάρχουν υπεράριθμοι. (πιθανά πλην περιοχών όπως η Δ΄ Δωδεκανήσου). Μόνο στη Γ Αθηνών( Δυτ. Αθήνα) θα προκύψουν 1000 «υπεράριθμοι». Στην πραγματικότητα, πλην ελαχίστων, οι περισσότεροι είτε θα μετακινούνται οπουδήποτε στην χώρα είτε θα κινδυνεύουν με διαθεσιμότητα ή απόλυση. Με μισθούς όμως 620 ευρώ , ακόμη και η μετακίνηση ισοδυναμεί με απόλυση. Η σύγκριση με τον κλάδο των στρατιωτικών είναι ατυχής και προκλητική γιατί είναι άλλα τα επαγγελματικά αλλά και οικονομικά δεδομένα.

«Στις διατάξεις αξιολόγησης πουθενά δεν τεκμηριώνεται άμεσα ή έμμεσα διαδικασία απόλυσης ή διαθεσιμότητας εκπαιδευτικών» 
Ψέμα:
Είναι γεγονός ότι άλλα προβλέπονται στην ισχύουσα νομοθεσία. Συγκεκριμένα: στο άρθρο 95 του Νόμου 3528/07 προβλέπεται ότι «υπάλληλος ο οποίος εγγράφεται σε δύο διαδοχικούς πίνακες μη προακτέων στον ίδιο βαθμό παραπέμπεται… υποχρεωτικώς προς κρίση στο υπηρεσιακό συμβούλιο, το οποίο… μπορεί να τον απολύσει ή να τον υποβιβάσει κατά ένα βαθμό». «Οι καθηγητές ευθύνονται για την παραπαιδεία» Ψέμα: Για την παραπαιδεία αποκλειστικός ένοχος είναι το εκπαιδευτικό σύστημα των κυβερνήσεων , που αντιμετωπίζουν το Λύκειο σαν ένα τεράστιο, αποκλειστικό προθάλαμο των πανεπιστημίων. Ιδιαίτερα τα μέτρα για το «Νέο Λύκειο» που προωθεί η συγκυβέρνηση και προβλέπουν εξετάσεις και στις 3 τάξεις του Λυκείου, θα επιδεινώσουν παραπέρα το πρόβλημα.
Παράδειγμα: Το ιλιγγιώδες ποσό των 5,1 δισ. ευρώ «εκταμιεύθηκε» το 2008 από τους προϋπολογισμούς των ελληνικών νοικοκυριών για «αγορά» εκπαιδευτικών υπηρεσιών πάσης φύσεως. Η δημόσια δωρεάν εκπαίδευση αποτελεί ένα μύθο , με αποκλειστική ευθύνη του κράτους. Και βέβαια τα ποσά αυτά δεν πηγαίνουν σε ιδιαίτερα: τη στιγμή που η συγκυβέρνηση σχεδιάζει να απολύσει καθηγητές ξένων γλωσσών δαπανήθηκαν 711 εκατ. Ευρώ για εκμάθηση ξένων γλασσών. Σε ωδεία, σχολές θεάτρου και καλών τεχνών γυμναστήρια και σχολές χορού δαπανήθηκαν 1, 9 δις ευρώ τη στιγμή που απολύονται καθηγητές μουσικής, καλλιτεχνικών, γυμναστικής, θεατρολογίας. Η συγκυβέρνηση παραδίδει την εκπαίδευση στο ιδιωτικό τομέα.

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....