Βουλγαρία: Πιο χαμηλοί μισθοί και από την Κίνα

Ο κατώτατος μισθός στη χώρα δεν είναι μόνο ένας από τους χαμηλότερους σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά αποδεικνύεται ότι είναι μικρότερος και από τον ελάχιστο μισθό στην Κίνα. Στη Βουλγαρία ο κατώτατος μισθός είναι 300 λέβα ή 159 ευρώ το μήνα αναφέρει το βουλγαρικό Κρος. Οι Κινέζοι εργοδότες υποχρεώνονται από τις αρχές να καταβάλουν στους εργαζόμενους τουλάχιστον 1.400 γουάν ή 172 ευρώ το μήνα. Η Βουλγαρία και η Ρουμανία, χώρες της ΕΕ έχουν τους χαμηλότερους μισθούς και όπως λέγονται στην αγορά είναι χώρες «ανταγωνιστικές». Ένας Βούλγαρος πωλητής, για παράδειγμα λαμβάνει 12 φορές μικρότερο μισθό από έναν πωλητή στο Λουξεμβούργο, όπως διαβάζουμε στο Βαλκανικό περισκόπιο. Τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι ο κατώτατος μισθός μόνο σε 11 χώρες της ΕΕ είναι υψηλότερος από ό, τι στην Τουρκία, σημειώνει το βουλγαρικό δημοσίευμα.

Πηγή: http://www.newsbomb.gr/

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Είσαι διαθέσιμος; Λέγε, ρε, είσαι;

Είσαι από ΑΣΕΠ ή είσαι από ΕΣΠΑ; Είσαι από επετηρίδα ή από μοριοδότηση; Έχεις μεταπτυχιακό; Διδακτορικό; Για μέτρα τα προσόντα σου. Φίλησες κατουρημένες ποδιές; Έγλειψες για τη μετάθεση; Ψήφισες για αιρετούς τα κομματόσκυλα; Έκανες μόκο όταν αδικούσαν τον συνάδελφο; Δούλεψες κάθε μέρα απεργίας – δε γίνεται τίποτα ρε παιδιά με πυροτεχνήματα απεργίες; Πήρες ακριβό αμάξι; Έπαιξες χρηματιστήριο; Την κοπάναγες από τη δουλειά στη ζούλα; Είπες «μπράβο» στον φασίστα για το χαστούκι, αφού «της άξιζε»; Αγόρασες Πρώτο Θέμα και ψώνισες με τα κουπόνια; Έκανες υπομονή όταν σου κόβαν τον μισθό ή όταν σε ρίχναν στη δουλειά (θα αναγνωριστεί βρε αδελφέ η αξία σου μια μέρα); Φοβήθηκες μη βγεις από το ευρώ; Γέμισες μία σακούλα τρόφιμα για το «όλοι μαζί μπορούμε»; Είπες «ρε παιδιά δεν γίνονται αυτά» κι όταν έγιναν κοίταξες αλλού; Νομίζεις ότι θα γλιτώσεις; Είσαι αυτός που προσευχόταν κάθε βράδυ κι έλεγε «έχει ο θεός» και σ’ αυτή αλλά και στην άλλη ζωή; Είσαι αυτός που ξεπατωνόταν στη δουλειά όταν οι άλλοι κανόνιζαν τις βάρδιες και τις άδειες με τον κομματάρχη προϊστάμενο; Βρισκόσουν στους δρόμους, στις συνελεύσεις, στη γειτονιά ονειρευόμενος μιαν άλλη κοινωνία, έναν πιο δίκαιο και λίγο πιο όμορφο κόσμο; Είσαι αυτός που κάθε χρόνο έβαζε λιγότερο ψωμί στο σπίτι γιατί αρνήθηκες να τα τσεπώσεις από αλλού και δεν έλειψες από καμία απεργία (πώς θα κοίταζες στα μάτια τα παιδιά σου ή τους συντρόφους); Κοιμόσουν χωρίς ενοχές τα βράδια αλλά το νοίκι ή η δόση έτρεχε κι ο δοσατζής τραπεζίτης σού έσφιγγε τη θηλιά κάθε μέρα κι έναν πόντο την ώρα που σταμάταγες το παιδί από τη δεύτερη ξένη γλώσσα που ούτε στο σχολείο πια δεν κάνει; Όποιος κι αν είσαι – και μάλλον είσαι λίγο απ’ όλα και περισσότερα ακόμα – είσαι διαθέσιμος; Είσαι διαθέσιμος να περάσουν από πάνω σου οι λεγεώνες των ληστών; Να σε τσακίσουν, να σε εκμηδενίσουν, να σε ρουφήξουν και να σε πετάξουν στα σκουπίδια; Είσαι διαθέσιμος να αφήσεις τα παιδιά σου ενέχυρο στα σκλαβοπάζαρα της Ευρώπης; Με κουτσουρεμένη γνώση, αφυδατωμένη κρίση, ψόφια απόφαση. Πόσο άθλιο είσαι διαθέσιμος να τους κληροδοτήσεις το μέλλον; Με πόση προθυμία, όταν αρρωστήσεις, δεν θα τολμήσεις να σκεφτείς ότι σου αξίζει να γίνεις καλά; Πόσο σου φτιάχνουν τη διάθεση το κυνήγι των μεταναστών και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης; Πόσο διαθέσιμος είσαι να μετράς με αγωνία τις πανάκριβες κι αμφιβόλου ποιότητας σταγόνες νερού που χύνονται από το ποτήρι; Κι όταν μετράς τα φραγκοδίφραγκα για να πληρώσεις το ρεύμα, πόσο σθεναρά διαθέσιμος νιώθεις; Είσαι διαθέσιμος να πεινάσεις και να αφήσεις και τους άλλους να πεινάσουν; Πόσα δικαιώματα και ελευθερίες είσαι διαθέσιμος να θυσιάσεις για την επόμενη δόση; Είσαι διαθέσιμος να παγώσεις τον χειμώνα; Να προσπερνάς με αξιοθρήνητη σιωπή τα ανθρώπινα κουβάρια μέσα στα χαρτόκουτα χωρίς να σκέφτεσαι ότι είσαι εσύ ο επόμενος; Είσαι διαθέσιμος να παραχωρήσεις τη νοημοσύνη σου και την ηθική σου υπόσταση, να υποχωρήσεις στα θέλω σου και να προσχωρήσεις στην εγκληματική τρέλα της απάθειας; Να ζεις φυλακισμένος στην απόγνωση; Όταν δεν θα σου ‘χει μείνει ούτε μία λέξη να ουρλιάξεις, είσαι διαθέσιμος να σωπάσεις για πάντα; 

Πηγή:pnevmantilogias

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Πρωταθλητές στις μειώσεις μισθών

Αποκαρδιωτικά για την Ελλάδα είναι τα αποτελέσματα της έρευνας που διεξήγαγε η βρετανική Βουλή των Κοινοτήτων σχετικά με τις μειώσεις μισθών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Για άλλη μία φορά, η χώρα μας καταγράφει αρνητική πρωτιά, καθώς βρίσκεται στην... κορυφή της λίστας των χωρών-μελών, όσον αφορά στις μειώσεις μισθών. Η συλλογή στοιχείων έγινε κατόπιν αιτήματος των Εργατικών της αντιπολίτευσης. Αναλυτικά τα στοιχεία Ειδικότερα, κατά τη διάρκεια της ύφεσης, από τα μέσα του 2010 έως σήμερα, αποκαλύφθηκε ότι το ωρομίσθιο του εργαζομένου στην Ελλάδα έχει υποστεί μείωση της τάξης του 11,3%. Ακολουθούν, μεταξύ άλλων, η Πορτογαλία και η Ολλανδία, ενώ στη Βρετανία, όπου επικεντρώνεται η έκθεση, το ποσοστό της μείωσης αγγίζει το 5,5%. Πτώση στις απολαβές τους κατά 3,3% έχουν υποστεί και οι εργαζόμενοι στην Ισπανία την ίδια περίοδο, ενώ στην Κύπρο το αντίστοιχο ποσοστό ανέρχεται στο 3%. Αντιθέτως, στη Γερμανία τα ωρομίσθια αυξήθηκαν κατά 2,7% την περίοδο της ύφεσης και στη Γαλλία κατά 0,4%. Πάρα ταύτα η μεγαλύτερη άνοδος έχει σημειωθεί στην Βουλγαρία (13,2%). Συγκεντρωτικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση το μέσο ωρομίσθιο έχει ελαττωθεί κατά 0,7% και στην Ευρωζώνη κατά 0,1%. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης σε πρόσφατη έκθεσή του είχε προβλέψει ότι η ελληνική οικονομία θα παρουσιάσει ύφεση και το 2014, για έβδομο δηλαδή κατά σειρά χρόνο, με το ΑΕΠ να συρρικνώνεται κατά 1,2%. Επιπλέον είχε εκτιμήσει ότι η ανεργία θα αγγίξει το 28% έως και τα τέλη του 2014. Στην έκθεσή του για τον δείκτη ευημερίας, ο ΟΟΣΑ ανέφερε ότι το μέσο καθαρό εισόδημα ενός νοικοκυριού στην Ελλάδα ανέρχεται στα 20.440 δολάρια ετησίως (15.890 ευρώ), ποσοστό ελαφρώς χαμηλότερο από τον μέσο όρο στις χώρες-μέλη (23.047 δολάρια το χρόνο). Στο 4,6% η ύφεση Στο μεταξύ η Ελληνική Στατιστική Αρχή ανακοίνωσε σήμερα ότι η ύφεση στην Ελλάδα κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2013, ανήλθε στο 4,6%. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, η ύφεση παρουσίασε επιβράδυνση, καθώς το πρώτο τρίμηνο του τρέχοντος έτους, το ΑΕΠ είχε μειωθεί κατά 5,6%. Κατά τη διάρκεια του 2012, το ΑΕΠ μειωνόταν με ρυθμό άνω του 5,7% (έως 6,7%). Στα 2,6 δισ. ευρώ το πρωτογενές πλεόνασμα Στα 2,6 δισ. ευρώ ή 1,4% του ΑΕΠ ανήλθε την περίοδο Ιανουαρίου-Ιουλίου το πρωτογενές πλεόνασμα της κεντρικής κυβέρνησης, όπως έδειξαν τα προσωρινά στοιχεία εκτέλεσης του Κρατικού Προϋπολογισμού για το 1ο επτάμηνο του 2013, όπως τα ανακοίνωσε ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας. Ο στόχος που είχε τεθεί ήταν για έλλειμμα 3,1 δισ. ευρώ. Σημειώνεται πως τα στοιχεία που ανακοινώθηκαν δεν περιλαμβάνουν τους προϋπολογισμούς των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των ασφαλιστικών ταμείων, καθώς και τους τόκους για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους. Πηγή:http://www.zougla.gr

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Πόσα χρόνια χρειάζεται να δουλέψετε για να αγγίξετε το μισθό ενός ευρωβουλευτή

Όσο κι άν… τρέξει κανείς δεν τους φτάνει με τίποτα! Ξέρετε πόσα χρόνια χρειάζεται να εργαστεί ο ο μέσος έλληνας εργαζόμενος για να βγάλει όσα κερδίζει ο ευρωβουλευτής μέσα σε πέντε μόνο χρόνια; Σαράντα εννέα! Μια ολόκληρη ζωή, δηλαδή… Το ετήσιο εισόδημα κάθε ευρωβουλευτή είναι 213.924 ευρώ (μεικτά) έναντι 21.606 του μέσου έλληνα μισθωτού, που σημαίνει 890% υψηλότερο. Στην πενταετία δε, το σύνολο του εισοδήματος που εισπράττει κάθε ευρωβουλευτής φτάνει τα 1.069.620 ευρώ… Και το φαινόμενο δεν είναι ελληνικό, αλλά ευρωπαϊκό, όπως δείχνει έρευνα που διεξήγαγε επιστημονική ομάδα για λογαριασμό της γερμανικής ιστοσελίδας www.presvergleich.de , η οποία ασχολείται αποκλειστικά με θέματα καταναλωτή. Ο μέσος Πολωνός μισθωτός χρειάζεται 78 χρόνια δουλειάς για να κερδίσει όσα βγάζει σε μια πενταετία ο ευρωβουλευτής τον οποίο επέλεξε, ενώ ο Βούλγαρος 108 χρόνια! Στην έρευνα που αναδημοσιεύεται στην ιταλική εφημερίδα «Ρεπούμπλικα» η Ελλάδα κατέχει τη 12η θέση στην κατάταξη των χωρών με το μεγαλύτερο άνοιγμα ψαλίδας ανάμεσα στους μισθούς των ευρωβουλευτών και των ψηφοφόρων τους. Πρωταθλήτριες στις πέντε πρώτες θέσεις είναι οι: Βουλγαρία, Λετονία, Ρουμανία, Λιθουανία και Πολωνία.

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Ασφάλιση και συντάξεις

Ασφάλιση και συντάξεις

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Καθορισμός της διαδικασίας επιλογής των προς μετάταξη ή μεταφορά υπαλλήλων

Καθορισμός της διαδικασίας επιλογής των προς μετάταξη ή μεταφορά υπαλλήλων

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Στην Ελλάδα ξεπουλάνε το νερό, στο εξωτερικό κοινωνικοποιείται

Οι υπέρμαχοι της ιδιωτικοποίησης του νερού προφανώς προσποιούνται ότι δεν βλέπουν και δεν ακούν τι έχει να επιδείξει στο φλέγον αυτό ζήτημα η διεθνής εμπειρία. Δεκατέσσερις φοιτητές του ΕΜΠ, από το διατμηματικό Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Επιστήμη και Τεχνολογία Υδατικών Πόρων», το υπενθυμίζουν. Μελέτησαν μία προς μία όλες τις περιπτώσεις ιδιωτικοποιήσεων του νερού παγκοσμίως και τις παρουσίασαν πρόσφατα σε εργασία με τίτλο «Υδατικοί πόροι, υποδομές και υπηρεσίες νερού: Ιδιωτικοποίηση ή κοινωνικοποίηση». Οι μεταπτυχιακοί φοιτητές αναλύουν τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές παραμέτρους της εμπλοκής των ιδιωτών στη διαχείρισή του και αναδεικνύουν την ασφυκτική πίεση των διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και το ρόλο που έπαιξαν για να οδηγηθούν πολλά κράτη στην ιδιωτική διαχείριση του ύδατος. Από τη Βολιβία, την Τανζανία και την Αργεντινή μέχρι τη Γαλλία και τον Καναδά η παραχώρηση του νερού σε ιδιώτες φέρει σε γενικές γραμμές τα εξής χαρακτηριστικά: «Σκανδαλώδη περιθώρια κέρδους για τους ιδιώτες, άνιση πρόσβαση στο νερό των χαμηλών κυρίως εισοδηματικών τάξεων, αύξηση τιμολογίων, αθέτηση υποσχέσεων από πλευράς εταιρειών για επενδύσεις στο δίκτυο, σκανδαλώδεις όρους παραχώρησης, αδιαφανείς διαδικασίες στις συμβάσεις, περιβαλλοντικούς κινδύνους, απολύσεις, απώλεια τεχνογνωσίας», ανέφερε η τοπογράφος μηχανικός του ΑΠΘ MSc, Ευστρατία Σεπετζή. Επικεφαλής της όλης προσπάθειας, οι διδάσκοντες Δημήτρης Κουτσογιάννης και Ανδρέας Ευστρατιάδης. Η διεθνής εμπειρία εκθέτει τους θιασώτες των ιδιωτικοποιήσεων υδατικών πόρων, καθώς μετά την «επέλαση» των επενδυτών, η διαχείριση επιστρέφει στο Δημόσιο, για να διασφαλιστεί το βασικό αυτό αγαθό για τους πολίτες, όπως προκύπτει από έρευνα του ΕΜΠ.

ΒΟΛΙΒΙΑ
Αυξήσεις-ρεκόρ στις τιμές Την περίπτωση της Βολιβίας, η οποία «έχει μπει στο ρεκόρ Γκίνες ως η χώρα με τα περισσότερα πραξικοπήματα (193) από την ανεξαρτησία της, το 1825, μέχρι και την αποκατάσταση της δημοκρατίας», μελέτησε και ανέδειξε ο πολιτικός μηχανικός Ιάσων Αποστολόπουλος. Το 1997 η Παγκόσμια Τράπεζα και η Διεθνής Τράπεζα Ανάπτυξης έθεσαν ως προϋπόθεση για την ανανέωση των δανειακών συμβάσεων την ιδιωτικοποίηση των υποδομών του νερού. Υπογράφονται δύο συμβάσεις παραχώρησης το 1997 για την πρωτεύουσα της χώρας El Alto/La Paz με θυγατρική της γαλλικής Suez. Δύο χρόνια αργότερα ακολουθεί η δεύτερη σύμβαση, που κατακυρώνεται στο μοναδικό πλειοδότη, τη διεθνή κοινοπραξία Aguas de Tunari με επικεφαλής την πολυεθνική Bechtel και αφορά την παραχώρηση των υποδομών ύδρευσης και αποχέτευσης της πόλης Cochabamba με 600.000 πληθυσμό. Η διασφάλιση των όρων του συμβολαίου της εταιρείας με την κυβέρνηση περνάει μέσα από νόμο και η πρώτη τα παίρνει όλα: κρατικές υποδομές, αποκλειστική χρήση των υδατικών πόρων, κατάργηση όλων των ανεξάρτητων μέσων ύδρευσης και μεταβίβαση των υποδομών τους στην εταιρεία. Μέσα σε ένα μήνα η εταιρεία προχωρεί σε υπέρογκες αυξήσεις καταπατώντας τους όρους του συμβολαίου (35%), οι οποίες κυμάνθηκαν από 60% έως 200% και αφορούσαν ανθρώπους που ζούσαν με 2 δολάρια τη μέρα. Το επόμενο διάστημα προκαλείται θύελλα κοινωνικών αντιδράσεων με κύριο αίτημα τη λήξη της αποικιοκρατικής σύμβασης και την επανακοινωνικοποίηση του νερού και, ύστερα από τρεις μήνες διαμαρτυριών, η κυβέρνηση ακυρώνει το συμβόλαιο με την Bechtel: «Η ήττα της εταιρείας προκάλεσε τεράστιο αντίκτυπο παγκοσμίως και έμπνευση για ανάλογους αγώνες υπεράσπισης των θεωρούμενων ως κοινωνικών αγαθών. Αποτέλεσε την πιο γνωστή περίπτωση ιδιωτικοποίησης του νερού και προκάλεσε παγκόσμια αύξηση της κοινωνικής επίγνωσης για το τι μπορεί να επιφέρει η ιδιωτικοποίηση στο νερό. Εφερε τις φτωχές κοινότητες των ιθαγενών στο πολιτικό προσκήνιο και κατά κάποιο τρόπο άνοιξε το δρόμο για τον πρώτο Ινδιάνο πρόεδρο στη βολιβιανή ιστορία, τον Εβο Μοράλες», τονίζει ο κ. Αποστολόπουλος. Η έτερη γαλλική εταιρεία, προκειμένου να μην επαναληφθεί η αποτυχία της Cochabamba, έκανε προσεκτικότερη διαχείριση όσον αφορά τις αυξήσεις στην πρωτεύουσα της χώρας, χωρίς όμως να τις αποφύγει. Η κυβέρνηση λύει το 2005 το συμβόλαιο με την Aguas de Illimani (Suez), η οποία αντικαθίσταται από τη δημόσια EPSAS. Ενα χρόνο μετά δημιουργεί νέα cooperativa (ανεξάρτητο συνεταιρισμό) με τη συνεργασία της κρατικής εταιρείας.

ΓΑΛΛΙΑ
Καμία επένδυση από τους ιδιώτες «Παρ' όλο που το Παρίσι αποτέλεσε το διεθνές σύμβολο της Σύμπραξης Δημόσιου-Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ), καθώς στη Γαλλία από τα μέσα του 19ου αιώνα εφαρμοζόταν αυτή η πρακτική, το 2010 η διαχείριση του νερού περνάει εξ ολοκλήρου στο δημόσιο έλεγχο», αναφέρουν οι Γιώργος Αλεξίου και Παρασκευή Σταμούλη, αγρονόμοι-τοπογράφοι μηχανικοί του ΕΜΠ, που παρουσίασαν την εισήγηση «Επανακοινωνικοποίηση υποδομών νερού, το παράδειγμα του Παρισιού». Οπως εξηγούν, «μέχρι το 1984 τα συστήματα διαχείρισης νερού του Παρισιού κατείχε ο δήμος, ωστόσο η τιμολόγηση του νερού, από το 1864 ακόμη, πραγματοποιούνταν από ιδιωτική εταιρεία. Το 1984, ο τότε δήμαρχος Ζ. Σιράκ πάει ένα βήμα παραπέρα και υπογράφει συμβόλαιο με τις θυγατρικές Veolia και Suez -δύο γαλλικές εταιρείες που κυριαρχούν παγκοσμίως στον τομέα της διαχείρισης των δικτύων ύδρευσης- για τη συνδιαχείριση της τροφοδοσίας νερού και των υπηρεσιών τιμολόγησης, αλλά και τη συντήρηση του αρδευτικού δικτύου. »Τρία χρόνια μετά, η παραγωγή νερού και ο μηχανισμός ελέγχου περνούν στα χέρια των δύο προαναφερθεισών εταιρειών και για το σκοπό αυτό ιδρύεται η κεφαλαιουχική εταιρεία SAGEP, στην οποία συμμετέχουν με ποσοστό 70% ο δήμος, με 28% οι δύο εταιρείες, ενώ το 2% κατέχει η δημόσια γαλλική τράπεζα επενδύσεων. »Με την εκλογή του στο δημαρχιακό θώκο ο Μπ. Ντελανοέ, το 2001, προβάλλει μία τελείως αντίθετη πολιτική αντιμετώπιση όσον αφορά τη διαχείριση του νερού, και για μία επταετία προετοιμάζει το έδαφος για την επαναδημοτικοποίησή του: Επαναδιαπραγματεύεται τα συμβόλαια με τους γαλλικούς κολοσσούς και απαιτεί την πραγματοποίηση μη υλοποιημένων αλλά προγραμματισμένων έργων. Ταυτόχρονα προχωρεί στην εκπόνηση νομικών οικονομοτεχνικών μελετών για την ίδρυση της Eau de Paris, της σημερινής δηλαδή δημόσιας επιχείρησης ύδρευσης-αποχέτευσης του Παρισιού». Η μετάβαση όλων των δραστηριοτήτων παραγωγής και διανομής πόσιμου νερού στο δημόσιο φορέα ολοκληρώθηκε το 2010, παρ' όλο που, όπως σημειώνουν οι δύο εισηγητές, «ήταν δύσκολη, ιδιαίτερα στο κομμάτι που αφορούσε την οικονομική διαχείριση και τα συστήματα των πληροφοριών, καθώς υπήρχαν ασαφή ιδιοκτησιακά όρια». Στην πρώτη αποτίμηση, η Eau de Paris ανακοίνωσε ότι συνολικά εξοικονόμησε 35 εκατ. ευρώ κατά τον πρώτο χρόνο σε σχέση με τα αντίστοιχα κόστη συμβολαίου των Veolia και Suez, ενώ τον Ιανούριο του 2011 ανακοινώνει μείωση τιμής 8% και δεσμεύεται ότι η τιμή δεν θα αυξηθεί πάνω από τον πληθωρισμό έως το 2015, παρά τη μείωση εσόδων που συνδέονται με τη μείωση των όγκων κατανάλωσης νερού.

ΤΑΝΖΑΝΙΑ
Από το κακό Δημόσιο στο χειρότερο ιδιώτη Η Τανζανία, μία από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου, λόγω εξωτερικών πιέσεων υπέκυψε σε διεθνείς χρηματοοικονομικούς όρους και τη δεκαετία του '90 άρχισε να ιδιωτικοποιεί πολλές δημόσιες επιχειρήσεις: «Στην πραγματικότητα, η επανακοινωνικοποίηση του ύδατος στο Νταρ-ες-Σαλάμ ήταν μια κατάσταση προεπιλογής που δημιουργήθηκε από την κατάρρευση μιας ιδιωτικής σύμβασης και όχι μια στρατηγική κίνηση που προγραμματίστηκε από κυρίαρχα πολιτικά όργανα», εξηγεί ο Ιωσήφ Φουντουλάκης, πολιτικός μηχανικός του ΕΜΠ. «Το σύστημα ύδρευσης και αποχέτευσης του Νταρ-ες-Σαλάμ ήταν σε άθλια κατάσταση όταν η κυβέρνηση της Τανζανίας αποφάσισε να το ιδιωτικοποιήσει το 2003, υπογράφοντας συμβόλαιο με τη City Water Services (CWS), μια κοινοπραξία των Biwater (Ηνωμ. Βασίλειο) and Gauff (Γερμανία). Αυτή η ιδιωτική κοινοπραξία ενώθηκε αργότερα με την ιδιωτική εταιρεία της Τανζανίας, Superdoll. Αλλά η ιδιωτική διαχείριση δεν έκανε τίποτα για να βελτιώσει την κατάσταση. Το 2005 δημιουργείται η Dar es Salaam Water and Sewewrage Corporation (DAWASCO), μια ημικρατική επιχείρηση. »Το ποσοστό διαρροών μειώθηκε σε μεγάλο βαθμό, ενώ υπάρχει αύξηση της διοχέτευσης νερού στα νοικοκυριά, όχι όμως τόσο ικανοποιητική όσο θα έπρεπε, εξαιτίας των έντονων κοινωνικών ανισοτήτων», εξηγεί ο εισηγητής. Οσον αφορά την ποιότητα του νερού, οι ποσότητες που παράγονται στις εγκαταστάσεις του ποταμού Ruvu και τους κεντρικούς αγωγούς ύδατος ανταποκρίνεται στα πρότυπα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Ομως τα προβλήματα συσσωρεύονται εξαιτίας της μη πληρωμής από τις δημόσιες υπηρεσίες των λογαριασμών νερού, τα χρήματα των οποίων αποτελούν το 25% των λειτουργικών δαπανών της εταιρείας.

ΚΑΝΑΔΑΣ
Περιβαλλοντική καταστροφή Το Hamilton, που βρίσκεται νοτιοδυτικά της λίμνης Οντάριο του Καναδά, είναι ένα λιμάνι, άλλοτε κέντρο βιομηχανίας χάλυβα, στο οποίο ενυπάρχει έντονη η κοινωνική αντίθεση μεταξύ εργατικής και εύπορης τάξης, όπως μας εξηγούν οι δύο εισηγήτριες Ελισάβετ Φελώνη και Εφη Μόσχου. Το 2004 ένας δεκαετής αγώνας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού τερματίστηκε με μια σημαντική νίκη των πολιτών της πόλης του Hamilton του Καναδά. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, το δημοτικό συμβούλιο ψήφισε την επαναδημοτικοποίηση της λειτουργίας και της συντήρησης του νερού της πόλης, θέτοντας τέλος σε μια εποχή μυστικότητας, δυσλειτουργικού εξοπλισμού, διαρροής λυμάτων και συνεχών αλλαγών στις εταιρείες εργολάβων. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο δήμος επιθυμούσε και πάλι την ανάθεση στον ιδιωτικό τομέα, αλλά λόγω των αντιδράσεων της κοινωνίας, που διεκδίκησαν ένα σαφές κοινωνικό πλαίσιο, οι συμφωνίες δεν ήταν ελκυστικές για τις εταιρείες, που απέσυραν το ενδιαφέρον τους. Η εταιρεία PUMP, που το 1994 ανέλαβε με απ'ευθείας ανάθεση το έργο, τήρησε μόνο του τον όρο για τη μεταφορά της έδρας στο Χάμιλτον. Οι ίδιες σημειώνουν ότι ο θλιβερός απολογισμός των πεπραγμένων της εταιρείας, που είχε τη μορφή ΣΔΙΤ (συμμετείχε με 30% στο συνταξιοδοτικό πρόγραμμα δασκάλων του Οντάριο) και δεν είχε καμία εμπειρία στην επεξεργασία νερού, καταδεικνύει ότι «κατά κανόνα για τον ιδιώτη βασικός στόχος είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους και σε δεύτερη προτεραιότητα ο πολίτης και η ποιότητα της παρεχόμενης υπηρεσίας, ενώ η περιβαλλοντική διάσταση τίθεται τελευταία στην ιεραρχία». Στα συμπεράσματά τους, οι δύο ερευνήτριες σημειώνουν, επίσης, ότι «η οργανωμένη και ενεργός συμμετοχή των πολιτών αποτελεί προϋπόθεση για τη διαμόρφωση αξιόπιστων φορέων κοινωνικών υπηρεσιών».

ΜΑΛΑΙΣΙΑ
Καθαρό νερό για λίγους Κατά την περίοδο 2005-2006, το Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο της Μαλαισίας τροποποίησε το Σύνταγμα και ψήφισε δύο διατάξεις που επιτρέπουν μια σαρωτική μεταρρύθμιση του τομέα των υδάτων. Η μεταρρύθμιση του νερού στη Μαλαισία έγινε με στόχο την αντιμετώπιση των συνεπειών της ιδιωτικοποίησης, η οποία, όπως εξηγούν οι εισηγητές Νεφέλη Μπομπότη και Νίκος Μπουντάς, πολιτικοί μηχανικοί ΕΜΠ, «μπορεί να έφερε γρήγορες αναβαθμίσεις των υποδομών, αλλά ταυτόχρονα δημιούργησε επανειλημμένες αυξήσεις τιμολογίων, μυστικότητα ως προς τις συμβάσεις, αυξανόμενο χρέος, αλλά και έλλειψη κεντρικού σχεδιασμού, που είχε αποτέλεσμα το διαφορετικό βαθμό ποιότητας και τις διαφορετικές χρεώσεις ανά πολιτεία». Η Μαλαισία είναι Ομοσπονδιακή Συνταγματική Μοναρχία με 13 πολιτείες και 3 ομοσπονδιακές επικράτειες. Εχει μέσο ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης πάνω από 5%. Οπως αναφέρουν, «πριν από τη μεταρρύθμιση προηγήθηκαν μεγάλες και ανοιχτές διαβουλεύσεις», κάτι που στην Ελλάδα δεν έγινε. «Το μεταρρυθμιστικό μοντέλο που προωθήθηκε φιλοδοξούσε να ενοποιήσει τις υπηρεσίες υδάτων και αποχέτευσης». Οπως εξηγούν οι δύο πολιτικοί μηχανικοί, «η ομοσπονδιακή κυβέρνηση προχώρησε στην ανάπτυξη μιας ολιστικής πολιτικής νερού της χώρας». Η διαχείριση της λεκάνης απορροής περνάει στον έλεγχο των κρατιδίων, ενώ ιδρύεται Εθνικό Συμβούλιο Υδατικών Πόρων (NWRC), που τελεί υπό την προεδρία του πρωθυπουργού. Το υπουργείο Οικονομικών, μέσω της Εταιρείας Διαχείρισης Υποδομών (ΡΑΑΒ), κατέχει και διαχειρίζεται τις υποδομές νερού των κρατιδίων και εξασφαλίζει χρηματοδότητη. Η φθηνή χρηματοδότηση μετατράπηκε όμως σε οικονομικά κέρδη για την ΡΑΑΒ, η οποία δεν ήταν απομονωμένη από τις πιέσεις της κυβέρνησης, καθώς η αδιαφάνεια στις προσφορές είναι καθεστώς, αφού το 72% των συμβάσεων έγιναν με απ' ευθείας ανάθεση.

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ
Απανωτές αυξήσεις Στη χώρα που μέχρι πριν από μερικά χρόνια αποτελούσε πρότυπο οικονομικής ανάπτυξης, ο χορός των αποκρατικοποιήσεων ξεκίνησε στα 1989 από τον τότε πρόεδρο της Αργεντινής, Κάρλος Μένεμ. Το νερό, πάντως, παρόλο που από τον Φλεβάρη του 1991 μέχρι τον Γενάρη του 1993 η τιμή του αυξήθηκε κατά 51%, παρέμενε σε δημόσια χέρια. «Αυτές οι αυξήσεις βοήθησαν ώστε, όταν μερικούς μήνες αργότερα ιδιωτικοποιήθηκε το νερό στην πόλη του Μπουένος Αϊρες, οι αντιδράσεις να είναι τουλάχιστον υποτονικές. Στην εταιρεία AASA, θυγατρική της Suez, πέρασαν οι υπηρεσίες ύδρευσης και αποχέτευσης της πόλης για τα επόμενα 30 χρόνια. Αυτή η συμφωνία είχε πολλά προβλήματα, καθώς η εταιρεία δεν μπόρεσε να καλύψει τους στόχους και τις υποχρεώσεις των συμφωνημένων. Μόνο στις αυξήσεις της τιμής του νερού ήταν συνεπής». Οπως αναφέρουν οι εισηγητές Σταμάτης Μπατέλης και Γιάννης Δημάκος, ο στόχος για την παροχή νερού ήταν να αυξηθεί η κάλυψη από το 70% σε 88% το 2002, αλλά η κάλυψη έφθασε έως το 79%. Το ίδιο συνέβη και με την αποχέτευση. Από το 58% που ήταν μέχρι το 2002, η στόχευση ήταν να ανέλθει στο 74% αλλά δεν ξεπέρασε το 63%. Οσο δε για τα λύματα των αποχετευτικών δικτύων, μόνο το 7% δέχονταν επεξεργασία. Τα υπόλοιπα χύνονταν στον ποταμό Rio del Plata. Το 2002, μετά την πτώχευση, δρομολογήθηκαν οι εξελίξεις για την επανεθνικοποίηση της εταιρείας. Η AASA έκανε έκκληση προς το Διεθνές Κέντρο της Παγκόσμιας Τράπεζας για την επίλυση Επενδυτικών Διαφορών. Απευθύνθηκαν στο ΔΝΤ ώστε να πιέσει την Αργεντινή για την επίλυση του θέματος προς όφελος της AASA. Το νερό στην πόλη του Μπουένος Αϊρες μπήκε τελικά και πάλι σε δημόσιο αυλάκι το 2006, με τη δημιουργία της Aysa, η οποία το 2010 παρουσίασε απώλειες. Ωστόσο, η εταιρεία εφαρμόζει ανθρωποκεντρική στρατηγική, με μεγαλύτερα ποσοστά συνδέσεων.

Το μοντέλο Φρίντμαν στη Χιλή του Πινοσέτ
«Η μαζική ακύρωση των ιδιωτικών επενδύσεων σε υποδομές νερού διεθνώς (πλην της Κίνας), λόγω κοινωνικών αντιδράσεων, αποτελεί ήττα του νεοφιλελεύθερου μοντέλου;» αναρωτιέται ο οικονομολόγος Γιώργος Καρακατσάνης, υποψήφιος διδάκτωρ ΕΜΠ, της σχολής Πολιτικών Μηχανικών. Δυστυχώς όχι, απαντά ο ίδιος, γιατί «η αποτυχία διδάσκει και βασική επιδίωξη των ιδιωτικών εταιρειών είναι πλέον ο έλεγχος σε πιο θεμελιώδες επίπεδο, καθώς υπάρχει ανασύνταξη δυνάμεων για τον έλεγχο των πόρων και όχι μόνο των υποδομών». Εξηγεί ότι με την κλιμακούμενη μεταφορά των βιομηχανικών δραστηριοτήτων από τη Δύση στην Ανατολή (Κίνα, Ινδία) και το Νότο (Ν. Αμερική, Ν. Αφρική), αυξήθηκε ο πληθυσμός στα αστικά κέντρα των κρατών αυτών, αλλά ταυτόχρονα μειώθηκε το αναμενόμενο μέσο κόστος επένδυσης σε δίκτυα ύδρευσης και αποχέτευσης (οικονομίες κλίμακας). «Οι ιδιωτικές εταιρείες νερού επένδυσαν μόνο στις περιοχές μεσαίων και υψηλών στρωμάτων αποκλείοντας πρακτικά το φτωχότερο 20% του πληθυσμού που διέμενε στα περίχωρα. Αναπτύχθηκαν έτσι "υδρομαφίες" που προκαλούσαν φθορές στα δίκτυα, αναλαμβάνοντας την άτυπη παροχή ύδρευσης και υγιεινής στους φτωχούς». Ο κ. Καρακατσάνης αναφέρει ότι «μέσα από τις ροές του διεθνούς εμπορίου το 16% της διεθνούς χρήσης νερού πρακτικά προορίζεται για εξαγωγές. Ταυτόχρονα, η παραγωγή υψηλών προστιθέμενων εξαγωγικών αξιών κινητοποιεί προς τον έλεγχο (ιδιωτικοποίηση) της πηγής του νερού και όχι μόνο των υποδομών του». Αναφέρει ως παράδειγμα το μοντέλο ιδιωτικοποίησης του νερού στη Χιλή, όπου ο κώδικας του νερού του 1981 του Πινοσέτ (εμπνεύσεως Μίλτον Φρίντμαν) αποτελούσε ένα μοντέλο πλήρους κατακερματισμού των υδατικών πόρων σε εμπορικά δικαιώματα. «Το μοντέλο της Χιλής συνίσταται στη μεγιστοποίηση της εξαγωγικών αξιών του μετάλλου, εις βάρος της μεγιστοποίησης της διασποράς του κοινωνικού οφέλους. Υπήρξε μαζική αγορά δικαιωμάτων φυσικών αποθεμάτων νερού των Ανδεων από τις εταιρείες εξόρυξης που δραστηριοποιούνται στην έρημο Atacama». Και προσθέτει: «Τα δικαιώματα νερού των γηγενών αγροτών πωλήθηκαν σε εξευτελιστικές τιμές, ενώ σημειώθηκε ρύπανση των βόρειων ταμιευτήρων (ποταμός Loa) και σταδιακή ρύπανση του ποταμού Majpo ο οποίος τροφοδοτούσε το Σαντιάγο με φυσικά αποθέματα. Αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο με φθηνά αποθέματα νερού για εξόρυξη και υψηλού κόστους αφαλάτωση για την κάλυψη των ελλειμμάτων για ύδρευση».

Πηγή:http://www.enet.gr/- Της ΝΤΙΝΑΣ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Δυο Έλληνες τραπεζίτες πήραν από 2 εκ. ως αμοιβή το 2011

Συνολικά πάνω από 3 χιλιάδες τραπεζίτες στην Ευρώπη πήραν 3,5 δις ευρώ. Δύο Έλληνες τραπεζίτες είναι μεταξύ των 3.175 τραπεζικών στελεχών στην Ευρώπη, που το 2011 αμείφθηκαν με περισσότερο από ένα εκατομμύριο ευρώ, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποίησε η Ευρωπαϊκή Τραπεζική Αρχή (ΕΒΑ). Όπως γράφει η Καθημερινή, οι περισσότεροι υπάλληλοι τραπεζών, 2.436, που αμείφθηκαν με περισσότερο από ένα εκατομμύριο βρίσκονται στη Βρετανία και σύμφωνα με τα στοιχεία έλαβαν κατά μέσο όρο αμοιβή 1,44 εκατ. ευρώ τον χρόνο. Ακολουθούν οι Γερμανοί τραπεζίτες, 170 εκ των οποίων έλαβαν το 2011 1,84 εκατ ευρώ, κατά μέσο όρο, οι Γάλλοι με 162 υψηλόμισθους τραπεζίτες, οι Ισπανοί με 125 στελέχη, οι Ιταλοί με 96 και οι Ολλανδοί με 36 τραπεζίτες που έλαβαν αμοιβή μεγαλύτερη του ενός εκατομμυρίου ευρώ ο καθένας. Στην Ελλάδα, το 2011, έτος στο οποίο αναφέρονται τα στοιχεία, δύο τραπεζίτες έλαβαν κάτι περισσότερο από 2 εκατομμύρια ευρώ ο καθένας. Στην Κύπρο, τέσσερις τραπεζίτες έλαβαν το 2011 κατά μέσο όρο 1,6 εκατ. ευρώ ο καθένας. Στην Ιρλανδία 21 τραπεζίτες είχαν το 2011 αμοιβή μεγαλύτερη από ένα εκατομμύριο ευρώ, ενώ η Πορτογαλία είχε το 2011 έντεκα τραπεζίτες που έλαβαν 1,6 εκατ. ευρώ ο καθένας κατά μέσο όρο. Δίχως αμφιβολία ο ισπανικός τραπεζικός τομέας είχε τους περισσότερους υψηλά αμειβόμενους τραπεζίτες από τις χώρες της κρίσης, καθώς 125 τραπεζίτες της έλαβαν αμοιβή 2,4 εκατομμυρίων ευρώ ο καθένας κατά μέσο όρο. Συνολικά όλα αυτά τα τραπεζικά στελέχη έλαβαν αμοιβή 3,5 δισ. ευρώ το 2011.

Πηγή: synpeka.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Πατήστε το κουμπί να αρχίσει η αξιολόγηση. Καλή τύχη σε όλους σας

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Ο κρυφός στόχος μιας μεταρρύθμισης

Η τρόικα θέλει κι άλλο αίμα δημοσίων υπαλλήλων, η κυβέρνηση προχωράει ακάθεκτη στο ίδιο μήκος κύματος, ο αριθμός των «κεφαλιών» στο «μνημονιακό πιάτο» αυξάνεται καθημερινά, όμως οι μύθοι και τα .... παραμύθια κάποτε πρέπει να τελειώνουν. Η «καραμέλα» ότι «οι μισοί Έλληνες είναι δημόσιοι υπάλληλοι» καταρρίφθηκε από τους ίδιους τους αριθμούς. Παράλληλα, όμως, φαίνεται ότι αληθινός στόχος της πολιτικής που εφαρμόζεται δεν είναι η μείωση των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά η επιδρομή και το πετσόκομμα των δομών του κοινωνικού κράτους, με πρώτα θύματα την υγεία και την παιδεία. Η μεταρρύθμιση στα λόγια είναι διάλυση στην πράξη. Προς όφελος ιδιωτικών συμφερόντων, φυσικά. Η σύγκριση των διαθέσιμων στοιχείων είναι ενδεικτική. Τον Φεβρουάριο του 2011 – κι ενώ ήδη η Ελλάδα βίωνε τις συνέπειες του μνημονίου Νο1 – εκδόθηκε από κοινού από τα υπουργεία Εσωτερικών και Οικονομικών η «μελέτη για τις μισθολογικές εξελίξεις στο Δημόσιο». Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στησύνοψη, «αντικείμενο της μελέτης είναι η ανάλυση των υφιστάμενων στοιχείων αναφορικά με τη δυναμική της απασχόλησης στον δημόσιο τομέα, τη διάρθρωση των αμοιβών, καθώς και η παρουσίαση πρακτικών άλλων χωρών ως προς το μισθολόγιο του δημόσιου τομέα». Για την εκπόνηση της μελέτης - προσχέδιο χρησιμοποιήθηκαν, μεταξύ άλλων, δεδομένα από τη βάση Ενιαίας Αρχής Πληρωμών (ΕΑΠ), στοιχεία απασχόλησης, προσλήψεων και αποχωρήσεων από τις τριμηνιαίες αναφορές του ΥΠΕΣ το διάστημα 2006-2009, στοιχεία μισθολογικής δαπάνης της κεντρικής κυβέρνησης για τους μήνες Ιούνιο-Νοέμβριο 2010 από το γενικό λογιστήριο του κράτους, με διασταύρωση από την βάση δεδομένων της Ενιαίας Αρχής Πληρωμών κ.λπ. Στην σελίδα 178 υπάρχει ένας χαρακτηριστικός πίνακας με τη διαχρονική εξέλιξη της απασχόλησης στο σύνολο του δημόσιου τομέα το διάστημα 2006-2010. Εκεί διαπιστώνουμε:

1. Ότι το σύνολο του τακτικού προσωπικού στις 31.12.2010 είναι 678.115. Μειωμένο ήδη κατά 25.000 μέσα στο 2010, αφού στις 31.12.2009 ο αριθμός αυτός ήταν 704.981. 
2. Από τα επίσημα στοιχεία φαίνεται ότι από το 2006 μέχρι και το 2009 υπήρχε διαρκής ετήσια αύξηση του τακτικού προσωπικού, με συνέπεια από τους 645.042 υπαλλήλους, ο αριθμός να φτάσει στους 704.981. 
3. Ενώ από το 2006-2009 καταγράφηκε αύξηση 9,3%, από το 2009 μέχρι και την 1.1.2011, η μείωση άγγιξε το 4% (3,8%). Από το πρώτο κιόλας διάστημα εφαρμογής της σκληρής πολιτικής λιτότητας… 
4. Η μείωση αυτή έγινε ακόμα μεγαλύτερη στο έκτακτο προσωπικό (συμβασιούχους εκτός αναπληρωτών και συμβασιούχους Stage). Από τους 127,245 οι συμβασιούχοι πέσανε στους 52.303 την 1.1.2011. Η μείωση στο διάστημα 2009-11 ήταν 37,9%. 
5. Η συνολική απασχόληση των 824,657, στα τέλη του 2009, έγινε μετά το πρώτο εξάμηνο εφαρμογής του μνημονίου (ξεκίνημα 2011) 742.254, μια μεταβολή της τάξης του 10%. 

Όπως αναφέρεται στη μελέτη 276 σελίδων, «η διαχρονική εξέλιξη της απασχόλησης του δημοσίου τομέα (εξαιρουμένων των δημόσιων επιχειρήσεων και ΔΕΚΟ) που παρουσιάζεται στον πίνακα αφορά το τακτικό προσωπικό και συγκεκριμένα τους απασχολούμενους στην κεντρική διοίκηση (συμπεριλαμβανομένων των αναπληρωτών εκπαιδευτικών), στα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου (πλην των νοσοκομείων τα οποία περιλαμβάνονται στη δημόσια διοίκηση), στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης Α’ και Β’ βαθμού, καθώς και στις ειδικές κατηγορίες προσωπικού (σώματα ασφαλείας, κληρικούς και στρατιωτικούς), αλλά και στο έκτακτο προσωπικό (συμβασιούχοι ορισμένου χρόνου, μίσθωσης έργου και απασχολούμενοι στο πλαίσιο προγραμμάτων μαθητείας stage)».

Αυτά είναι τα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν τον Φεβρουάριο 2011, με τις όποιες δυσκολίες τότε, ομολογουμένως. Άλλωστε, όπως είναι γνωστό, στη συνέχεια εντάθηκε η προσπάθεια για πλήρη απογραφή των εργαζόμενων στον δημόσιο τομέα –κάτι που ουσιαστικά ακόμα βρίσκεται σε εξέλιξη με συνεχή επικαιροποίηση των δεδομένων. Για παράδειγμα, στην ιστοσελίδα των υπουργείων Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Οικονομικών με το «μητρώο μισθοδοτούμενων ελληνικού δημοσίου» http://apografi.yap.gov.gr, μπορεί κανείς να βρει σήμερα στην «ενημερωμένη» ανάλυση δεδομένων του τακτικού προσωπικού για τις «θέσεις ευθύνης» ότι για 2.480 άτομα «ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΩ ΤΗ ΘΕΣΗ ΕΥΘΥΝΗΣ», όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά. Ή ότι σε 1.681 υπαλλήλους δεν έχει δηλωθεί καν η ημερομηνία γέννησης! Συνεπώς, από τα τωρινά δημοσιευμένα στοιχεία της απογραφής, στο διάστημα Δεκέμβριος 2012 - Ιούνιος 2013 παρατηρείται ήδη μια μείωση 10.000 υπαλλήλων από το τακτικό προσωπικό: 

1. Στο τέλος του 2012 οι δημόσιοι υπάλληλοι ήταν 628.990 και τον Ιούνιο του 2013 έγιναν 618.709, συμπεριλαμβανομένων και των περίπου 4.000 που είναι ήδη σε αργία, κινητικότητα κ.λπ. 
2. Στα στοιχεία περιλαμβάνεται το προσωπικό των υπουργείων, των ανεξάρτητων αρχών, των αποκεντρωμένων διοικήσεων, των ΟΤΑ Α’ και Β’ βαθμού και των εποπτευόμενων Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου. Επίσης, όπως αναφέρεται, από το τέλος του 2012 το Μητρώο Μισθοδοτούμενων έχει διασυνδεθεί με την Ενιαία Αρχή Πληρωμών. 
3. Επομένως, το τακτικό και μη τακτικό προσωπικό στο Δημόσιο φτάνει τον Ιούνιο του 2013 συνολικά στα 686,597 άτομα, δηλαδή μείον 56.000 από τον Ιανουάριο του 2011 και μείον 138.000 από τον Δεκέμβριο 2009, βάσει των συγκριτικών επίσημων στοιχείων που ήδη παρουσιάσαμε. 

Οι όποιες επικαιροποιήσεις των δεδομένων και οι ενδεχόμενες αρχικές αποκλίσεις στην καταγραφή των εργαζόμενων δεν μπορούν να αλλάξουν την εικόνα σε καμία περίπτωση.

Η δραματική αύξηση των συνταξιοδοτήσεων, η μη αντικατάσταση όσων φεύγουν αφού έχουν μπλοκαριστεί οι προσλήψεις, η διαρκής απώλεια προσωπικού, οι απολύσεις που η τρόικα απαιτεί συνέχεια να γίνονται όλο και περισσότερες, η ολοένα και μεγαλύτερη υποβάθμιση των υπηρεσιών, η απαξίωση και ουσιαστικά η δυσφήμηση του κοινωνικού κράτους έχουν σαν συνέπεια ένα Δημόσιο που ψυχορραγεί καθημερινά. Δίχως, φυσικά, να εξυγιαίνεται ή να αναδιαρθρώνεται, παρά τις κορώνες... Την ίδια στιγμή που πολλοί μύθοι γύρω από το Δημόσιο καταρρέουν, αναμένεται να προστεθούν χιλιάδες ακόμα ανέργων σε μια ήδη νεκρή αγορά εργασίας. Εκεί, δηλαδή, όπου παραμένουν χωρίς δουλειά τουλάχιστον 1,3 εκατομμύρια άνθρωποι από τον ιδιωτικό τομέα, ενώ 700.000… εργαζόμενοι αμείβονται με λιγότερα από 586 ευρώ τον μήνα. 

Χοντρό ψέμα 
Μέσα σε όλα αυτά, προκαλεί μειδιάματα και το ψέμα που ακούγεται κατά κόρον από το 2010 για τον υπερβολικά μεγάλο δημόσιο τομέα της Ελλάδας, σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη. Κάτι που και πάλι διαψεύδεται από τους αριθμούς (που τόσο αγαπάνε κι επικαλούνται διαρκώς η τρόικα και οι ελληνικές κυβερνήσεις). Αρκεί να θυμηθούμε την προ διετίας δημοσιοποίηση της «Έκθεσης Ανταγωνιστικότητας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής» από το Αυστριακό Ινστιτούτο Ερευνών. Εκεί, όσον αφορά στον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων επί του συνόλου των εργαζόμενων, η Ελλάδα βρίσκεται μόλις στην 14η θέση ανάμεσα σε 17 κράτη. Η Ελλάδα βρίσκεται πίσω από χώρες όπως η Σουηδία, η Δανία, η Γαλλία, η Αγγλία κ.λπ., ενώ αναλογικά ξεπερνά ελάχιστα σε αριθμό δημοσίων υπαλλήλων την Ολλανδία και τη Γερμανία. Στην ίδια έρευνα αναφερόταν ότι οι δημόσιες δαπάνες στην Ελλάδα, επί του ποσοστού του ΑΕΠ, είναι επίσης μικρότερες από τις αντίστοιχες των περισσότερων ευρωπαϊκών κρατών. Το ότι η Ελλάδα χρειάζεται έναν πιο παραγωγικό, οργανωμένο, ορθολογικό και φιλικό προς τον πολίτη δημόσιο τομέα είναι αναμφισβήτητο. Αυτό που γίνεται, όμως, δεν έχει καμία σχέση με τις ανάγκες ούτε του τόπου ούτε των πολιτών. Ενώ οι εργαζόμενοι μειώνονται ήδη με υψηλούς ρυθμούς και κατά χιλιάδες την τελευταία τριετία, όπως διαπιστώνουμε, η δημόσια κουβέντα χειραγωγείται άλλοτε με επικοινωνιακά κρεσέντο για επίορκους, λουφαδόρους ή με πλαστά πιστοποιητικά υπαλλήλους, και άλλοτε με εκκωφαντικό θόρυβο για 4.000 απολύσεις ή για 9.800 εργαζόμενους που θα μπούνε σε κινητικότητα, διαθεσιμότητα – ή όπως αλλιώς «βαφτίζεται» ο δρόμος προς την ανεργία. Με τις ελληνικές «μνημονιακές» κυβερνήσεις να κάνουν το πιο επιθετικό «unemployment story», που ούτε σε κραχ και πολέμους έχει καταγραφεί ιστορικά, ο επικοινωνιακός πόλεμος στοχεύει: 

1. Στη διάλυση και της τελευταίας αίσθησης μονιμότητας. 
2. Στον αφανισμό αγαθών όπως η δημόσια υγεία, παιδεία κ.λπ. 
3. Στην εξοικείωση της κοινής γνώμης με τις τακτικές «ξαφνικού θανάτου», με απολύσεις τύπου ΕΡΤ. 
4. Στον πολλαπλασιασμό των «δόσεων φόβου» προς όλους τους εργαζόμενους (ιδιωτικού και δημόσιου τομέα) με τον «μπαμπούλα» του παγκόσμιου ρεκόρ ανεργίας και την κατάργηση των εργασιακών κεκτημένων. 

Κι όποιοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι όλα αυτά γίνονται για δημοσιονομικούς λόγους, πλανώνται πλάνην οικτράν… 

Πηγή: topontiki.gr

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....