Τρεις έρευνες που τα πορίσματά τους ανακοινώθηκαν τις τελευταίες μέρες επιβεβαιώνουν τις δραματικές αλλαγές στην καθημερινότητά μας.Διεθνώς το ποσοστό εκείνων που.. βλέπουν βίντεο, ειδήσεις, τηλεοπτικές εκπομπές, σειρές, ταινίες μέσω Ιντερνετ (από τον φορητό υπολογιστή, την ταμπλέτα ή το κινητό) είναι μεγαλύτερο από εκείνο των παραδοσιακών τηλεθεατών που ενημερώνονται και ψυχαγωγούνται από τον τηλεοπτικό δέκτη.
Ο μέσος χρήστης έξυπνου κινητού χρησιμοποιεί τη συσκευή του περισσότερες από 1.500 φορές την εβδομάδα ή 3 ώρες και 16 λεπτά ημερησίως, περίπου οι μισοί χωρίς το κινητό τους νιώθουν χαμένοι, αρκετοί «μπαίνουν» να κάνουν μία από τις 221 διαφορετικές εργασίες που πραγματοποιούν από το κινητό στη διάρκεια της μέρας χωρίς να το συνειδητοποιούν.
Τέλος, τις τελευταίες μέρες ο αριθμός των ενεργών καρτών SIM ξεπέρασαν τον παγκόσμιο πληθυσμό 7,23 έναντι 7,2 δισ. Και έπεται συνέχεια, αφού οι κάρτες SIM αυξάνονται κατά 6,1% ετησίως, ενώ ο παγκόσμιος πληθυσμός κατά 1,2%.
Οταν παρουσιάζονται στοιχεία του είδους η συζήτηση συνήθως στρέφεται στην εξάρτηση. Υπαρκτή και οδυνηρή. Είναι αλήθεια, κι αυτό δεν χρειάζεται έρευνα για να διαπιστωθεί, ότι η υπερβολική, μανιώδης χρήση, οδηγεί έξω από τη ζωή. Αποσπασμένοι, οι μανιακοί, από κάθε άλλο ενδιαφέρον, σταδιακά φθείρουν ταυτότητα και συγκροτημένη ζωή. Ομως εξαρτήσεις υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα. Ισως όχι τόσο μαζικά και σε τόσο μικρές ηλικίες. Γι’ αυτό χρειάζεται ένα είδος εκπαίδευσης των παιδιών και των εφήβων στη χρήση των πολυμέσων. Διότι η επικοινωνία είναι δημοκρατία.
Στην τεχνολογική κουλτούρα, επίσης, υπάρχει βαθιά θαμμένη κάτω από τα στρώματα του καταναλωτισμού και του ατομικισμού, η αιώνια αναζήτηση για περισσότερη ελευθερία, περισσότερη συμπαράσταση. Δεν εντοπίζονται, λοιπόν, τόσο εκεί οι αλλαγές που φέρνει η νέα πραγματικότητα στις ανθρώπινες σχέσεις, στον τρόπο σκέψης.
Ούτε αποτελεί «είδηση» η συμβολή των μέσων στην αποδιάρθρωση του πραγματικού. Αν το «μήνυμα είναι το μέσο», όπως έλεγε ο Μακ Λούαν, αυτό ισχύει από καταβολής τηλεόρασης.
Η πιο σχετικά νέα και βαθιά αλλαγή έχει να κάνει με τον... ανθρωπομορφισμό των μέσων. Καθότι φορητά, είναι ο σύντροφος, το παιχνίδι, το φυλαχτό, το στήριγμα, το «όπλο». Και αυτό το είχε προβλέψει ο Μακ Λούαν όταν είχε πει το 1961 ότι τα μίντια, η τεχνολογία, είναι επέκταση του κεντρικού νευρικού μας συστήματος. Ιδίως το κινητό είναι το alter ego, ο δεύτερός μας εαυτός, το αποκούμπι, ο διασκεδαστής, η ασπίδα προστασίας κυρίως μέσα σ’ ένα εχθρικό άγνωστο περιβάλλον.
Ιδιαίτερα οι γυναίκες, όταν νιώθουν ευάλωτες σε δημόσιους χώρους, χρησιμοποιούν το κινητό ως «σωματοφύλακα», διαπιστώνει παλαιότερη αμερικανική έρευνα, που επιπλέον βεβαιώνει ότι μια σύντομη συζήτηση στο κινητό, συμβάλλει στην έκκριση ενδορφινών, των φυσικών χημικών ουσιών που ανακουφίζουν από το στρες.
Εκείνο που δεν λέει η έρευνα είναι ότι τα μέσα ναι μεν μας υπηρετούν, ταυτόχρονα όμως μας μεταμορφώνουν σε δικούς τους υπηρέτες..Ομως αυτό είναι οφθαλμοφανές, δεν είναι;
Πηγή: http://www.kathimerini.gr - Της κ.Τ.Καραισκάκη Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....
