Φόβος: Ο Δούρειος Ίππος της Εξουσίας

Φόβος:Ουσιαστικό. Αλλά και ουσιαστικός. Διαχρονικός και πανανθρώπινος.
Ικανός, να κάμψει κάθε αντίσταση, να παγώσει και την πιο αποφασιστική δύναμη, να αναστείλει την εξέλιξη.
Ο φόβος είναι φυσικό, κοινό συναίσθημα. Όλοι φοβούνται.
Και οι μεν και οι δε. Και οι πάνω και οι κάτω.
Το στοίχημα είναι πάντα το ποιος θα ελέγξει το φόβο και θα τον διαχειριστεί προς όφελός του, και πώς θα καταφέρει να μετατρέψει ένα εργαλείο χειρισμού συνειδήσεων σε μηχανισμό προστασίας.
Η εποχή της πλαστής ευδαιμονίας μαζί με τις ψευδαισθήσεις της τελείωσε.
Ήρθε η ώρα της πληρωμής.
Τώρα καλείται να πληρώσει όποιος φοβηθεί πρώτος. Και αυτός είναι πάντα όποιος έχει να χάσει τα περισσότερα. Σήμερα γράφουμε για τον φόβο προσπαθώντας να τον ξορκίσουμε.
Τον βάζουμε απέναντί μας.
Τον αναγνωρίζουμε, για να μπορέσουμε να τον απομυθοποιήσουμε και να τον αντιμετωπίσουμε.
Όλα τα νομίσματα έχουν δύο όψεις:
τίποτα δεν είναι από μόνο του καλό ή κακό, πολύ ή λίγο, σημασία έχει με πόση σοφία ή λογική διαχειριζόμαστε καθετί.
Ο φόβος δεν ανήκει σε κανέναν, γι' αυτό εύκολα αλλάζει κατεύθυνση. Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Η χειραγώγηση του φόβου

Η βία είναι παράγωγο δεδομένων οικονομικών - κοινωνικών και πολιτικών σχέσεων. Υπ’ αυτήν την έννοια η βία αποτελεί το συνηθέστερο υποπροϊόν κάθε κοινωνικού σχηματισμού, το οποίο κατά βάση υποθάλπεται από την αδικία και την ανισότητα: άδικη διανομή του παραγόμενου πλούτου, μη ισότητα απέναντι στον νόμο, ανισότητα ευκαιριών στην εκπαίδευση, στην επαγγελματική και κοινωνική ανέλιξη...
Σε γενικές γραμμές και για όσο η οικονομία «ρολάρει» οι κοινωνίες διαθέτουν τους μηχανισμούς απορρόφησης της βίας που....
παράγουν. Ο συνδυασμός των δυνατοτήτων καταστολής και χειραγώγησης μπορεί και κρύβει τα προβλήματα κάτω από το χαλί.
Οι περίοδοι κρίσης χαρακτηρίζονται (και) από την αδυναμία της κοινωνίας να απορροφήσει τη βία που παράγει. Σε τέτοιες περιόδους η αδικία και η ανισότητα εντείνονται, επεκτείνονται και αφορούν μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού. Η εμφάνιση του φόβου αποτελεί το φυσικό αποτέλεσμα της εμφάνισης της βίας ή της απειλής της. Ο φόβος, ωστόσο, αποτελεί βασικό μηχανισμό χειραγώγησης. Είναι το πολυτιμότερο όπλο που έχει στη διάθεσή της η εξουσία. Μια φοβισμένη κοινωνία γίνεται έρμαιο των μηχανισμών καταστολής και χειραγώγησης.
Ήδη έχει αρχίσει μια δύσκολη περίοδος, κατά την οποία η ελληνική κοινωνία θα πρέπει να αντιμετωπίσει τους φόβους της και να τους διαχωρίσει από τις φοβίες της που σκόπιμα και συστηματικά καλλιεργούνται. Έχει έρθει η ώρα που πρέπει να διακρίνουμε τον πραγματικό «δράκο» της... παραμυθένιας ευημερίας μας και να τον αντιμετωπίσουμε. Στο πεζοδρόμιο, με πάθος, χωρίς φόβο και – το κυριότερο – με ακάλυπτα τα πρόσωπα..

H Χειραγώγηση του Φόβου (του Noam Chomsky)
Το να εμπνέεται το αίσθημα του φόβου από συστήματα εξουσίας ώστε να πειθαρχούν οι εγχώριοι πληθυσμοί είναι μια πρακτική που έχει αφήσει ανεξίτηλα και τρομερά ίχνη αιματοχυσίας και δυστυχίας, τα οποία (για κακό δικό μας) αγνοούμε. Η πρόσφατη ιστορία παρέχει πολλά σοκαριστικά παραδείγματα.
Στα μέσα του 20ού αιώνα συνέβησαν πιθανώς τα πιο ειδεχθή εγκλήματα μετά από την περίοδο των Μογγολικών επιδρομών. Τα πιο άγρια διαπράχθηκαν εκεί όπου ο Δυτικός πολιτισμός απολάμβανε το ζενίθ του μεγαλείου του. Η Γερμανία ήταν κέντρο των επιστημών, των τεχνών και της λογοτεχνίας, της ανθρωπιστικής μόρφωσης, καθώς και άλλων αξιομνημόνευτων επιτευγμάτων. Πριν από τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο, και πριν η αντι-Γερμανική υστερία κατακλύσει τη Δύση, η Γερμανία εθεωρείτο από Αμερικανούς πολιτικούς επιστήμονες ως το παράδειγμα Δημοκρατίας που θα έπρεπε να υιοθετηθεί στις δυτικές κοινωνίες. Στα μέσα της δεκαετίας του 1930 η Γερμανία, σε διάστημα μόλις λίγων ετών, οδηγήθηκε σε ένα επίπεδο βαρβαρότητας που ιστορικά έχει λίγα ισοδύναμα. Και είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι αυτό έλαβε χώρα μεταξύ των πιο εκπαιδευμένων και πολιτισμένων τμημάτων του πληθυσμού.
Στο αξιομνημόνευτο ημερολόγιο της ζωής ενός Εβραίου επί Ναζισμού, ο Victor Klemperer – αφού ξέφυγε από τους θαλάμους αερίων σχεδόν σαν από θαύμα – γράφει τα παρακάτω για ένα Γερμανό Καθηγητή, φίλο του, τον οποίο θαύμαζε ιδιαίτερα, αλλά ο οποίος εν τέλει ακολούθησε το κίνημα (των Ναζί):
Αν ποτέ η κατάσταση ήταν αντίστροφη και η μοίρα των νικημένων ήταν στα χέρια μου, τότε θα άφηνα όλο το λαό ελεύθερο – ακόμα και μερικούς ηγέτες, που ίσως είχαν καλές προθέσεις και απλώς δεν ήξεραν τι έκαναν. Αλλά θα είχα όλους τους διανοούμενους στην τσίτα, και τους καθηγητές ακόμα πιο πολύ από τους υπόλοιπους· θα τους άφηνα να δουλεύουν ακατάπαυστα για όσο αυτό δεν έχει επιπτώσεις στην υγεία τους.
Οι αντιδράσεις του Klemperer απηχούν μεγάλο κομμάτι της καταγεγραμμένης ιστορίας.
Τα πολύπλοκα ιστορικά γεγονότα έχουν πάντα πολλές αιτίες. Ένας βασικός παράγοντας στην περίπτωση που εξετάζουμε ήταν η επιδέξια χειραγώγηση του φόβου. Ο «απλός πολίτης» οδηγούνταν στο φόβο από μία δήθεν Εβραίο-Μπολσεβίκικη συνομωσία κατάληψης του πλανήτη, που θα έθετε σε κίνδυνο την ίδια την επιβίωση του γερμανικού λαού. Ακραία μέτρα λοιπόν κρίθηκαν ως απαραίτητα, εν είδει «αυτοάμυνας». Αξιοσέβαστοι διανοούμενοι προχώρησαν πολύ περισσότερο.
Καθώς τα σύννεφα της Ναζιστικής θύελλας κύκλωναν τη χώρα στα 1935, ο Martin Heidegger όρισε τη Γερμανία ως το κράτος που παγκοσμίως «διακινδυνεύει περισσότερο», πιασμένο στις «τεράστιες δαγκάνες» μιας σφοδρότατης επίθεσης εναντίον του ίδιου του πολιτισμού· μια επίθεση η οποία στην πιο ωμή μορφή της εκτελείται από τη Ρωσία και την Αμερική. Η Γερμανία δεν ήταν απλώς το πρώτο και μεγαλύτερο θύμα αυτής της τρομερής βαρβαρικής δύναμης, αλλά ήταν ευθύνη της, ως «το πιο υπερφυσικό απ’ όλα τα έθνη», να ηγηθεί της αντίστασης εναντίον αυτής. Η Γερμανία βρισκόταν στο επίκεντρο του Δυτικού κόσμου και έπρεπε να προστατέψει τη μεγάλη κληρονομιά της κλασικής Ελλάδος από τον «αφανισμό», βασιζόμενη σε «νέες πνευματικές δραστηριότητες που ιστορικά ξετυλίγονται από το κέντρο προς τα έξω». Οι «πνευματικές δραστηριότητες» συνέχισαν να ξεδιπλώνονται με τρόπους ιδιαίτερα ορατούς όταν ο Heidegger μετέφερε αυτό το μήνυμα, του οποίου οπαδός δεν ήταν μόνο ο ίδιος αλλά και άλλοι διανοούμενοι.
Ο παροξυσμός της σφαγής και του αφανισμού δεν τελείωσε με τη χρήση όπλων, που εύκολα θα μπορούσε να οδηγήσει στον αφανισμό την ανθρωπότητα. Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε ότι αυτά τα όπλα που θα μπορούσαν να αφανίσουν το είδος μας δημιουργήθηκαν από τις πιο λαμπρές, ευσπλαχνικές, και καλύτερα εκπαιδευμένες μορφές του σύγχρονου πολιτισμού, οι οποίες δούλευαν σε απομόνωση και ήταν τόσο απορροφημένοι από την ομορφιά της εργασίας με την οποία καταπιάνονταν ώστε προφανώς παραγνώριζαν τις συνέπειές της: τεράστιες διαμαρτυρίες επιστημόνων εναντίον των πυρηνικών όπλων ξεκίνησαν στα εργαστήρια του Chicago, μετά τον τερματισμό του ρόλου τους στην παραγωγή όπλων, όχι όμως και στο Los Alamos όπου η συνεισφορά των επιστημόνων συνεχίστηκε μέχρι τέλους. Ή όχι ακριβώς μέχρι τέλους.
Η επίσημη ιστορία της Αμερικανικής Αεροπορίας αναφέρει ότι μετά το βομβαρδισμό στο Ναγκασάκι, με την άμεση υποταγή της Ιαπωνίας σε άνευ όρων παράδοση, ο Στρατηγός Hap Arnold επιθυμούσε ένα «όσο το δυνατόν πιο σπουδαίο φινάλε», μια επιδρομή στο φως της ημέρας με 1000 αεροπλάνα απέναντι στις ανυπεράσπιστες Ιαπωνικές πόλεις. Το τελευταίο βομβαρδιστικό επέστρεψε στη βάση μόνον όταν επετεύχθη επίσημη συμφωνία για άνευ όρων παράδοση. Ο αρχηγός της αεροπορίας, Πτέραρχος Carl Spaatz, προτιμούσε το grand finale να δοθεί με μια τρίτη πυρηνική επίθεση στο Τόκιο, αλλά μεταπείστηκε. Το Τόκιο ήταν ένας «μικρός στόχος», έχοντας ήδη γίνει στάχτες από την πυρκαγιά του προηγούμενου Μαρτίου, η οποία άφησε πίσω της περίπου 100.000 απανθρακωμένα πτώματα σε ένα από τα χειρότερα εγκλήματα της ιστορίας.
Τέτοια ζητήματα εξαιρούνται από τις δίκες για εγκλήματα πολέμου, ενώ σε μεγάλο βαθμό εξαλείφονται και από την ιστορία. Μέχρι στιγμής μόλις και μετά βίας γίνονται γνωστά σε κύκλους ακτιβιστών ή ειδικών. Κυρίως αντιμετωπίζονταν ευρέως ως μία μορφή νόμιμης άσκησης αυτοάμυνας απέναντι σε έναν άθλιο εχθρό (σ.σ. Ιαπωνία) που είχε φτάσει στο έσχατο επίπεδο ατιμίας με το βομβαρδισμό αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στη Χαβάη και στις Φιλιππίνες.
Αξίζει ίσως να έχουμε κατά νου ότι οι βομβαρδισμοί των Ιαπώνων το Δεκέμβρη του 1941 – «μια χρονιά η οποία θα περάσει ντροπιαστικά», κατά τον Φραγκλίνο Ρούσβελτ – ήταν κάτι περισσότερο από δικαιολογημένοι υπό τις αρχές της «προληπτικής αυτοάμυνας», μιας λογικής που υπερισχύει και μεταξύ των ηγετών των σημερινών αυτοαποκαλούμενων «πεφωτισμένων κρατών», των Η.Π.Α. και της συμμάχου Βρετανίας. Οι Ιάπωνες αρχηγοί γνώριζαν ότι τα αεροπλάνα τύπου Β-17 Flying Fortress ήταν παραγωγής Boeing, και σίγουρα ήταν ενήμεροι για τις δημόσιες συζητήσεις που λάμβαναν χώρα στις ΗΠΑ με θέμα το πώς θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να κάνουν στάχτη τις ξύλινες πόλεις της Ιαπωνίας σε έναν πόλεμο εξόντωσης, πετώντας είτε από τις βάσεις είτε της Χαβάης είτε των Φιλιππινών – «το πώς θα εξολοθρεύσουν το βιομηχανικό κέντρο της Αυτοκρατορίας μέσω επιθέσεων με εμπρηστικές βόμβες σ’ αυτές τις γεμάτες, καλαμώδεις μυρμηγκοφωλιές», όπως ανέφερε ο πτέραρχος Channault το 1940, μία πρόταση που «απλώς, ευχαρίστησε κάπως» τον πρόεδρο Ρούσβελτ. Προφανώς, πρόκειται περί πολύ ισχυρότερης δικαιολογίας για βομβαρδισμό στρατιωτικών βάσεων σε αμερικανικές αποικίες, συγκριτικά με αυτές που χρησιμοποιήθηκαν από τους Bush – Blair και τους συμμάχους τους για τη διεξαγωγή του δικού τους «προειδοποιητικού πολέμου»· έγινε αποδεκτή σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν, με κάποιες μόνο επιφυλάξεις ως προς την τακτική.
Παρ’ όλα αυτά η σύγκριση είναι ακατάλληλη. Εκείνοι που κατοικούν σε αυτές τις καλαμώδεις μυρμηγκοφωλιές δεν μπορούν ταυτιστούν με τέτοιου είδους αισθήματα φόβου. Τέτοια αισθήματα και αγωνίες είναι προνόμια μόνο των «πλουσίων που ζουν ειρηνικά στους οικισμούς τους», κατά τη ρητορική του Τσόρτσιλ· των «ικανοποιημένων εθνών που δεν επιθυμούσαν τίποτα περισσότερο από αυτά που ήδη είχαν», και στα οποία, επομένως, θα έπρεπε να «ανατεθεί η διακυβέρνηση του πλανήτη» για τη διασφάλιση της ειρήνης – εκείνο το είδος ειρήνης, στο οποίο οι πλούσιοι πρέπει να είναι απαλλαγμένοι από οποιονδήποτε φόβο.
Το πόσο απαλλαγμένοι από το φόβο είναι αυτοί οι άνθρωποι αποκαλύπτεται από υψηλού κύρους έρευνες πάνω στις νέα δόγματα της «προληπτικής αυτοάμυνας» που επιδέξια υιοθετείται από τους ισχυρούς. Η πιο σημαντική συνεισφορά με αρκετό ιστορικό βάθος προέρχεται από έναν εκ των εξεχόντων σύγχρονων ιστορικών, τον John Lewis Gaddis (Yale University). Αναγνωρίζει το δόγμα Bush στον πνευματικό του ήρωα, τον μεγάλο και ικανό στρατηγό John Quincy Adams. Παραφράζοντας από τους New York Times, ο Gaddis «δηλώνει ότι το πλαίσιο του Bush στον πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας έχει τις ρίζες του στην ανώτερη, ιδεαλιστική παράδοση του John Quincy Adams και του Woodrow Wilson».
Αφήνουμε όμως στην άκρη τα αισχρά κατορθώματα του Wilson, και επικεντρώνουμε στην ανώτερη, ιδεαλιστική παράδοση, την οποία ο Adams καθιέρωσε μέσω ενός περίφημου κρατικού εγγράφου με το οποίο δικαιολογεί την κατάληψη της Φλόριντα από τον Andrew Jackson κατά τον πρώτο πόλεμο εναντίων των Ινδιάνων της περιοχής (Seminole), το 1818. Ο πόλεμος δικαιολογείτο ως αυτοάμυνα, κατά την επιχειρηματολογία του Adams. Ο Gaddis συμφωνεί ως προς το ότι τα κίνητρα ήταν οι δικαιολογημένες ανησυχίες περί ασφάλειας. Στην εκδοχή του Gaddis, μετά τη βρετανική επιδρομή στην Ουάσινγκτον (1814), οι Αμερικανοί ηγέτες αναγνώρισαν ότι «η επέκταση ήταν το μονοπάτι προς την ασφάλεια», και ως συνέχεια αυτού κατέκτησαν τη Φλόριντα· το δόγμα αυτό έχει επεκταθεί τώρα για το σύνολο του πλανήτη από τον Bush – ορθώς, όπως ο ίδιος διατείνεται.
Ο Gaddis παραθέτει τις σωστές ακαδημαϊκές πηγές, κυρίως τον ιστορικό William Earl Weeks, αλλά παραβλέπει πράγματα που οι ίδιοι έλεγαν (σ.σ. στα έργα τους). Μαθαίνουμε πολλά για τα προηγούμενα σύγχρονων δογμάτων, και σύγχρονων ιδεών, κοιτώντας αυτά που παραβλέπει ο Gaddis. Ο Weeks περιγράφει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τις πράξεις του Jackson στις «δολοφονίες και λεηλασίες που συνέβησαν κατά τον πρώτο πόλεμο εναντίον των Ινδιάνων της Φλόριντα», κάτι που δεν ήταν παρά μία ακόμα φάση του σχεδίου «εκτοπισμού και εξάλειψης των ντόπιων Αμερικανών από το Νότο», που ήδη είχε τεθεί σε εφαρμογή πολύ πριν το 1814. Η Φλόριντα αποτελούσε βραχνά τόσο για το λόγο ότι δεν είχε ενσωματωθεί στην ήδη επεκτεινόμενη Αμερικανική αυτοκρατορία όσο και επειδή αποτελούσε «άσυλο για Ινδιάνους και φυγάδες πρώην σκλάβους… όπου μπορούσαν να ξεφύγουν από οργή του Jackson ή τη σκλαβιά».
Στην πραγματικότητα υπήρχε μια επίθεση Ινδιάνων την οποία οι Jackson και Adams χρησιμοποίησαν ως πρόσχημα: οι αμερικανικές δυνάμεις έδιωξαν μερικούς Ινδιάνους από τη γη τους, σκοτώνοντας αρκετούς από αυτούς και κατακαίγοντας τα χωριά τους. Οι Ινδιάνοι ανταπάντησαν κάνοντας επίθεση σε ένα πλοίο με προμήθειες του στρατού. Αρπάζοντας την ευκαιρία, ο Jackson ξεκίνησε μια «εκστρατεία εναντίον του τρόμου, της ερήμωσης και του εκφοβισμού», καταστρέφοντας χωριά και «πηγές σίτισης σε μία υπολογισμένη προσπάθεια να επιφέρει τη λιμοκτονία στις φυλές, οι οποίες έψαχναν καταφύγιο από την οργή του στα έλη». Κάπως έτσι συνεχίστηκε η κατάσταση, οδηγώντας στο περίφημο κρατικό έγγραφο του Adams, το οποίο επικύρωσε την απρόκλητη επιθετικότητα του Jackson με σκοπό την εγκαθίδρυση στη Φλόριντα «της κυριαρχίας του κράτους τούτου επί της απεχθούς θεμελίωσης βίας και αιματοχυσίας».
Τα παραπάνω είναι λόγια του Ισπανού πρέσβη, μία «οδυνηρά ακριβής περιγραφή», όπως γράφει ο Weeks. O Adams «είχε συνειδητά διαστρεβλώσει, είχε υποκριθεί και είχε πει ψέματα σχετικά με τους στόχους και τη διεξαγωγή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής τόσο στο Κογκρέσο όσο και στην κοινή γνώμη», συνεχίζει ο Weeks προσβάλλοντας βάναυσα τις εκδηλωμένες ηθικές αρχές του, αφού «αναμφίβολα ήταν υπέρ της εκδίωξης των Ινδιάνων αλλά και υπέρ της σκλαβιάς». Τα εγκλήματα του Jackson και του Adams «αποδείχτηκαν απλώς ένα πρελούδιο για τον δεύτερο πόλεμο με σκοπό την εξόντωση των Ινδιάνων», στον οποίο οι εναπομείναντες είτε κατέφυγαν στη Δύση, για να απολαύσουν την ίδια μοίρα αργότερα, «είτε σκοτώθηκαν ή εξαναγκάστηκαν να αναζητήσουν καταφύγιο στους πυκνούς βάλτους της Φλόριντα». Σήμερα, καταλήγει ο Weeks, «οι Ινδιάνοι Seminole επιζούν στο εθνικό φαντασιακό ως μασκότ του πανεπιστημίου Florida State» – ένα τυπικό όσο και διδακτικό παράδειγμα…
…Το ρητορικό πλαίσιο μπορεί να τεθεί σε τρεις βάσεις (Weeks): «την αξίωση της μίας και μοναδικής ηθικής αρετής από τις ΗΠΑ, τον ισχυρισμό περί αποστολής τους να σώσουν τον πλανήτη» με το να διαδώσουν τα ιδανικά τους και ‘τον αμερικανικό τρόπο ζωής’ και – τέλος – «την πίστη στον θεϊκά ορισμένο προορισμό του κράτους». Το θεολογικό πλαίσιο υπονομεύει τη λογική συζήτηση, και μειώνει τα ζητήματα πολιτικής σε μια επιλογή μεταξύ Καλού και Κακού, ελαχιστοποιώντας έτσι την απειλή της δημοκρατίας. Όσοι στέκονται κριτικά απέναντι σε όλα αυτά μπορούν εύκολα να εκδιωχθούν ως «αντι-Αμερικανοί», μια ενδιαφέρουσα αρχή δανεισμένη κατευθείαν απ’ το λεξιλόγιο του ολοκληρωτισμού. Και ο πληθυσμός οφείλει να κουλουριαστεί κάτω από την ομπρέλα της ισχύος, με το φόβο ότι ο τρόπος ζωής του και το πεπρωμένο του βρίσκονται μονίμως απειλούμενα…

Πηγή:http://gerasimos-politis.blogspot.gr/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Η εποχή μας είναι ξανά μια εποχή φόβων

Παράξενη αλλά τόσο κοινή και οικεία σε όλους μας είναι η ανακούφιση που νιώθουμε, και η αιφνίδια συρροή ενέργειας και θάρρους, όταν μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα ανησυχίας, αγωνίας, σκοτεινών προαισθημάτων, ημερών γεμάτων φόβο και άγρυπτων νυχτών, αντιμετωπίζουμε τελικά τον πραγματικό κίνδυνο: μια απειλή την οποία μπορούμε να δούμε και να αγγίξουμε. Ή ίσως αυτή η εμπειρία να μην είναι τόσο παράξενη όσο φαίνεται αν, επιτέλους, μαθαίνουμε τι κρυβόταν πίσω από αυτό το ασαφές αλλά πείσμον αίσθημα κάποιου πράγματος φρικτού και προορισμένου να συμβεί, που συνέχιζε να δηλητηριάζει τις μέρες κατά τις οποίες θα έπρεπε να χαιρόμαστε, για κάποιο λόγο όμως δεν μπορούσαμε – και που έκανε τις νύχτες μας άγρυπνες … Τώρα που γνωρίζουμε από που έρχεται το πλήγμα, γνωρίζουμε επίσης, αν μη τι άλλο, τι μπορούμε να κάνουμε για να το αποκρούσουμε – ή τουλάχιστον έχουμε μάθει πόσο περιορισμένη είναι η ικανότητά μας να βγούμε αλώβητοι και τι είδους απώλεια, ή βλάβη, ή πόνο, πρέπει να περιμένουμε.
Όλοι έχουμε ακούσει ιστορίες για δειλούς που έγιναν ατρόμητοι μαχητές όταν αντιμετώπισαν κάποιον «πραγματικό κίνδυνο», όταν η καταστροφή που περίμεναν κάθε μέρα, αλλά μάταια είχαν προσπαθήσει να φανταστούν, επιτέλους ήρθε. Ο φόβος φτάνει στο αποκορύφωμά του όταν είναι διάχυτος, διάσπαρτος, ασαφής, όταν δεν συνδέεται με κάτι, όταν παραμένει αποσπασμένος από την πραγματικότητα και αιωρείται ελεύθερα, χωρίς σαφή αναφορά ή αιτία — όταν μας στοιχειώνει χωρίς ορατό ειρμό ή λόγο, όταν η απειλή που θα έπρεπε να φοβόμαστε μπορεί να αναφανεί φευγαλέα παντού, δεν μπορούμε όμως να την αντικρίσουμε πουθενά. «Φόβος» είναι το όνομα που δίνουμε στην αβεβαιότητά μας: στην άγνοιά μας για την απειλή και για ό,τι πρέπει να κάνουμε – ό,τι μπορούμε και ό,τι δεν μπορούμε να κάνουμε – προκειμένου να τη σταματήσουμε καθ’οδόν – ή να της αντισταθούμε, αν η αναχαίτισή της ξεπερνά τις δυνάμεις μας.
Η εμπειρία της ζωής στην Ευρώπη του 16ου αιώνα – στο χρόνο και στον τόπο όπου η μοντέρνα εποχή μας ήταν έτοιμη να γεννηθεί – συνοψίστηκε κοφτά, και θαυμάσια, από τον Lucien Febvre σε τέσσερις μόνο λέξεις: «Peur toujours, peur partout» («φόβος πάντα, φόβος παντού»). Ο Febvre συνέδεσε την πανταχού παρουσία του φόβου με το σκοτάδι, που άρχιζε έξω από την πόρτα της καλύβας και σκέπαζε τον κόσμο έξω από το φράκτη του αγροκτήματος. Στο σκοτάδι μπορούν να συμβούν τα πάντα, ουδείς όμως γνωρίζει τι ακριβώς θα συμβεί τελικά: το σκοτάδι δεν είναι η αιτία του φόβου, είναι όμως το φυσικό περιβάλλον της αβεβαιότητας – κι επομένως του φόβου.
Η νεωτερικότητα επρόκειτο να είναι το μεγάλο άλμα προς τα εμπρός: μακριά από το φόβο και προς έναν κόσμο απαλλαγμένο από την τυφλή και αδιαπέραστη μοίρα – αυτό το θερμοκήπιο φόβων. Όπως συλλογιζόταν ο Βίκτωρ Ουγκό, νοσταλγικά και με λυρική διάθεση εν προκειμένω: ωθημένη από την επιστήμη («ο θρόνος της πολιτικής θα μεταμορφωθεί σε θρόνο της επιστήμης»), θα έρθει μια εποχή που θα δώσει τέλος στις εκπλήξεις, τις συμφορές, τις καταστροφές – αλλά και τέλος στις διενέξεις, τις αυταπάτες, τους παρασιτισμούς… Με άλλα λόγια, μια εποχή που θα δώσει τέλος σέ όλα αυτά τα υλικά από τα οποία φτιάχνονται οι φόβοι.
Ό,τι έμελλε όμως να είναι μια οδός διαφυγής, αποδείχθηκε τουναντίον μια μακρά παράκαμψη. Πέντε αιώνες μετά, σε μας που βρισκόμαστε στο άλλο άκρο του πελώριου νεκροταφείου ρημαγμένων ελπίδων, η ετυμηγορία του Febvre ηχεί – ξανά – εντυπωσιακά ταιριαστή και επίκαιρη. Η εποχή μας είναι, ξανά, μια εποχή φόβων.

Πηγή: Ζίγκμουντ Μπάουμαν, Ρευστός Φόβος, Εισαγωγή: Σχετικά με την καταγωγή, τη δυναμική και τις χρήσεις του φόβου, Μετ. Γιώργος Καραμπελας, Εκδόσεις Πολύτροπον 2077
Πηγή: http://socialpolicy.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Ο φόβος μπροστά στην Ελευθερία

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του ανθρώπου είναι ότι δεν κάθεται να σκεφτεί αν οι σκοποί που επιδιώκει είναι κάτι που επιθυμεί ο ίδιος.
Στο σχολείο θέλει να πάρει καλούς βαθμούς ,σαν μεγάλος θέλει να επιτύχει όσο γίνεται περισσότερο ,να κερδίσει χρήματα, να αποκτήσει κύρος, να αγοράσει καλύτερο αυτοκίνητο, να κάνει ταξίδια κ.λ.π.
Όταν όμως μέσα σε αυτήν την εντατική δραστηριότητα σταματήσει για να σκεφτεί στο μυαλό του μπορεί να γεννηθεί το εξής ερώτημα : Άν πετύχω αυτή την νέα δουλειά, αν αγοράσω αυτό το καλύτερο αυτοκίνητο, αν κάνω αυτό το ταξίδι – τι βγαίνει; Προς τι όλα αυτά; Εγώ είμαι πραγματικά εκείνος που επιθυμεί όλα αυτά ; Δεν επιδιώκω κάποιο σκοπό, που υποτίθεται πως θα με κάμει ευτυχή, που όμως μου ξεφεύγει μόλις φτάνω στην επιτυχία του; Τα ερωτήματα αυτά, όταν εγείρονται, δημιουργούν φόβο, γιατί θέτουν επί τάπητος την ίδια την βάση πάνω στην οποία στηρίζεται όλη η δραστηριότητα του ανθρώπου, η γνώση του για το τι επιθυμεί. Οι άνθρωποι τείνουν για τον λόγο αυτό να απαλλαγούν όσο συντομότερα γίνεται από αυτές τις ενοχλητικές σκέψεις. Αισθάνονται να τους ενοχλούν αυτά τα ερωτήματα γιατί έχουν κουραστεί ή νιώθουν αποθάρρυνση – και συνεχίζουν να επιδιώκουν τους σκοπούς που πιστεύουν πως είναι δικοί τους.
Όλα αυτά όμως δίνουν μια αμυδρή απεικόνιση της αλήθειας – της αλήθειας πως ο σύγχρονος άνθρωπος ζει με την αυταπάτη πως ξέρει τι θέλει, ενώ πραγματικά θέλει αυτό που προσδοκούν οι άλλοι να θέλει. Για να το παραδεχτεί αυτό, πρέπει να καταλάβει πως το να ξέρει κανείς τι πραγματικά θέλει δεν είναι εύκολο, όπως νομίζει ο περισσότερος κόσμος ,αλλά ένα από τα πιο δύσκολα προβλήματα που πρέπει να λύσει κάθε ανθρώπινο ον. Το έργο αυτό προσπαθούμε επίμονα να το αποφύγουμε, αποδεχόμενοι έτοιμους σκοπούς σαν να ήταν δικοί μας. Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι πρόθυμος να αναλάβει μεγάλους κινδύνους όταν προσπαθεί να επιτύχει σκοπούς που υποτίθεται πως είναι «δικοί του». Αισθάνεται όμως μεγάλο φόβο όταν πρόκειται να αναλάβει τον κίνδυνο και την ευθύνη να καθορίσει ο ίδιος τις επιδιώξεις του.

Έριχ Φρομ (1900-1980) ψυχαναλυτής και κοινωνικός φιλόσοφος.
Πηγή: http://trickmetreatme.tumblr.com/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Εκφοβισμός: Aπό τα θρανία, στα γραφεία

Ο εκφοβισμός δεν συνιστά σε ένα φαινόμενο που λαμβάνει χώρα μόνο στο σχολικό πλαίσιο. Αντιθέτως, πολλές φορές παρατηρείται και στον εργασιακό χώρο. Σχεδόν το ένα τρίτο των εργαζομένων αναφέρουν πως έχουν υποστεί ψυχολογική κακομεταχείριση, σύμφωνα με έρευνα της career builder. Όπως αναφέρεται στη συγκεκριμένη έρευνα, σχεδόν το 20% αυτών καταλήγουν να παραιτούνται από τις δουλειές τους εξ’ αιτίας αυτού του φαινομένου.
Τα αποτελέσματα της έρευνας βασίζονται σε δεδομένα μιας ευρύτερης μελέτης του Harris Poll που έγινε σε σχεδόν 3.400 υπαλλήλους πλήρους απασχόλησης του ιδιωτικού τομέα.
«Ο εργασιακός εκφοβισμός επηρεάζει τους εργαζομένους σε πολλές επιχειρήσεις, ανεξαρτήτως του μορφωτικού τους επιπέδου, του εισοδήματός τους και της θέσης που έχουν σε έναν οργανισμό», σύμφωνα με δήλωση της Ρόζμαρυ Χέφνερ. «Πολλοί από τους υπαλλήλους που έχουν βιώσει εκφοβισμό δεν αντιμετωπίζουν αυτόν που τον ασκεί, με αποτέλεσμα το φαινόμενο να παρατείνεται, να καθιστά την εργασία μια αρνητική εμπειρία και να οδηγεί το άτομο ακόμα και στην παραίτηση".

Πώς ακριβώς, όμως, ορίζεται ο εκφοβισμός στον εργασιακό χώρο;
Μεταξύ των βασικών παραπόνων των ατόμων που αισθάνθηκαν ότι βιώνουν εκφοβισμό ήταν το ότι κατηγορήθηκαν άδικα για λάθη που δεν είχαν κάνει, ότι τους αγνοούσαν και τους υπονόμευαν, ότι κρίνονταν με διαφορετικά μέτρα και σταθμά από τους υπόλοιπους υπαλλήλους και πως αποτελούσαν το αντικείμενο «κουτσομπολιού». Ακόμη, πολλοί μεταφέρουν ότι υφίσταντο συνεχή κριτική, τους απέκλειαν εσκεμμένα από δραστηριότητες και συναντήσεις και πως δέχονταν λεκτικές επιθέσεις αναφορικά με προσωπικά χαρακτηριστικά, όπως τη καταγωγή, το φύλο και την εξωτερική εμφάνιση.
«Συχνά ο εκφοβισμός στον εργασιακό χώρο συνιστά μια γκρι ζώνη, αλλά όταν κάποιος αισθάνεται ότι υπόκειται ψυχολογική κακομεταχείριση, αυτή συνήθως περιλαμβάνει ένα μοτίβο συμπεριφοράς όπου παρατηρείται έλλειψη επαγγελματισμού, συγκέντρωσης και σεβασμού», σύμφωνα με τη Χέφνερ, «και αυτή η συμπεριφορά μπορεί να εκφραστεί με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Είτε αυτή η συμπεριφορά αφορά άμεση λεκτική επίθεση και προσβολή, είτε συμπεριφορά που μπορεί να είναι περισσότερο παθητικο-επιθετική, ο εκφοβισμός μπορεί να αποδειχθεί επιζήμιος όχι μόνο για το άτομο, αλλά και για τον οργανισμό».
Από το 1/4 των εργαζομένων που ανέφεραν ότι είχαν υποστεί εκφοβισμό στον εργασιακό τους χώρο, οι υπάλληλοι σε διοικητικές θέσεις ήταν πολύ πιο πιθανό να τον έχουν βιώσει. Σχεδόν στις μισές περιπτώσεις, ο θύτης αποδεικνύεται να είναι το αφεντικό ή κάποιος συνάδελφος. Περίπου το 25% δήλωσαν πως έχουν δεχθεί εκφοβισμό από κάποιον ανώτερο που δεν είναι το αφεντικό τους. Στις περισσότερες περιπτώσεις θύτης ήταν μόνο ένα άτομο, αλλά περίπου το 20% των εργαζομένων δήλωσαν πως έχουν υποστεί εκφοβισμό και από μια ομάδα ανθρώπων.

Θα μπορούσε ποτέ να επιλυθεί το ζήτημα του εκφοβισμού στον εργασιακό χώρο;
Σχεδόν οι μισοί από τους εργαζομένους που ανέφεραν εκφοβισμό, αντιμετώπισαν άμεσα το θύτη και του ζήτησαν να σταματήσει να συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο. Από εκείνους που επέλεξαν αυτή την οδό, περίπου οι μισοί είπαν ότι είχε επιτυχία, ένα παρόμοιο ποσοστό βρήκε ότι δεν είχε κανένα αποτέλεσμα και ένα 11% είπε πως η συμπεριφορά του θύτη επιδεινώθηκε. Το 32% ενημέρωσαν το Τμήμα Ανθρωπίνου Δυναμικού για την κατάσταση, αλλά από αυτούς ένα 58% είπε ότι δεν ελήφθησαν μέτρα για την αντιμετώπιση του φαινομένου.
Όπως έχει προταθεί από την Career Builder, όσοι αισθάνονται ότι υπόκεινται εκφοβισμό στον εργασιακό τους χώρο, είναι θεμιτό να τηρούν αρχείο των περιστατικών εκφοβισμού, συμπεριλαμβανομένων του χρόνου και του τόπου, καθώς και των προσώπων που ήταν μάρτυρες των γεγονότων. Ακόμη, τα άτομα θα ήταν βοηθητικό να προτιμήσουν μια ευθεία, αλλά ταυτόχρονα ευγενική κατά το δυνατόν αντιμετώπιση, κατά την οποία θα γνωστοποιήσουν στον ή στους θύτες πως αισθάνονται, δίνοντάς τους συγκεκριμένα παραδείγματα της συμπεριφοράς τους. Τέλος, προτείνεται το άτομο να επικεντρώνεται στο στόχο και στην επίλυση της σύγκρουσης. Σε περίπτωση που επιλεγεί η οδός της άμεσης αντιμετώπισης, είναι βοηθητικό να επικεντρωνόμαστε στις αλλαγές που μπορούν να πραγματοποιηθούν, ώστε να βελτιωθούν οι συνθήκες εργασίας για όλους.

Πηγή: CareerBuilder.com
Πηγή: http://www.psychologynow.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Η κρίση εντείνει το bullying στην εργασία

Στις 17 Ιουνίου 2014, στο 9ο Διεθνές Συνέδριό της που πραγματοποίησε στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου, η International Association on Workplace Bullying and Harassment (IAWBH), σκοπό είχε κατ’ αρχήν να επισημάνει τη «δραματική αύξηση του φαινομένου κατά την τελευταία δεκαπενταετία», αφετέρου να υπογραμμίσει ότι η σημερινή οικονομική και κοινωνική κρίση που διερχόμαστε επιβάλλει να δοθεί μεγαλύτερη προσοχή στην αντιμετώπιση της «σιωπηλής αυτής επιδημίας που απειλεί τους εργασιακούς χώρους». O διεθνής αυτός φορέας (www.iawbh.org) ιδρύθηκε στο Μόντρεαλ το 2008 και σήμερα αριθμεί 160 μέλη από Ευρώπη και άλλες -συνολικά 20- χώρες του πλανήτη μας.
Σήμερα, που οι εργασιακές σχέσεις πλήττονται από απολύσεις, απεργίες, καταλήψεις εργασιακών χωρών, μειώσεις μισθών, όλα αυτά έχουν φέρει έξαρση της βίαιης συμπεριφοράς στους χώρους της εργασίας. Το bullying, όμως, έρχεται στην επικαιρότητα, και για τον λόγο ότι ανεξάρτητοι φορείς σε πολλές χώρες έχουν ορίσει ετήσια «εθνική ημέρα για την καταπολέμηση του bullying». Επίσης, η IAWBH πραγματοποιεί ανά διετία το συνέδριό της, το προηγούμενο έγινε στην Κοπεγχάγη όπου και είχαν ήδη συζητηθεί «οι προκλήσεις του μέλλοντος».
Το bullying εκδηλώνεται ως φραστικός εκφοβισμός, επιτίμηση, απαξιωτικός χαρακτηρισμός, παρενόχληση κάθε είδους, επαγγελματικός παραμερισμός, φωνές και με εμφανή την επιθετικότητα στη «γλώσσα του σώματος». Η ζημιά που προκαλεί στα άτομα που δέχονται αυτή τη συμπεριφορά –κυρίως όταν πρόκειται για προσωπικότητες ήπιες και χαμηλών τόνων– αλλά και στις ίδιες τις επιχειρήσεις, έχει εκτιμηθεί ως σοβαρή. Το κόστος για την επιχείρηση είναι η μείωση της παραγωγικότητας και της αποδοτικότητας των εργαζομένων, η αύξηση των εξόδων της για νέες προσλήψεις αλλά και για τη συγκράτηση του καλού προσωπικού της, τα πιθανά δικαστικά έξοδα και, κυρίως, η αμαύρωση της εικόνας της.
Το «σπορ» του bullying ανθεί στα εργασιακά περιβάλλοντα και υποθάλπεται από την έλλειψη σχετικής πολιτικής εκ μέρους των εργοδοτών είτε από τη σιωπή εκείνων που έχουν ενστερνισθεί τη συμβουλή ότι ο καλός καριερίστας όσο λιγότερο παίρνει θέση στους καυγάδες των άλλων, τόσο πιο ασφαλής είναι στη θέση του και τόσο πιο γρήγορα θα ανέλθει τη σκάλα της ιεραρχίας. Συνήθως, οι επιτιθέμενοι -οι bullies- προτιμούν άτομα που τα θεωρούν αδύναμα -κατά προτίμηση νεοφερμένους και γυναίκες- χωρίς να εξαιρούν όμως και τους «δυνατούς στόχους», σαν ένα παιχνίδι εξουσίας ή επιβεβαίωσης και επικράτησης.
Οι εργασιακοί αυτοί δυνάστες θα μπορούσε να καταταγούν σε κατηγορίες. Στους «χρόνιους», άτομα ανασφαλή με υψηλά επίπεδα ναρκισσισμού και έμφυτη αντιπάθεια προς τους γύρω τους. Στους «ευκαιριακούς», που δείχνουν τον κακό εαυτό τους όταν αυτό μπορεί να τους φανεί χρήσιμο για να ανέβουν ιεραρχικά ή για να εξουδετερώσουν τον αντίπαλο. Μπορεί να πρόκειται για άτομα ευφυή, με υψηλές κοινωνικές ικανότητες που -κατά περίπτωση- δείχνουν ακόμη και μεγάλη καλοσύνη, αν αυτό είναι προς το συμφέρον τους. Αυτή είναι η πολυπληθέστερη κατηγορία και η πλέον δύσκολη να αντιμετωπισθεί. Υπάρχουν και οι «παροδικοί» -που αποτελούν το μικρότερο ποσοστό- και είναι άτομα αδέξια και κοινωνικά ανίκανα, που πληγώνουν τους γύρω τους από έλλειψη ευαισθησίας, συχνά χωρίς καν να συνειδητοποιούν τη βλάβη που προξενούν.
Το φαινόμενο της κακής μεταχείρισης των εργαζομένων είναι, βέβαια, πολύ παλιό. Πρωτοσυζητήθηκε το 1979 στη Σουηδία και από το 1989 και στη Βρετανία. Το bullying, όμως, είναι μια κατάσταση που μπορεί να επεκταθεί ακόμη και σε εργασιακούς χώρους όπου οι υπόλοιποι όροι -αμοιβές, ωράρια, περιβάλλον, συνθήκες εργασίας- συμβαίνει να είναι ικανοποιητικοί. Μπορεί ακόμη να εμφανισθεί σε επιχειρήσεις και σε οργανισμούς όπου οι διοικήσεις τους προσπαθούν, όντως, να εξασφαλίσουν ένα καλό εργασιακό περιβάλλον. Ειδικοί ερευνητές, μάλιστα, το έχουν χαρακτηρίσει «επιδημία που εξαπλώνεται» και υπονομεύει την εργασιακή απόδοση, την επαγγελματική εξέλιξη, συχνά και την κατάσταση υγείας των εργαζομένων.

Αντιμετώπιση
Το Ινστιτούτο Μάνατζμεντ στη Βρετανία έχει από καιρό συμβουλεύσει τις επιχειρήσεις να αναπτύξουν πολιτικές καταπολέμησης της συμπεριφοράς αυτής και να παρακολουθούν στενά την εξέλιξη του φαινομένου. Να εκπαιδεύσουν τα στελέχη τους για την αντιμετώπιση τέτοιων επεισοδίων και να εγκαταστήσουν τηλεφωνικές γραμμές άμεσης δράσης για τα τυχόν θύματα. Ιδιαιτέρως σοβαρό, ωστόσο, γίνεται το φαινόμενο αυτό -και αντανακλά την έλλειψη κοινωνικής ευθύνης εκ μέρους της επιχείρησης- όταν γίνεται ανεκτό να πλήττει άτομα που παίρνουν το βάπτισμα του πρώτου εργασιακού περιβάλλοντος.
Το πρόβλημα του bullying στους εργασιακούς χώρους λόγω των σοβαρών αρνητικών επιπτώσεων που μπορεί να έχει, τόσο για τους εργαζομένους προς τους οποίους απευθύνεται, όσο και για τους οργανισμούς οι οποίοι είτε επιλέγουν να το αποσιωπούν είτε γιατί η κουλτούρα τους προσφέρεται για την «καλλιέργεια» του αντικοινωνικού αυτού... σπορ έχει τεθεί στην ατζέντα των ερευνητών του εδώ και δεκαετίες και, κατά καιρούς, δημοσιεύονται τα αποτελέσματά τους σύμφωνα με τα οποία «δράστες» του bullying είναι συνήθως άτομα στην προσωπικότητα των οποίων κυριαρχούν η ανεπάρκεια δεξιοτήτων και το αυταρχικό στυλ διοίκησης.
Αξιοσημείωτο είναι, επίσης, ότι σημαντικό ποσοστό νεαρών μάνατζερ έχουν παραδεχθεί ότι έχουν, όντως, συμπεριφερθεί κατά τρόπο που θα μπορούσε να εκληφθεί και ως bullying. Ενώ, τα πλέον συχνά θύματα είναι οι μεσαίοι μάνατζερ, που ως γνωστόν δέχονται πιέσεις και εκ των άνω και από τους κατώτερούς τους. Ωστόσο, οι ίδιοι δηλώνουν αποφασισμένοι να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα και συμφωνούν ότι αποτελεί ευθύνη του εργοδότη να δίνει τη λύση. Επειδή όμως χρέος των μάνατζερ είναι να νοιάζονται και για τους εργαζομένους, η πρώτη πρόταση που τους γίνεται είναι να δημιουργούν μια τέτοια κουλτούρα όπου, απλώς, το bullying να μην μπορεί να γίνεται ανεκτό.
Ομως, για να φθάσει σε όλους αυτό το μήνυμα, θα πρέπει να υποστηρίζεται από την ίδια την κουλτούρα της επιχείρησης, αλλά και από το ανάλογο διοικητικό στυλ των ιθυνόντων. Και επειδή οι συμπεριφορές του bullying υπόκεινται συχνά σε υποκειμενικές ερμηνείες, αλλά και επειδή το bullying αλλάζει συχνά πρόσωπο, οι μάνατζερ οφείλουν να γνωρίζουν ότι το πραγματικό του «πρόσωπο» κρύβεται πίσω από την κατάχρηση εξουσίας και την υπερβολική άσκηση έλεγχου.

Πηγή: Εφημερίδα Καθημερινή Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

57% των Ελλήνων φοβούνται ότι θα υποστούν βασανιστήρια

Η Διεθνής Αμνηστία έδωσε στην δημοσιότητα μια νέα έρευνα η οποία αποκαλύπτει τον φόβο των πολιτών σε όλο τον κόσμο ότι θα υποστούν βασανιστήρια σε περίπτωση σύλληψης και κράτησής τους από τις αρχές.
Ανησυχητικά είναι τα αποτελέσματα για τη χώρα μας, αφού σύμφωνα με την έκθεση το 57% των Ελλήνων φοβούνται ότι θα υποστούν βασανιστήρια σε περίπτωση που θα συλληφθούν και θα κρατηθούν από την αστυνομία.
Απαγοητευτικά είναι και τα αποτελέσματα για τις υπόλοιπες χώρες, με το 44% των ερωτηθέντων να δηλώνουν ότι θεωρούν πως θα υποστούν κάποιας μορφής βασανισμό, αν συλληφθούν και οδηγηθούν στις αρχές για κάποιο παράπτωμά τους.
Βέβαια, οι απαντήσεις για τον φόβο του βασανισμού δεν είναι οι ίδιες σε όλες τις χώρες, στη Βρετανία, την Αυστραλία και τον Καναδά, σχεδόν πάνω από τα τρία τέταρτα των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι αισθάνονται σίγουροι ότι δεν θα υποστούν βασανιστήρια σε περίπτωση σύλληψής τους, ενώ το ακριβώς αντίθετο ισχύει για τους ερωτηθέντες σε χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Την έλλειψη ξεκάθαρου νομικού πλαισίου που αφορά τον βασανισμό, σε περίπτωση κράτησης ή φυλάκισης, σημείωσε ένα υψηλό ποσοστό των συμμετεχόντων στην έρευνα, με το 80% των Ελλήνων να υποστηρίζει ότι θα έπρεπε το νομικό πλαίσιο για τα βασανιστήρια να είναι πιο σαφές.
Το 87% των Ελλήνων θεωρεί ότι ο βασανισμός κατά την κράτηση ή την φυλάκιση είναι αδικαιολόγητος, ενώ σε διεθνές επίπεδο το 36% των συμμετεχόντων αξιολογεί τα βασανιστήρια δικαιολογημένα σε κάποιες περιπτώσεις!
Η Διεθνής Αμνηστία δηλώνει στην έκθεσή της ότι σε ορισμένες χώρες τα βασανιστήρια είναι διαρκή και αποτελούν καθημερινό φαινόμενο, ενώ σε κάποιες άλλες τα βασανιστήρια συμβαίνουν μόνο, περιστασιακά και σε μεμονωμένες περιπτώσεις.
Πέντε είναι οι χώρες όπου τα βασανιστήρια είναι επαναλαμβανόμενα και η Διεθνής Αμνηστία έχει στρέψει το ενδιαφέρον της:
1. Το Μεξικό, όπου γίνεται κατάχρηση από την αστυνομία και τις δυνάμεις ασφαλείας, παρόλο που η κυβέρνηση ισχυρίζεται το αντίθετο.
2. Οι Φιλιππίνες, όπου πρόσφατα ανακαλύφθηκε μυστικό κέντρο κράτησης, στο οποίο οι αστυνομικοί βασάνιζαν για «διασκέδαση» τους κρατούμενους.
3. Το Μαρόκο και η Δυτική Σαχάρα, εκεί όπου οι αρχές σπάνια διερευνούν τις καταγγελίες για βασανιστήρια σε κρατούμενους.
4. Η Νιγηρία, όπου τα βασανιστήρια είναι θέμα ρουτίνας για την αστυνομία και τον στρατό.
5. Το Ουζμπεκιστάν. Οι βασανιστές δεν οδηγούνται ποτέ στη Δικαιοσύνη και πρόκειται για ένα κράτος που κρατά την πόρτα του κλειστή στη Διεθνή Αμνηστία.
Τα βασανιστήρια μπορεί να σημαίνουν από στέρηση ύπνου, καταστάσεις στρες και ηλεκτροσόκ και εκτελούνται σε πολιτικούς κρατούμενους, υπόπτους για διάπραξη εγκλημάτων και σε πολλές άλλες περιπτώσεις.

Πηγή : www.protothema.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Μη φοβάσαι

Μη φοβάσαι. Γιατί στο αύριο του φόβου σου δέσμιος θα σαι. Μη φοβάσαι, αν γκρεμίσεις τον φόβο σου για τα μικρά μαζί θα χαρούμε στα μεγάλα. Μικρά οι πέτρες που πάνω τους σκόνταφτες, μεγάλα τα όνειρα που κρυφά μοιραζόμασταν για μια στιγμή δική μας.
Τι είναι το "γίνομαι καλύτερος", χωρίς το κοιτάω τις φοβίες μου στα μάτια. Πόσο αξίζει μια διαδρομή χαραγμένη στο εύκολο, όταν θα νιώσεις πως ο δρόμος μια μέρα τελειώνει έτσι όπως είχες μάθει να τον βαδίζεις. Τι είναι αυτό που σου στερεί την ελευθερία του μυαλού σου; Ο φόβος είναι. Καμιά φορά ξεχνάμε ότι η παγωμένη λίμνη κάποτε θα σπάσει και θα δούμε τον κόσμο που κρυβόταν σιωπηλός από κάτω και ήταν τελικά ο αληθινός μας κόσμος. Αυτά τα νερά δε θα θελαν να δεχτούν μέσα τους φόβο, τον φόβο που το σώμα σου κράτησε από ανασφάλεια όσο ξέχναγε πως το δανεικό εδώ δεν είναι ένα δώρο παντοτινό.
Και πως θα νικήσεις τις φοβίες σου αν δεν κολυμπήσεις μέσα τους; Όταν τολμήσεις όμως τότε θα εξοικειωθείς μαζί τους, θα τις κάνεις μέρος του εαυτού σου. Δούλεψε πάνω σ' αυτό που φοβάσαι και θα ξεκλειδώσεις καινούργιες πόρτες. Δεν είσαι μόνος. Χαμένος στο πολύ είσαι. Μα δεν είναι ωραίο να γίνεσαι λίγο μέσα στο δάσος; Να είσαι το άνθος που θα πάει το δέντρο ψηλά. Που δε θα φοβηθεί το πρώτο φως. Που θα αντέξει το τόσο φως. Που θα κρατηθεί εκεί ψηλά όταν η αλήθεια θα το καίει.
Μη φοβάσαι. Μην κοιτάς το δίπλα από ανασφάλεια. Κοίτα μέσα σου, υπάρχουν λύσεις σε ερωτήσεις. Ψάξε ότι σου δίνει ηρεμία, τον θυμό θεράπευσε όσο πιο γρήγορα μπορείς. Ο φοβισμένος θυμός θα σε κάνει τυφλό, θα σου στερήσει το χαμόγελο. Μη φοβάσαι να αρχίσεις ότι είναι δύσκολο, να φοβάσαι όταν παραμελείς τα εύκολα. Μην φοβάσαι ότι θα σε κάνει να δεις τον κόσμο διαφορετικό, να φοβάσαι τον κόσμο που μένει ίδιος. Μη φοβάσαι να μιλήσεις για αυτά που γεννιούνται μέσα σου, να φοβάσαι όταν νιώθεις το μυαλό σου στείρο. Μη φοβάσαι για όλα αυτά που γεμίζουν το σήμερα και το κάνουν μουντό, να φοβάσαι αν είσαι εσύ κομμάτι από το γκρι.
Μη φοβάσαι όταν όλα γύρω αλλάζουν. Μέσα στο γύρω ζούμε μαζί, φορείς της ελπίδας, παρωχημένοι ποιητές του φθηνού σήμερα, οραματιστές ενός πιθανού αύριο, συνεχιστές ενός λειψού χθες, τυφλωμένοι απ' το άπλετο φως, εργάτες του τίποτα, θιασώτες ενός έργου που δε καταλαβαίνουμε, πολύχρωμα σώματα με κοινή μοίρα, δέσμιοι του περιορισμένου, μικροί μα και άπειροι, ναυαγοί που φτιάχνουμε το δικό μας παράδεισο. Τόσα πολλά αυτά που μπορεί να φοβάσαι και τι ειρωνεία ο μεγαλύτερος κίνδυνος η ίδια σου η ράτσα.
Μη φοβάσαι! Λέω στον εαυτό μου...

Πηγή: http://dinatomirmigi.blogspot.com Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Βαρέθηκα να φοβάμαι

Βαρέθηκα να φοβάμαι... Φοβόμουν να κοιτάξω τους μαθητές μου στα μάτια και έστρεφα από ντροπή, το βλέμμα μου αλλού, μέχρι που κατάλαβα πως ντρεπόμουν τους μαθητές μου επειδή ντρεπόμουν για τον εαυτό μου, για το μέλλον που τους παραδίδω. Βαρέθηκα να φοβάμαι... «Τρία χρόνια τώρα δεν κάνω τίποτε άλλο από το να φοβάμαι. Στην αρχή φοβόμουν μη φτάσει η θύελλα και στη χώρα μας και δε μιλούσα, μέχρι που κάποια νύχτα άκουσα το βουητό της. Μετά, φοβόμουν μη μας κόψουν τα δώρα και δεν έβγαζα άχνα, μέχρι που ήρθαν τα Χριστούγεννα και τα δώρα κόπηκαν. Φοβόμουν μη μου μειώσουν το μισθό και δεν έλεγα κουβέντα σε κανέναν, μέχρι που κάποια πρωτομηνιά βρήκα το μισθό κουτσουρεμένο. Άρχισα να φοβάμαι για τη δόση του στεγαστικού και σφράγιζα το στόμα μου, μέχρι που ήρθε η ειδοποίηση της τράπεζας ότι χρωστάω τρεις δόσεις. Είχα το φόβο πώς θα τα καταφέρω αν η κόρη μου περνούσε στην επαρχία και κατάπινα την οργή μου αμάσητη μέχρι που της είπα πως δεν θα μπορέσει να πάει στην επαρχία στη σχολή που πέρασε. Είχα το φόβο πού θα βρει δουλειά ο γιος μου τελειώνοντας τις σπουδές και έτρεχα στα βουλευτικά γραφεία, μέχρι που ένα μεσημέρι μου έδειξε την κάρτα ανεργίας. Φοβόμουν μη χάσω τη δουλειά μου και ανεχόμουν πολλά, μέχρι που το αφεντικό μου έδωσε το χαρτί της απόλυσης. Φοβόμουν για το μέλλον και είπα να βγω αμίλητος στη σύνταξη αλλά για δύο χρόνια ζούσα με δανεικά γιατί σύνταξη δεν έβλεπα και όταν τελικά την πήρα σκέφτηκα να τη χαρίσω στο Στουρνάρα για να νιώσει και αυτός τη χαρά του να έχει κάποιος ένα μισθό ή μια σύνταξη. Φοβόμουν να μη χάσω το εφάπαξ και απέφευγα να μιλάω για την πολιτική, μέχρι που έμαθα πως τελικά θα πάρω το μισό μετά από, ποιος ξέρει, πόσα χρόνια. Φοβόμουν μη φύγουμε από το ευρώ και πέσουμε στη χρεοκοπία και χειροκροτούσα τους ευρωπαϊστές, μέχρι που χρεοκόπησα μέσα στο ευρώ. Φοβόμουν μη γυρίσουμε στη δραχμή και δεν έχουμε φάρμακα και έπνιγα το θυμό μου, μέχρι που κατάντησα να μην έχω φάρμακα γιατί δεν έχω τα ευρώ για να τα αγοράσω. Φοβόμουν μη χάσω το γιατρό μου, την ασφάλισή μου και μούτζωνα οργισμένος τη Βουλή, μέχρι που κατέληξα να μην έχω ούτε γιατρό ούτε ασφάλιση και άρχισα να μουτζώνω τον εαυτό μου που πίστεψε πως με τις μούτζες θα έφερνα αποτέλεσμα. Φοβόμουν για τη σύνταξη των 500 ευρώ της μάνας μου και το βούλωνα, δήθεν, με αξιοπρέπεια μέχρι που ένα μέρος της σύνταξης μου έγινε απαραίτητο μέσο επιβίωσης. Φοβόμουν μην τυχόν και δεν έχω να δώσω χαρτζιλίκι στα παιδιά μου και δάκρυζα από θλίψη, μέχρι που τα είδα ένα πρωινό να φεύγουν για το σχολείο με σκυφτό το κεφάλι χωρίς χαρτζιλίκι. Φοβόμουν να κοιτάξω τους μαθητές μου στα μάτια και έστρεφα από ντροπή, το βλέμμα μου αλλού, μέχρι που κατάλαβα πως ντρεπόμουν τους μαθητές μου επειδή ντρεπόμουν τον εαυτό μου για το μέλλον που τους παραδίδω. Φοβόμουν να κάνω απεργία και δεν μιλούσα σε κανέναν απεργό, μέχρι που κατάλαβα πως δεν ήθελα να παραδεχτώ ότι εγώ είχα το άδικο και όχι ο απεργός. Φοβόμουν τους μετανάστες που ήθελαν να καθαρίσουν το παρμπρίζ του αυτοκινήτου και τους έδιωχνα βάζοντας σε λειτουργία τους υαλοκαθαριστήρες, μέχρι που μια μέρα διαπίστωσα πως τελικά ήθελε όντως καθάρισμα. Όχι το παρμπρίζ αλλά το μυαλό μου. Άρχισα να φοβάμαι τα ξυρισμένα τάγματα εφόδου με τους επικεφαλής βουλευτές που κρύβονται πίσω από την ασυλία τους, μέχρι που κατάλαβα ότι δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εμπροσθοφυλακή του ίδιου σάπιου συστήματος. Φοβόμουν να ακούσω τους μακιγιαρισμένους τηλεπαρουσιαστές των δελτίων ειδήσεων και έψαχνα να βρω σε ποιο κανάλι έχει αθλητικά, μέχρι που συνειδητοποίησα ότι όλοι αυτοί, απλώς έκαναν πολύ καλά τη δουλειά τους. Φοβόμουν μη χάσω το αυτοκίνητό μου και έκανα πως δεν καταλάβαινα τι γίνεται γύρω μου, μέχρι που αναγκάστηκα να παραδώσω τις πινακίδες γιατί δεν είχα να πληρώσω τα τέλη κυκλοφορίας και την ασφάλεια. Φοβόμουν μη χάσω την οργανική μου θέση και έτρεχα σε Διευθύνσεις και αιρετούς, μέχρι που βρέθηκα κάποιον Οκτώβρη να συμπληρώνω ωράριο σε τρία σχολεία. Τώρα πια δεν φοβάμαι γιατί δεν έχω τίποτα να χάσω. Τώρα έπιασα πάτο. Δεν αντέχω άλλο να φοβάμαι. Πλέον, το μόνο ενδεχόμενο είναι να αρχίσω να ανεβαίνω. Αρκεί να πατήσω γερά τα πόδια. Όμως, μόνος μου είναι αδύνατον. Δε μπορεί, σίγουρα θα υπάρχει ένας ακόμα σαν και μένα να του δώσω το χέρι να με τραβήξει και να τον τραβήξω. Ένας μόνος του δεν μπορεί. Δύο όμως είναι πιο εύκολο. Τρεις μαζί μπορούν ακόμα καλύτερα. Τέσσερις, πέντε έξι, εκατοντάδες, χιλιάδες, τραβώντας ο ένας τον άλλον θα βγουν σίγουρα στην επιφάνεια. Μπορεί να έπιασα πάτο, μπορεί η απελπισία να βρίσκεται παντού όμως δεν θα τους κάνω τη χάρη να υποκύψω, ούτε να εγκαταλείψω ούτε να αυτοκτονήσω. Το φως των ματιών μου δεν τους το κάνω θυσία. Το θέλω για να βλέπω τα παιδιά μου, τους φίλους μου, τους μαθητές μου, τους συντρόφους μου, τους δικούς μου ανθρώπους. Όλους αυτούς που αξίζει να τους βλέπω και όχι να τους φτύνω. Δεν θα θυσιάσω ούτε μια τρίχα των μαλλιών μου γι’ αυτούς που με έσπρωχναν όλα αυτά τα χρόνια μέχρι τον πάτο για να πατάνε πάνω μου και να μπορούν να έχουν τα καλοθρεμμένα κεφάλια τους στην επιφάνεια. Όπου και αν βρεθώ θα τους πολεμάω. Θα πολεμάω να φύγουν, με όσες δυνάμεις διαθέτω. Ξέρω πως ένας μόνος του αποκλείεται να τα καταφέρει. Δύο όμως είναι πιο εύκολο. Τρεις μαζί μπορούν ακόμα καλύτερα. Τέσσερις, πέντε έξι, εκατοντάδες, χιλιάδες, πολεμώντας ο ένας δίπλα στον άλλον και ο ένας για τον άλλον σίγουρα μπορούν να φέρουν τα πάνω, κάτω. Το «μαζί» είναι η δύναμή μας και το «καθένας μόνος του», η αδυναμία μας. Μόνο τότε μπορούμε να τους πνίξουμε στη ίδια τη θλίψη με την οποία μας έχουν πλημμυρίσει. Αρκετά πιάστηκε η μέση μας από το σκύψιμο. Είναι καιρός να αποκτήσουμε την όρθια κατακόρυφη στάση που ταιριάζει στα σώματα των ανθρώπων και όχι των υποζυγίων». 

Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....