Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν ζωή

Kάποτε…ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές
Σήμερα…έχει δύο

Κάποτε…κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι
Σήμερα…κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τζιπ… 3000 κυβικών

Καποτε…δουλεύαμε οκτώ ώρες
Σήμερα…έχουμε χάσει το μέτρημα

Κάποτε…είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας..
Σήμερα τα λέμε μέσω MSN και Skype

Κάποτε..είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας ..
Σήμερα…κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Είτε είναι καλός, είτε κακός.

Καποτε…πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά
Σήμερα…πίνουμε εμφιαλωμένο και…αρρωσταίνουμε

Κάποτε…παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες…
Σήμερα,παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation

Κάποτε…είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε
Σήμερα…έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα..

Κάποτε…είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας
Σήμερα…δεν έχουμε χρόνο για κανένα….

Κάποτε…λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό
Σήμερα…μας τα λέει ο navigator

Κάποτε…ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και…ήμασταν ευτυχισμένοι
Σήμερα…ζούμε σε σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα…

Κάποτε…είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελάϊδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος
Σήμερα…τα βλέπουμε στην τηλεόραση

Κάποτε…ζητάγαμε συγνώμη από κοντά
Σήμερα…το λέμε και με SMS

Κάποτε…αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια
Τώρα… το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο

Κάποτε…τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από ανθρώπους σαν το Σεφέρη, το Χορν, τη Μαρία Κάλας
Σήμερα…παίρνουν από τον Καρβέλα και την..Πετρούλα..

Κάποτε..ξυπνάγαμε πρωί πρωί την Κυριακή για να πάμε στην εκκλησία
Σήμερα…δεν πάμε γιατί γιατί οι παπάδες γίνανε μεσίτες και επιχειρηματίες

Κάποτε…μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι.
Σήμερα…έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ…

Κάποτε…οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή
Σήμερα…τραγουδούν με κάτι άλλο.

Κάποτε…ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη .
Σήμερα…ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου.

Κάποτε…είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος».
Σήμερα…Λέμε «Αυτός φταίει»…

Κάποτε…Τα παιδιά έβλέπαν στην τηλεόραση κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ Μάους, τον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα
Σήμερα…βλέπουν τους Power Rangers και τους Monsters με όπλα και χειροβομβίδες να σκοτώνουν και να ξεκοιλιάζουν…τους κακούς.

Κάποτε…νοιαζόμασταν για το γείτονα
Σήμερα…τσαντιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς.

Κάποτε…Ζούσαμε με ένα μισθό
Σήμερα…ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε

Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό
Σήμερα…μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια..

Κάποτε…τα δανεικά τα έδινε ο αδελφός
Σήμερα…μας δανείζουν οι τράπεζες

Κάποτε…δουλεύαμε για να ζήσουμε
Σήμερα…ζούμε για να δουλεύουμε

Κάποτε…δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο αισιόδοξοι, ακόμη κι ευτυχισμένοι!
Σήμερα…έχουμε τα πάντα & τρωγόμαστε με τα ρούχα μας..

Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν Ζωή….

Πηγή:http://dimtab.wordpress.com/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Τίμων ο Μισάνθρωπος

Το είδος ανθρώπου που ανθεί στις μέρες μας είναι ο “Τίμων ο μισάνθρωπος”.
Ποιος είναι αυτός;
Είναι μια σχεδόν θρυλική φιγούρα της…αρχαιότητας.
Το όνομά του το πήρε από έναν αρχαίο Αθηναίο, τον Τίμωνα, ο οποίος είχε χρήμα και άρα είχε και πολλούς φίλους, πολλούς που παρασιτοζωούσαν γύρω του, πολλούς κόλακες, πολλή “Αυλή”, που λένε.
Ώσπου κάποια μέρα, τα λεφτά του τέλειωσαν και οι φίλοι και οι κόλακες εξαφανίστηκαν κι εκείνος έμεινε μόνος σκάβοντας χωράφια για να ζήσει, μακριά απ’ όλους που λίγο πριν τον κολάκευαν.
Τότε κατάλαβε την κακία του κόσμου, κατάλαβε πως οι άνθρωποι σου πουλούν αγάπη μόνο για όσο μπορούν να κερδίζουν από σένα και, μόλις δε μπορούν πια να κερδίζουν από σένα, παίρνουν την αγάπη τους στον ώμο και φεύγουν γι’ άλλες πολιτείες. Έτσι, ο Τίμων μίσησε τους ανθρώπους και ορκίστηκε να μην έχει πια καμιά σχέση με κανέναν απ’ αυτούς. Αποτραβήχτηκε σ’ ένα απόμερο χωράφι και δεν ήθελε ούτε να ακουέι πια για το ον που λέγεται άνθρωπος.
Μόνο μισούσε πια, γι’ αυτό και πήρε απ’ τους συγχρόνους του το προσωνύμιο “Μισάνθρωπος”.
Ο ιστορικός Λουκιανός μάλιστα αναφέρει μια ανέκδοτη ιστορία γι αυτόν (το διαβάζουμε στο υπέροχο “Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους” του Δημήτρη Σαραντάκου):
Κάποτε ο Τίμων ο Μισάνθρωπος κατέβηκε στην Εκκλησία του Δήμου και είπε τα εξής στους έκπληκτους συμπολίτες του: «Άνδρες Αθηναίοι, όπως ξέρετε στο χτήμα που έχω στους πρόποδες του Υμηττού, υπάρχει μια συκιά, που χρησίμεψε ως τώρα σε πολλούς για να κρεμαστούν. Επειδή σκοπεύω να χτίσω μια καλύβα εκεί και θα κόψω αυτή τη συκιά θα ήθελα να ειδοποιήσω όσους έχουν σκοπό να αυτοκτονήσουν, να το κάνουν σύντομα, πριν κόψω το δέντρο».
Λέγεται μάλιστα ότι πέθανε από γάγγραινα, επειδή δεν άφηνε γιατρό να πλησιάσει να του γιατρέψει ένα ασήμαντο τραύμα! Έτσι, ο Τίμων ο Μισάνθρωπος έμεινε ως στερεότυπη, σχεδόν επιθεωρησιακή, φιγούρα για τραγωδούς και κωμωδιογράφους. Κεντρικό θέμα έχει υπάρξει στον κλασικό “Δύσκολο” του κωμωδιογράφου Μενάνδρου αλλά και στον “Τίμωνα τον Αθηναίο” του Σαίξπηρ.
(Και παραλλαγές του, με άλλο βέβαια όνομα, μπορούμε να βρούμε πλείστες όσες κωμωδίες και δράματα- θα έλεγα ακόμη και το ρόλο του Ορέστη Μακρή στη θρυλική “Κάλπικη Λίρα”).
Το ερώτημα είναι: υπάρχει ο Τίμων ο Μισάνθρωπος στις μέρες μας;
Τα μάτια μου λένε πως, ναι, υπάρχει.
Είναι αυτός που γυρίζει σπίτι και βάζει τις φωνές στη γυναίκα του, γιατί πήρε μια κολώνια που της άρεσε και δε γύρισε όλα τα σούπερμάρκετ της περιοχής για να βρει τη φτηνότερη.
Είναι αυτός που μαλώνει τους οικείους του γιατί ξεχάσανε αναμμένο το φως του διαδρόμου, ενώ δεν το χρειάζονταν.
Είναι αυτός που μετράει τις μπουκιές ψωμί που τρώνε οι άλλοι και κάνει παρατηρήσεις για το καθετί.
Είναι αυτός που μετράει τα δευτερόλπετα που ήταν αναμμένο το θερμοσίφωνο και κρατάει χρόνο.
Είναι αυτός που πάει στον μπακάλη να αγοράσει ντοματοπολτό και δημιουργεί θέμα γιατί στο σούπερμάρκετ βρίσκει τη συσκευασία 20 λεπτά φτηνότερη.
Είναι αυτός που, όποιον περάσει από μπροστά του και τον χαιρετήσει, μόλις γυρίσει την πλάτη του πάντα θα βρει κάτι να του προσάψει απ’ το παρόν ή απ’ το παρελθόν.
Είναι αυτός που βρίζει τους ανάπηρους γιατί τρώνε θέσεις πάρκινγκ και αναγκάζεται αυτός να κάνει κύκλους. Είναι αυτός που βρίζει τους πολύτεκνους γιατί παίρνουν επιπλέον μόρια τα παιδιά τους για να περάσουν στα πανεπιστήμια. Είναι αυτός που βρίζει τους μετανάστες γιατί, αν πάθουν κάτι σοβαρό, έχουν πρόσβαση στο νοσοκομείο.
Είναι αυτός που, όταν μαθαίνει πως βιάσανε μια γυναίκα, αμέσως βγάζει το συμπέρασμα πως… “τα ‘θελε ο κώλος της” και πως σίγουρα θα… κουνιότανε και τώρα κάνει την παρθένα.
Είναι αυτός που, όταν μαθαίνει πως κάποιος αυτοκτόνησε, η πρώτη του κουβέντα είναι “καλό λαμόγιο θα ‘σουνα κι εσύ για να αυτοκτονήσεις”.
Είναι αυτός που βλέπει να κατάσχεται το σπίτι κάποιου από την τράπεζα και λέει χαρέκακα “καλά του κάνουν, ας μην έπαιρνε σπίτι, αφού δεν είχε λεφτά”.
Είναι αυτός που, όταν ακούει πως κάποιος απεργεί ψάχνοντας το δίκιο του, τον αποκαλεί βρωμιάρη κι απατεώνα και εύχεται να τον δείρουν και να τον απολύσουν.
Είναι αυτός που, καθισμένος στην πολυθρόνα του απέναντι απ’ την τηλεόραση, βρίζει όποιον δει να προσπαθεί να βγάλει το κεφάλι του έξω απ’ το νερό της ήττας.
Είναι αυτός που ξυπνάει το δίκιο μέσα του, μόνο όταν πρόκειται για το δικό του. Και ξανακοιμάται αμέσως, μόλις το ικανοποιήσει. Ή, όταν δεν το ικανοποιήσει, εύχεται να χαθεί το δίκιο και των υπολοίπων.
Είναι αυτός που του φταίνε όλοι και όλα, αυτός που βλέπει στον εαυτό του τον αναμάρτητο και στους άλλους τον διάβολο προσωποποιημένο.
Αυτός είναι ο Τίμων ο Μισάνθρωπος.
Και το όνομά του ακόμη μαρτυρεί το αξιακό του σύστημα: Τίμων, εκ του “τιμή”… φράγκα σα να λέμε!
Οι αρχαίοι ιστορικοί, κωμωδιογράφοι και τραγωδοί τον τίμησαν δεόντως με την πένα τους. Η σύγχρονη γραφή τον έχει αποκλείσει από τους ρόλους της.
Κι όμως, σήμερα ο Τίμων είναι βεβαιότατα ακόμη πιο συνηθισμένος και αναγνωρίσιμος τύπος σε σχέση με τότε.
Ο Τίμων ο Μισάνθρωπος είναι ο συνηθέστερος διπλανός μας στο λεωφορείο, στο φανάρι, στη δουλειά, στην ουρά της τράπεζας, στο χώρο αναμονής του ιατρείου, στο γήπεδο, στη λαϊκή.

Πηγή:toixo-toixo.blogspot.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Ας φάμε τις σάρκες μας

Το τελευταίο διάστημα διαπιστώνω, ολοένα και περισσότερο, με φρίκη και απέχθεια, ότι πολλοί άνθρωποι έχουν αρχίσει και αναπτύσσουν ένστικτα μίσους απέναντι στους άλλους, τα οποία εκδηλώνονται με ποικίλους τρόπους και δι’ ασήμαντον αφορμή, στις περισσότερες των περιπτώσεων. Και διερωτώμαι, είναι αυτό σημείο των καιρών ή μήπως ανέκαθεν υπήρξε κομμάτι της κουλτούρας μας, το οποίο καλύψαμε πρόχειρα με ευμάρεια στους καιρούς της αφθονίας και τώρα που ξέφτισε το περιτύλιγμα κανιβαλίζουμε αδιακρίτως στους καιρούς τους χαλεπούς;
Έχω την αίσθηση, για να μην πω τη βάσιμη υποψία, ότι από άκρου εις άκρον στη χώρα έχουν διαμορφωθεί στρατόπεδα αποτελούμενα από ένα συνονθύλευμα ετοιμοπόλεμων κομάντος, διαφορετικών κοινωνικών στρωμάτων και εκπαίδευσης. Όλοι μπορούν να μπουν στο τάγμα, όποιο διαλέξει ο καθένας. Ιδιωτικοί υπάλληλοι εναντίον δημοσίων και δη απολυμένων ΕΡΤ και όσων πλέον κινδυνεύουν με απόλυση, υποστηρικτές της κυβερνητικής φόρμουλας για την εξυγίανση του κράτους εναντίον συριζέων ριζοσπαστών και όχι μόνο, χρυσαυγίτες εναντίον του σύμπαντος και πάει λέγοντας. Σε μεγάλο βαθμό η προπαγάνδα, τόσο στο εσωτερικό της χώρας, όσο και στο εξωτερικό, έχει κάνει καλά τη δουλειά της και αυτό γιατί είμαστε όλοι ευάλωτοι απέναντι σε αυτό που μας συμβαίνει και το ένστικτο επιβίωσης μας επιβάλει να λειτουργούμε επιθετικά σε πρόσωπα και καταστάσεις του χεριού μας για να βγάλουμε το άχτι μας.
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν απολέσει κάθε ίχνος ευαισθησίας και είναι έτοιμοι να κατακεραυνώσουν τους πάντες στο διάβα τους. Θεωρώ πως αυτό που δεν έχουμε αντιληφθεί είναι ότι παίζουμε με την ίδια ομάδα σε αυτό το παιχνίδι του παραλόγου και έχουμε ένα κοινό χαρακτηριστικό. Δεν είμαστε ελεύθεροι. Οι σκέψεις και τα σχέδια μας, ακόμα και για τα πιο απλά και καθημερινά πράγματα είναι αγκυλωμένα σε εμπόδια που δεν ελέγχουμε εμείς οι ίδιοι. Δεν έχουμε ούτε καν την ευχέρεια να αποφασίσουμε πώς θα διαθέσουμε το εισόδημά μας, αφού είναι μεν τόσο πενιχρό και επιπλέον πληρώνουμε φόρους και εισφορές χωρίς αντίκρισμα.
Τίποτα δεν μας ανήκει πλέον και το ζήτημα δεν έχει μόνο οικονομικές προεκτάσεις. Είναι ζήτημα αξιών. Ανατρέπεται, άραγε, αυτή η κατρακύλα; Μπορεί κάποιος να εφεύρει τρόπους μέσα στην καθημερινότητά του έτσι ώστε να νιώθει απόλυτα κύριος του εαυτού του μέσα σε αυτή την οικονομική και ηθική αιχμαλωσία για να προστατεύσουμε τουλάχιστον τη σωματική και ψυχική μας υγεία; Ελευθερία σημαίνει να επιλέγεις ποιο δρόμο θέλεις να διαλέξεις. Μπορούμε να διαλέξουμε;

Πηγή: http://www.protagon.gr/-της Σταματέλλας Πουλή

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....